Songul Arslan schrijft een recensie over het nieuwe boek van Anja Meulenbelt over het Israëlisch-Palestijns conflict: 'Oorlog als er vrede dreigt'.

Het Israëlisch-Palestijns conflict is er een van vele hoofdbrekens. Het is een van die conflicten waar je het in discussies maar niet over eens kunt worden. Discussies over dit conflict raken al snel verhit en worden haast net zo explosief als de situatie in Gaza.

Wat ik vaak mis in deze discussies en gesprekken is een inclusie van de historische feiten. Niet alleen de historische feiten die het ene standpunt benadrukken, maar alle feiten die relevant zijn voor de verschillende standpunten. Die zijn belangrijk omdat de historische acties van de betrokkenen bij het conflict inzicht in de problematiek bieden.

Anja Meulenbelt tijdens de presentatie van haar boek (Bron foto)

Adel van de geest is een boek van Rob Riemen, een Nederlandse essayist en directeur van het Nexus Instituut dat hij heeft opgericht. De titel van het boek is intrigerend. Adel van de geest is het grote Idee, in navolging van grote denkers, schrijvers, filosofen en intellectuelen, waarbij het leven gezien wordt als een zoektocht naar waarheid, schoonheid en de cultivering van de menselijke ziel. Zo leven is een kunst, het is menselijke waardigheid. Dit alles heeft een link met de literatuur. Literatuur is ook een kunstvorm en via de literatuur kun je je in de geestelijke wereld onderdompelen.

Ga door met lezen van "Adel van de geest "...

Abdulwahid van Bommel is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

The Lost Symbol, of: hoe maak je een bestseller?
Nou, bijvoorbeeld door: Via een ‘closed circuit’ bewakingssysteem ‘Het Boek’ 24/7 te laten screenen; Via twee personen, die los van elkaar 2 sleutels moeten gebruiken om  de opslagruimte van ‘Het Boek’ toegankelijk te maken; Via Twitter en Facebookpagina's met geheimzinnige codes en hints, tot aan het ondraaglijke de nieuwsgierigheid voor ‘Het Boek’ op te voeren. En zo de Harry Potter voor volwassenen te baren. In Nederland deed de redactie van NRC - een krant waarvan men eens hoopte dat het Le Monde van Nederland zou worden, maar die langzaam wegzakt in een intellectuelerige versie van de Telegraaf - gretig met de hijgspelletjes van de uitgever mee. 

Via de punk/hardcore connexiones van een ouwe vriendin van me stuimelde ik op dit filmpje over Oranje. Ik begreep het overigens niet direct. Ik moet toegeven dat ik wel meteen zin heb in het komend WK, (als dat gezever over Wesley maar afwezig blijft). Een van haar via via matties heeft trouwens nog meegeholpen met dit monster en is ook te zien, al auxrausend over de Dam. Raa raa sis boem ba, Zuid-Afrika: ik heb er sinn an. (Oh, en Nike als product vind ik stom, maar die filmpjes zijn meesterlijk!)

Hamza Perez is 21 jaar oud als hij door een sterfgeval in zijn nabijheid begint na te denken. Dit nadenken leidt tot rationele denkprocessen: drugsdealers zoals hij worden meestal niet erg oud en nemen een hoop slachtoffers mee in hun val. Het leidt ook tot contemplatie: als kind van gelovige katholieke ouders is hij niet onbekend met God. Hij besluit moslim te worden en een persoonlijke relatie met Allah aan te gaan. Zoals de naam Perez misschien al aangeeft is Hamza van Puerto-Ricaanse afkomst. Hij is het onderwerp van een documentaire genaamd New Muslim Cool. Voorlopig is deze documentaire helaas niet te zien in Nederland, alhoewel Joep-Tjoep wel al het een en ander laat zien.

