Hoe wordt binnen de Islam het belang van het spelende kind geacht? Deze vraag stelde ik een prominente Islamitische psychologe in Indonesië en als antwoord vertelde ze me de volgende Hadith –een overlevering van de profeet (vrede zij met hem):

Op een dag ging de profeet Mohammad het gebed leiden in de moskee. Zijn jonge kleinzoon was aanwezig en speelde wat rond. Toen de Profeet (vzmh) knielde en voorover boog om de Sujoed te doen (met het voorhoofd de grond raken), klom zijn kleinzoon achterop zijn rug. Nadat het gebed was afgelopen vroegen enkele mannen de Profeet (vzmh) waarom hij zo lang over die ene Sujoed deed: ze dachten dat hij flauw was gevallen! Maar neen. De Profeet (vzmh) antwoordde dat zijn kleinzoon op zijn rug was geklommen om ‘paardje rijden’ te spelen, zoals gewoonlijk. Hij bleef net zolang in positie tot zijn kleinzoon uitgespeeld was en er weer afsprong.

Assalaamoe aleikoem allemaal! Fawakka dan?  Ik zit nu inmiddels bijna een week in Koeweit met alle gekkigheid van dien en bedacht dat jullie ongetwijfeld een update willen... et voila! In de pauze van een aantal seminars van de Kuweiti European Conference for New Muslims (later meer inhoudelijk hierover) zal ik pogen jullie een beetje te updaten. Allereerst: meligheid in Egypte.

Enfin, om bij het begin te beginnen. Op vrijdagavond kon ik rekenen op de barmhartigheid van een broertje dat me vrolijk richting Schiphol bonjouren zou. Dat ging een stuk sneller namelijk. Maar eerst nog even naar de bank. Naar me meissie. Naar Osdorp. Naar de wc. Naar de.... shweppeshhh, te laat! Bijna mijn vlucht gemist. Ware het niet dat mijn vlucht zichzelf reeds gemist had. Of is dat te filosofisch voor jullie?

Privacy. Wat houdt dat in? Hoe weet ik hoe ver ik bij jou kan gaan? Ben je dan beledigd als ik te ver ga? Of kan je er om lachen? Waar ligt de grens? Weten we het zelf wel? Of komen we er pas achter als iemand aan het rondhuppelen is op ons privéterrein? Wat is jouw privacy? Aangezien we dat niet kunnen ruiken, is het misschien handig om Post-it stickers op ons voorhoofd te plakken waarmee we onze grenzen aangeven. Voor ons eigen bestwil. Om beledigingen te vermijden. Voorbeeld: “Als je vraagt naar mijn gewicht dan zwaait er wat.”

Ik weet heel goed wat ik versta onder mijn privacy, maar is dat ook zichtbaar voor een ander? Het Post-it idee is leuk en kleurrijk, maar is er een andere manier om onze grenzen te bewaken? Zonder dat we elkaar in de haren vliegen?

De afgelopen paar weken zijn een gekkenhuis geweest. Drie collega's langdurig ziek, krankjorum druk met de Bekeerlingendag en het begeleiden van nieuwe moslims met het LPNM. Doekoe zo laag dat je gewoon niet eens meer de kans krijgt om spijkers te zoeken. Enfin, we hebben betere tijden gekend, zullen we maar zeggen. Een beetje geduld (laat staan sabr!) kan dan nooit kwaad.

Dus mijn hart maakte een sprongetje toen ik een belletje van broertje Cobus kreeg. Hij deelde mede dat er een hussie broeders en zusters naar Koeweit zouden gaan en of ik mee wilde. Dach ut wel ouwe! Dus met een beetje mazzel zal ik, Deo volente, straks lekker met me luie kont in Koeweit zitten! De plannen zijn wild.

“Hallo, ik ben Pinar. De inval vandaag.” Dat heb ik de afgelopen 3 jaar heel vaak mogen zeggen tegen tijdelijke collega’s en ouders van kinderen. Ik gebruik het als openingszin bij kinderdagverblijven waar ik een dag (of meer) mag invallen als pedagogisch medewerker.
Op de crèche hoort alles leuk te zijn! Zo niet, dan maken we het leuk. Als invaller moet je openstaan voor alle geuren en kleuren (vooral in de luier) en houden van knuffelen en luchtkusjes geven. Ook heb ik de kans gegrepen om zo nu en dan een notitie te maken van opvallende zaken, foto’s te maken van herkenbare situaties en het bijhouden van een kindernamenlijst die met de dag langer wordt. De meest grappige, bizarre, aparte, creatieve en originele namen die ik hier en daar heb opgevangen, heb ik op het lijstje gezet.

