Voorpagina Ervaringen

De ik-heb-mijn-dag-niet dag

Heb je wel eens van die dagen dat de druk zo ontzettend hoog is dat je hoofd bijna ontploft van alle taken die je moet uitvoeren? School, bijbaantje en alles wat je ernaast moet doen in een korte tijd.

Een klasgenoot en ik namen het besluit om maar te werken aan onze Engels opdrachten die we langzaam maar zeker op hebben laten stapelen tot het een berg is geworden. Na een lange ochtend op werk ging ik door naar Utrecht. ‘Oh dat doen we wel even’ werd ‘Oh dit is stiekem best veel.’ Hoe meer tijd er voorbij ging, des te lager mijn irritatiegrens begon te liggen.

Alsof de hele dag naar een computerscherm staren niet erg genoeg is, trok een meisje ook nog haar schoenen uit waarop mijn arme klasgenoot subtiel probeerde: “Stinken die kranten nou zo?” U heeft 1 nieuw bericht in uw Hotmail inbox, verscheen op mijn scherm. Het mailtje is van de klasgenoot naast me: "wat een ongelooooooooooooflijke klooooote lucht hiero…het lijkt wel een parmezaanse kaasfabriek."
De hele mediatheek kon meegenieten van de daaropvolgende schaterlach. Een mix van stress, vermoeidheid en hoge druk = meligheid.

Mijn ogen vielen half dicht en mijn klasgenoot stelde voor om iets te eten. Ja, eten! Misschien dat ik daar weer energie van krijg. Het mocht niet baten, het werd alleen maar erger. Ik voelde aan mijn gezicht en de eerste stresspuistjes begonnen al op te komen. "Ohhh nee hè?" Mijn klasgenoot begon hard te lachen. “Echt iets voor jullie vrouwen hè?" “Nee hoor ik ben niet zo een vrouw”, stamelde ik. Nog harder lacht hij als ik naar mijn spiegeltje grijp. “Oh nee?”, zei hij sarcastisch. Ik kon niet meer, mijn hoofd stond stil. Het was inmiddels al half acht geworden. “Zullen we naar huis gaan? Ik voel me zwaar belabberd, kijk dan hoe ik eruit zie!”, probeerde ik. En toen kwam de pijnlijke opmerking: “Ja, eh… ik heb je eh nog nooit zo belabberd gezien.”

Onderweg zat ik nog met een ander ding. Ik moet nog iets schrijven voor wijblijvenhier! Net in de trein richting Eindhoven bel ik Faisal op. “Ik ben helemaal kapot Faisal, ik kan geen beeldscherm meer zien.” “… Nou goed dan plaats je er morgen iets op.” Opluchting!

Maar toch is mijn irritatiegrens zo laag dat ik me aan alles om me heen begin te irriteren. Een Nederlandse jongen probeert een Fransman na te doen die Engels praat. Nee Engels praten met een zwaar Nederlands accent, dat is mooi!

Dan maar de Metro lezen en wat kom ik daar tegen? Een column van Lange Frans. Sinds wanneer is hij columnist? De krant staat toch niet bekend om zijn intellect, maar met hem in huis wordt het er echt niet beter op. Ook hij moet de donorshow er nog bijhalen wat inmiddels al oud nieuws is en zijn zinnen zijn niet langer dan zeven woorden. Alsjeblieft Lange, ga rappen niet schrijven.

Als ik wat verder lees dan zie ik dat mensen die zoenen gemiddeld vijf jaar langer leven. Wie wil nu negentig jaar worden op een aarde waar over vijftig jaar alle voorraden op zijn, helemaal is opgewarmd, de oorlogen maar blijven doorgaan en we langzaam maar zeker alles kapot maken? Geen krant dan maar.

Met muziek in mijn oren kom ik aan in Eindhoven. Nu moet ik een kwartier wachten op de bus en dat doe ik altijd helemaal aan de zijkant, zodat ik niet wordt ontdekt door de allochtone wij-willen-aandacht-en-daarom-praten-we-sorry-schreeuwen-we-keihard groep. Wat zie ik? Zij hebben dat plekje ingenomen! De laatste plek op het hele station die de hysterie-groep nog niet ontdekt had, is ook al ingepikt!

Eenmaal in de bus kom ik erachter dat de laatste vier haltes tijdelijk zijn vervallen. Dat wordt een kwartier lopen naar huis. Thuis kan ik de verleiding van mijn MacBook niet weerstaan en besluit toch maar even mijn mail te checken. “Hier heb je nog de aantekeningen voor het nieuwsverslag dat morgen af moet zijn.” Ik ontkom niet aan een diepe zucht. Voor die opdracht moesten we een persconferentie bezoeken. Op het laatste moment ging het niet door en konden er maar vier mensen mee. We bedachten met z’n alle via onze studentenmail dat we gewoon de aantekeningen overnemen van degenen die wel zijn geweest. Als we niets vertellen aan onze docente dan zou ze niets in de gaten hebben.

Alleen een domkop heeft per ongeluk ook alle mails naar de desbetreffende docente gestuurd. Ik heb haar nog een mailtje gestuurd, maar niets meer van gehoord. Stilte voor de storm?

Moe of niet dat verslag moet af, dus begin ik diep vermoeid aan het nieuwsverslag over de Go Fast X Days…