Dat is dan wel weer grappig. Ergens in een krant las ik een berichtje dat de Joodse orthodoxie weer een hoofdstuk aan de halakha (Joodse versie van shari'ah zullen we maar zeggen) hadden toegevoegd. Ditmaal kwamen ze op de proppen met een zoekmachine op internet die enkel koosjer resultaten op zou leveren, genaamd 'koogle'. (Hmm get it: koosjer google, koogle! Niet te verwarren met de sappige kügel natürlijk...)

Ik dacht: hier moet ik het mijne van weten. De koosjer spijswetten zijn meestal halal, streng en lekker. Misschien geldt dat ook wel voor die zoekmachine: halal, streng en lekker. Ga door met lezen van "Koogle en Al Wahy "...

Het is echt niet zo dat, wanneer je telefoon het begeeft, je internetkabel uit de muur wordt gejast en de postduif met een  recessiesaussie is opgegeten - het is niet zo dat je dan echt niet meer weet wat er in de wereld gebeurt. Zo ben ik de afgelopen acht maanden voornamelijk op de hoogte gehouden over wereldse zaken door elke zondagavond naar Draadstaal te kijken, een half uurtje aan sketches met meestal straffe en maffe misverstanden in dialoogvorm. Soms ook een 'monoloog voor twee' van Fred en Ria, dan weer een straatinterview dat standaard gesaboteerd wordt door de man op de straat. Daarnaast nog een klassieke Jopie/Leonsketch in 'ut frietkot', ditmaal beginnende met Papa Chico maar altijd eindigende in kipcorn en "doe maar een milkshakey banaan ook, Jopie".  Ga door met lezen van "Runbo en Sayid doen auditie..."...

Nou wist ik niet zo heel veel over Ernesto 'Che' Guevara, behalve dat het een communistische strijder was die samen met Fidel Castro Cuba overnam en dat zijn gezicht tegenwoordig commercieel wordt uitgebuit. Daarnaast ben ik niet iemand die net als Mohammed Boubkari boeken verslindt alsof het broodjes biologische kip zijn. Nee, ik bekijk liever lekker lui een goeie film. Al tijden wilde ik meer weten over Che Guevara, maar er kwam meer geen film uit over hem. Totdat een paar jaar geleden 'The Motorcycles diaries' verscheen.

Zaterdag 11 april organiseerde Minhaj-ul-Quran het Milaad Festival 2009. Het Milaad Festival is elk jaar toch weer een soort van hoogtepunt tussen alle andere Islamitische activiteiten en dat is ook dit jaar weer zo. Bij binnenkomst word ik verwelkomd door de altijd vrolijke Meryem met een schaal vol zoetigheden. Ik pak een lekkere dadel, mijn vrouw natuurlijk weer de chocoladereep (dat dacht ze tenminste, bleek een dadelreep te zijn).

In het foyer hangt een gezellige sfeer, verschillende culturen, veel bekenden, keurig netjes geklede broeders (strak in pak) en zusters (mooie bordeaux hoofddoeken) van de organisatie. De Dr. Anton Philipszaal was deze avond even een Islamitische enclave.

Afsluiting Milaad Festival 2009 [Foto: Meryem Touzani]

Zoveel antipathie tussen religies, levensovertuigingen, culturen, beschavingen... tussen mensen! Begrijp mij niet verkeerd, ik heb zeker niet de illusie dat we daar zomaar verandering in kunnen brengen en ben zelfs bang dat de mensheid gedoemd is tot zichzelf. Een verdoemenis die inherent is aan het onvermijdelijke, tevens voor mij onbegrijpelijke, menselijke aspect van vijandschap. Neem de 'atheïsten versus gelovigen' bussenacties als voorbeeld. ‘Atheïstische bussen’ die aangevallen worden door ‘gelovige’ bussen en vice versa. Ik zag het al voor me: twee van die rode bussen, een met een pro-God en de ander met een anti-God reclame, verwikkeld in een busrally. Allebei hopend de ander te overmeesteren met spectaculaire rijkunstjes en stootjes om als eerste bij de bushalte te komen en de meeste mensen in het voertuig te krijgen. Dat het niet zover is gekomen... Wacht eens even, we zitten wel degelijk in een vergelijkbare wedstrijd.

