Dit stuk is ingezonden door Rafih Berkane

Gebrek aan visie

Moslim A heeft iets nodig. Moslim B toevallig ook. Moslim A en moslim B starten een initiatief. Zo is de vraag- en aanbodwerking van de moslimgemeenschap in een notendop te omschrijven. Deze gemeenschap staat, vergeleken met Engeland bijvoorbeeld, nog in de kinderschoenen betreft ontwikkeling. Desalniettemin steun ik elk initiatief ten behoeve van deze gemeenschap. Omdat we altijd moeten streven naar kwalitatief betere, efficiëntere en krachtigere oplossingen, misstaat het niet de huidige aanpak en methodes met een vergrootglas te bekijken om zo te leren van het heden en de toekomst proberen te verbeteren. In dit stuk wil ik stilstaan bij slechts één aspect: visie.

In een commentaar op een oude post van mij verwees 'sincere' naar een fijngevoelige lezing over de dood. Ik moest hier aan denken toen ik gisteren op Funx een jonge programmamaker genaamd Yeghia in 'debat' hoorde gaan met een Wildersadept met de zeer Turkse naam Mehmet. Ik weet niet of ik de namen goed hoorde, maar het debat dat volgde, was op zijn minst opmerkelijk te noemen, alleen al vanwege de categorische misverstanden tussen de beide heren.

De supermarktisering van Nederland neemt hand over hand toe. De PVV vind dit een 'bloody shame' en eist kordaat optreden van de overheid om tegen elke uitingsvorm hiervan krachtig te bestrijden. In deze context stelt de PVV het huidige ontwerp van de AH To Go bij Station Assen ter discussie. Kamervragen van lid Wilders (PVV) aan Minister van Verkeer en Waterstaat Camiel Eurlings en Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit Gerda Verburg:

1) In de Drentse stad Assen moest recent* het door de bewoners zo geliefde karakteristieke spoorwegstation uit 1868 wijken voor een nieuw station met hierin een AH To Go Supermarkt. Hierdoor verschanste de Supermarkt zich op een logistiek en militair goed bruikbare positie. Deelt u de mening van de PVV dat dit een gevaar is, gezien het feit dat een Supermarkt feitelijk geen winkel maar een ideologie is?

Zijn ze nou grappig? Zielig? Gevaarlijk? Dom? Misschien een boerenmix van dit alles?

In het begin kijk je ernaar en lach je je kapot. De grappigste mensen zijn nou eenmaal de mensen die zelf niet door hebben dat ze grappig zijn. Levert natuurlijk ook leuke televisie op, zeker met wat knip- en plakwerk. Maar echt gevaarlijk zijn ze natuurlijk niet, wel een beetje zielig. Hier enkele voorbeelden in de media.

Dit stuk is ingezonden door een docent van het Islamitische College Amsterdam (ICA)

Zoals velen van jullie al hebben vernomen via de media, ligt het Islamitische College Amsterdam weer op de korrel. De staatssecretaris Marja van Bijsterveldt heeft de school te kennen gegeven dat er geen nieuwe leerlingen ingeschreven mogen worden op onze school. De staatssecretaris noemde als motivering een tweetal punten, namelijk te weinig nieuwe aanmeldingen en kwalitatief slecht onderwijs. Op beide kritiekpunten van de staatsecretaris vertonen wij een stijgende lijn: de kwaliteit is beter dan voorgaande jaren, er is op dit gebied ook door de onderwijsinspectie verbetering geconstateerd, verder neemt het aantal leerlingen steeds verder toe en zouden wij dit schooljaar op het gewenste aantal leerlingen zitten. Ondanks dit wil de staatssecretaris toch per 1 augustus de bekostiging van het ICA stopzetten.

Poehey, eindelijk een beetje bijgekomen van de gekte van de 3de Nationale Bekeerlingendag 2010. Het was gekkenhuisdruk en kapotgezellig, en, uitgezonderd de immer aanwezige leermomenten, een geslaagde dag. Een paar mooie lezingen, een hoop pers, veel vrienden en familie en heel veel broeders en zusters, oud en nieuw. Als bonus ook nog eens een stuk of 11 nieuwe moslims die op de dag zelf hun geloofsgetuigenis wilden uitspreken! Dat benne nie slecht ouwes!

De volgende dag klopte mijn hart vol verwachting. Media en Islam is meestal geen geslaagde combinatie, al helemaal niet als het over nieuwe moslims gaat. Bekeerlingen zijn ofwel nepperts ('je bent toch moslim geworden omdat dat moest van je nieuwe schoonouders of partner?') ofwel radicalinski's ('jamaar, de meeste bekeerlingen zijn toch extremisten?'). Dat soort stereotypen wilden we maar wat graag aanpakken, maar de mediale realiteit is soms weerbarstig, zeker als je met woorden in de weer gaat...

In Driebergen was het afgelopen week tijd voor de eerste jaarlezing van de Islamitische Scholenbesturen Organisatie (ISBO). De ISBO maakt een professionaliseringsslag en deze jaarlezing onderstreept dat, aldus secretaris Kamal el Addouti. En omdat het de eerste lezing betreft, kijkt hij niet alleen terug naar 2009, maar ook naar de jaren daarvoor.

De Tarieq ibnoe Ziyad in Eindhoven en de Al Ghazali in Rotterdam, beide gingen van start in 1988 en zijn de eerste bijzondere scholen met een islamitische grondslag. Dankzij deze pioneers (en de linkse partijen) is het aantal sindsdien sterk gegroeid. De ISBO telt nu ruim veertig bassischolen en twee middelbare scholen, goed voor zo'n 10.000 leerlingen. De potentie is vele malen groter volgens Kamal. "We mogen Allah danken voor art. 23 van de Grondwet: Zolang er voldoende behoefte bestaat aan een islamitische school en er aan de wettelijke voorwaarden wordt voldaan - waaronder kwaliteitseisen - kan een islamitische school worden opgericht".

