“Zijn wij moslims niet gewoon te soft tegenwoordig?”. Ik had laatst weer eens een interessante discussie met wat vrienden. “Cartoons, provocaties, beledigingen... we laten het maar over ons heen komen.” Alhoewel dat natuurlijk niet helemaal waar is, begrijp ik wel wat ze ermee bedoelen. Het is nou éénmaal niet mogelijk om alle beledigingen en provocaties te laten stoppen binnen de wettelijke grenzen (als die er al zijn) van dit land. Maar we proberen het de laatste jaren wel, zij het op een andere manier dan vroeger. Tegenwoordig weten we ook de gang naar de rechtbank te vinden en onze rechten op te eisen als gelijkwaardige burgers van dit land. Maar zijn we dan ook echt te soft?

Lees hier deel 1

De plots felle wind benam haar de adem. Het was rustig aan dek en haar moeder was er niet. De boot was net onderweg naar Newcastle gegaan en iets verderop stond een kleine blonde jongen van een jaar of 12 te zwaaien naar de wal. Naar iemand. Haar moeder? Er stond verder toch niemand anders? Wat deed dat ventje nou? Hij was gekleed in een donkerblauw trainingspak en witte airmax - met gifgroene swoosh.

Ze dacht aan de mail die ze had gekregen van een vriendin.

(voor O.)

Ze keek om zich heen en voelde de druk. De zon stond hoog en brandde krachtig. Haar hoofddoek was iets te strak gezet die ochtend en bovendien had ze de verkeerde kleur gekozen. Zwart leek haar wel geschikt voor deze dag. Haar moeder had haar weer afgezet bij de ingang en parkeerde de auto. De schuifdeuren maakten een zacht suizend geluid, maar eindigden met een onbarmhartig geluid, zowel wanneer ze openden als wanneer ze dichtgingen. De zachtheid verdween dan en maakte plaats voor een doffe klap.