Wat krijg je als je, in tijden van economische malaise als deze, een volkstheaterzaal beschikbaar stelt voor een beginnende cabaretier/humorist/stand-up comedian/grappenmaker van Marokkaanse afkomst… in multiculti Rotterdam? Een lege zaal? Een handje vol verwaalde toeschouwers? Een bitterzoete opkomst die niet bepaald naar meer smaakt? In het geval van Salahedinne (van Ab & Sal): een uitverkochte voorstelling aan bijna heel jong Nederlands Marokko, anderhalve uur authentiek Marokkaans gebulder en een enigszins onervaren entertainer die, ondanks zijn zenuwen, de lachers toch op zijn hand weet te krijgen.

Mijn mening? Om met de deur in huis te vallen: Verschrikkelijk slecht. Het nieuwe programma van twee ‘ruimdenkende’ Marokkaanse presentatrices die als doel hebben taboes te doorbreken. Zo vinden ze dat vrouwen na-pssst'en een islamitisch verschijnsel is, zijn ze van mening dat depressiviteit het gevolg is van een islamitische opvoeding en vinden ze het raar dat moslimouders vreemd opkijken als hun dochter de pornografische kant op gaat. Na elk item is de conclusie: moslims zijn ouderwets, intolerant, bekrompen, dogmatisch, evil, vrouwonvriendelijk, conservatief, etc. Sorry beste kijkers, maar van uitmelkingsconcepten als deze word ik als gelegenheidsoptimist ronduit treurig. Ze zijn zo vervelend dat in een uitzending van DWDD ook Matthijs het niet nodig vond om ze nog langer aan het woord te laten. Twee schreeuwlelijkerds die niets haram vinden en het dus nodig vinden om taboes in Nederland vanuit een islamitische invalshoek te belichten. De emotionele pijn gaat door merg en been wanneer ze allerlei quasi-deskundigen aan het woord laten die zelf niet eens weten wat ze blaten. Begrijp me niet verkeerd; ik vind het supertof als je culturele taboes (want die zijn er genoeg) wilt belichten en doorbreken, maar iets meer nuance en expertise kan echt geen kwaad. Kortom, mijn luttele minuten op aarde besteed ik als couch potato niet meer aan gesubsidieerde prullenbakmateriaal als 'de MvH'. 

Nog geen agenda voor 2009? Overweeg de De Moslimagenda eens. Ik kreeg het kort geleden in mijn hand gedrukt en wierp er meteen mijn deskundige blik op. Het blijkt een doodnormale agenda te zijn, maar dan net wat anders. Met alle dagen in het Nederlands, Turks en Arabisch, is het toegankelijk voor een breder publiek. Uiteraard missen de Nederlandse en islamitische feestdagen niet. In dit boekje zijn verscheidene gedichten en kunstwerken van moslims opgenomen. Ik vind ze niet allemaal even mooi; een aantal vind ik er zelfs niet in thuishoren, maar dat is een kwestie van smaak en stijl.

In de laatste bladzijden, of de eerste (het is maar hoe je het open slaat), is de sociale kaart te vinden. Een soort Islamitische Nederlandse gouden gids. Veel bekende en onbekende organisaties staan erin vermeld. Ik mis wel een aantal organisaties dat het vermelden waard is, gelukkig staan de makers open voor suggesties.

De informatie die verschaft wordt is voor moslims niet echt vernieuwend, waardoor het eerder een moslimagenda voor niet-moslims lijkt. Ondanks dat is De Moslimagenda een mooi product dat een goed alternatief is voor de vele agenda's op de markt. Het is opvallend dat de makers zelf geen moslims zijn. Dit bewijst wederom dat de moslim als markt niet alleen interessant is voor moslims. Een goed 2009 en 1430 toegewenst.