Voorpagina Gastarbeiders

‘Helaas’, ik blijf hier

Abdullah Haselhoef is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Helaas hierbij slecht nieuws voor sommigen van jullie, die nu al vreugdevuren aan het ontsteken zijn wegens mijn vermeende vertrek naar Duitsland, eerst een aantal feiten.

Ik woon nu al 12 jaar in Krabbendijke, voor 11 september 2001 hebben wij geen last gehad van vandalisme.

Daarna begon de ellende voor mijn gezin door:

  • de diefstal van het lievelingskonijntje van mijn dochter
  • het volledig platbranden van onze paardenstal
  • het mishandelen van het paard van mijn vrouw, dat uiteindelijk hieraan is overleden
  • het breken van nekken en poten van onze kippen
  • het vernielen en uittrekken van afrasteringen van ons weiland
  • het diverse malen stelen en pogingen tot inbraak van goederen op ons erf
  • het veelvuldig ingooien van ruiten met stenen en stoeptegels
  • het bewust scherp inrijden tot tweemaal toe met een auto op mijn fietsende vrouw (met kind achterop)
  • het plaatsen van spijkers of een bierflesje direkt onder mijn autoband met als resultaat meerdere malen een lekke band
  • het uitjouwen door schoolgaande jeugd van mijn vrouw met benamingen van ’turkie turkie of fatima’
  • en (meest recent) het fietsje van mijn dochter zo kapot maken dat het tussen de spijlen van de poort van de tegenoverstaande supermarkt werd opgehangen

De reden waarom kort na 11 september deze daden vandalisme begonnen zijn weet ik niet en hier wil ik ook niet over gissen.

Wat van belang is te vermelden is dat bijna alle Krabbedijkenaren (4900) deze daden veroordelen en vreselijk vinden dat dit ons overkomt.
 
Wij hadden echter wel verwacht dat na 20 politieaangiftes, de sociale en religieuze controles binnen het dorp ( bijvoorbeeld geen tv, geen broeken voor meisjes en zondag met hoed en pak 2x naar de kerk), de pakkans of het verhinderen van verdere daden van vandalisme voorkomen had kunnen worden.
 
Dus na zes jaar veel geduld en veel verdriet van mijn vrouw over het verlies van haar dieren en vernielingen aan haar stal heb ik haar hemels gelukkig kunnen maken om voor haar een boerderij tussen heuvels en dalen en met veel grond te kopen. Dit is sinds haar jeugd altijd haar droomwens geweest.
 
De reden waarom het een boerderij is geworden in Duitsland en niet in Nederland, is omdat mijn vrouw Duitse is. Zij was tot 2001 altijd blij om in Nederland te wonen en voelde zich dan ook hier thuis. Echter, omdat het politieke klimaat in Nederland zo veranderd is en zij zich elke dag meer als een buitenlandse behandeld voelt, is bij haar het verlangen steeds groter geworden om weer terug te gaan naar haar eigen land. 
 
Aangezien Duitsland niet mijn land is (en Nederland DUS WEL!!!) Blijf ik door de weeks in Nederland en lange weekenden bij mijn gezin in Duitsland.
 
Wellicht dat zolang mijn woonwinkelpand en stal niet verkocht zijn, ik in Krabbendijke blijf en misschien hier nog eens moskee of Islamitische vrouwen/kinderopvang-tehuis opricht :-)
 
Daarnaast heb ik nog steeds o.a. de ambitie om een moslim omroepvereniging op te richten en zal ik mij door lezingen en columns blijven inzetten voor meer dialoog, meer verdraagzaamheid en meer spiritualiteit voor Nederlanders met of zonder een Islamitische achtergrond. 


Abdullah Haselhoef is publicist, woonachtig in Zeeland en enige zoon van een Joodse vader en een Islamitische moeder. Hij is werkzaam geweest bij psycho-medisch centrum Parnassia als de eerste islamitische geestelijke verzorger in Nederland. Momenteel is hij voorzitter van de Nederlandse Moslim Raad.