Zijn veel té lange neusharen reikten tot zijn beschadigde bovenlip en die donkergele nagels vertelden me dat hij er hoogstwaarschijnlijk een excentriek leventje op nahield. In de volksmond worden dit soort types ook wel gekken genoemd. Maar misschien had ik het mis en was zijn seniele verschijning gewoon het werk van vijftig jaar Javaanse Jongens. Hoe dan ook, die gedateerde kaki regenjas, de stoïcijnse blik én zijn trillende handen vielen mij in die grauwe, vochtige tram van Amsterdam op. Ondanks een diversiteit aan passerende reizigers - variërend van korte Italiaanse zonnebrildragende studenten tot vloekende Ierse stadstoeristen
- wist deze man me toch enkele minuten bezig te houden.

Een van de perikelen van onze hedendaagse consumptiemaatschappij is dat ook het vrije woord wordt geconsumeerd als fastfood. Het zijn vaak de door de gevestigde politieke elite gefrustreerde burgers, die hun buik vol hebben van de politieke correctheid en openlijk hun gevoel van onvrede uiten in de media of uit protest stemmen op de PVV. Het is nobel van de tot nog toe niet-politiek geëngageerde burger om zich te mengen in de discussie over de vrijheid van meningsuiting, maar lees eerst even de gezondheidswijzer als u wilt. Mijn advies: “Weet wat je eet”. Neem eerst kennis van de ingrediënten die in het product zitten. Misschien ben je wel allergisch voor bepaalde smaak- en zoetstoffen.

Een aantal zaken ontloop je niet in dit leven: iedereen moet naar de wc, iedereen betaalt belasting en daarnaast geldt uiteraard dat de dood wacht voor niemand. Van de week kwam ik in mijn cd-kast terecht en dwaalde er wat rond. De eerste paar verdiepingen bestaan voornamelijk uit Qur'anrecitaties, lezingen en meer van zulks. Daartussen vond ik een blanco cd van een jongerenstichting met een naam erop, gevolgd door een vraagteken. Ik heb deze cd ooit gekregen bij een lezing, kort beluisterd en weer tussen de overige lezingen geplaatst. Geen klik toendertijd, denk ik. Het ging over de dood.

Toen ik vorige week vernam dat Arjen Grolleman op 37-jarige leeftijd is overleden, kwamen er een aantal dingen samen.

Er is veel veranderd sinds de tijd van de gastarbeiders in de jaren 70. We hebben een andere koningin, kleuren televisies en de moslims hebben andere baantjes. Ze werken nu namelijk ook als advocaat, accountant, arts... en zo gaat het lijstje nog wel even door. Dat is niet voor alle werkgevers goed nieuws.

Moslims moeten zo nodig 5 keer per dag bidden, waarvan drie gebeden tijdens kantoortijd. Werkgevers geven hier niet altijd de ruimte voor. Ja, in dit land van de CAO's, secundaire voorwaarden en allerlei andere voorzieningen voor werknemers komt het echt voor. We moeten ook erkennen dat er een significante groep moslim-werknemers bestaat, die het niet kan opbrengen om pauze te vragen voor de gebeden die niet langer duren dan een rookpauze.

Het is alweer bijna anderhalf jaar geleden dat ik hier schreef over een vriend van me die een baan werd geweigerd bij het IND, omdat hij een (Islamitische) baard heeft. De Somalische en Irakeze asielzoekers die hij voor de betreffende functie zou horen, zouden zich namelijk onveilig kunnen voelen door zijn (Islamitische) baard. Onzin natuurlijk, dus stapte hij naar de CGB (Commissie Gelijke Behandeling). Tijdens de zitting zo’n twee maanden geleden gaf de IND toe dat de baard inderdaad de reden was om hem de baan te weigeren. Verder bleek dat de stelling van de IND dat de baard gevoelens van onveiligheid bij de asielzoekers zou veroorzaken, gebaseerd is op vooroordelen en niet een bepaald onderzoek van de IND. De vraag is dan ook: Zijn de asielzoekers bang voor een baard of heeft de IND zelf een baardfobie? De CGB heeft in ieder geval geoordeeld dat de IND direct onderscheid maakt op grond van godsdienst en wacht op een reactie van de Staatssecretaris van Justitie. De arrogante houding en de verbazingwekkende vooroordelen van de IND tijdens de zitting hebben er in ieder geval voor gezorgd dat hij nog strijdvaardiger is geworden en bij een niet bevredigende reactie van de Staatssecretaris een gang naar de rechter zal maken.

Mohammed Benzakour is gastarbeider bij Wijblijvenhier.nl

Afgelopen weekend besteedde de Ombudsman van de Volkskrant, Thom Meens, aandacht aan een delicate kwestie. Er was ‘een lezer’ die zich kritisch had uitgelaten over de beeldvorming van de Gaza- en Afghanistanoorlog zoals die fotografisch was weergegeven in het jaaroverzicht in het Volkskrant Magazine van 24 december 2009. Deze lezer had een brief ingezonden maar die werd niet geplaatst omdat de suggestie van eenzijdige beeldvorming niet gegrond zou zijn. Toen deed de lezer zijn beklag bij de hoofdredactie, maar de hoofdredactie schaarde zich achter de brievenredactie. Uiteindelijk is de kwestie, op verzoek van de lezer, doorgeschoven naar de Ombudsman.