Culemborg. Afgelopen week ontvingen de ouders van Marokkaanse probleemjongeren een brief. Een discutabele brief. Een dreigbrief. Gelukkig begrepen de autoriteiten dit uiteindelijk ook, want de brief is via de achterdeur vlug ingetrokkken. In deze brief werd op infantiele wijze uitgelegd dat wooncorporatie Kleurrijk Wonen, de gemeente en de politie er genoeg van hadden. Genoeg van de probleemjongeren. Genoeg van de gezinnen. Genoeg van de leenbakker-gordijnen. Genoeg van de scooters op de stoep. Genoeg van de marmitageuren. Genoeg van het verkeerd gebruik van lidwoorden. Kortom, genoeg van alles.

Dit stuk is ingezonden door Abu Ishaaq van Oi
 
Nederland, een land waarover velen claimen dat het bekend staat om de moderne beschaving, de normen en waarden. Prachtig, of toch niet?
 
Een tijdje terug las ik een oud nieuwsartikel over polygaam huwelijken die in Amsterdam toegestaan zouden zijn. Mijn ogen vielen op het volgende stukje tekst: "Deze huwelijken zijn een uiting van onderdrukking van de vrouw..." Ik stond hierbij even stil en las het artikel weer verder door. Aan het eind gekomen, dacht ik weer even na over die zin. Namelijk, er wordt hier een bewering gedaan die de werkelijkheid tegen gaat. 

Ik ben een mooiweerbuur en daar moet ik geen doekjes om winden. Ik besefte dit terdege toen ik van de week een pakje ontving dat eigenlijk bestemd was voor de buurman, die per toeval waarschijnlijk een verre neef van mijn oma is. Van de zomer spraken we elkaar nog regelmatig, deze buurneef, maar ook mijn overbuurtjes met hun kleine dochtertje en de jonge oudeburen aan de andere overkant. We wonen er allemaal nog maar net, sinds de oplevering na de restauratie van ons dorp-in-de-stad. Toch probeerden we, zonder onze burgerlijkheid al te zeer te erkennen, er gewoon goeie verstandhoudingen op na te houden. Zo haalde ik al eens een blikopener bij de buurvrouw (ik had genoeg suiker), was de missus al eens bij de ouwe jongeburen binnen geweest met hun giga-kwijltuin en kletste ik nog wel eens over de Ajaxperikelen met de directe buurman.

Maar goed. Met al die sneeuw en kou zagen we elkander alras minder en minder, tot we voor elkaar gedegradeerd werden tot een brandend lichtje in de avond en voetstappen in de sneeuw. Tot die mooie avond vorige week dat ik mijn Ajaxneef tegen het lijf liep.

Voordat ik mijn intrede doe in de Twitter-wereld, probeer ik dat ‘kort en krachtige/grappige/interessante’-stijl van Twitter even uit op het verkiezingsdebat. Twitter trekt me eigenlijk niet echt aan, omdat het vaak neerkomt op ‘kort en zinloos’. Negen van de tien keer is het dan ook vervuiling van mijn hersenen. Maar oke, ik zal het vogeltje niet afschieten voordat ik het laat vliegen. Dus we geven het een kans.

NOS Verkiezingsdebat 15 feb 2010

Debat over de gemeenteraadsverkiezingen met de landelijke lijsttrekkers? Waarschijnlijk trekken de lokale politici te weinig kijkcijfers. Het moet natuurlijk wel een ‘show’ worden!

Poehey, eindelijk een beetje bijgekomen van de gekte van de 3de Nationale Bekeerlingendag 2010. Het was gekkenhuisdruk en kapotgezellig, en, uitgezonderd de immer aanwezige leermomenten, een geslaagde dag. Een paar mooie lezingen, een hoop pers, veel vrienden en familie en heel veel broeders en zusters, oud en nieuw. Als bonus ook nog eens een stuk of 11 nieuwe moslims die op de dag zelf hun geloofsgetuigenis wilden uitspreken! Dat benne nie slecht ouwes!

De volgende dag klopte mijn hart vol verwachting. Media en Islam is meestal geen geslaagde combinatie, al helemaal niet als het over nieuwe moslims gaat. Bekeerlingen zijn ofwel nepperts ('je bent toch moslim geworden omdat dat moest van je nieuwe schoonouders of partner?') ofwel radicalinski's ('jamaar, de meeste bekeerlingen zijn toch extremisten?'). Dat soort stereotypen wilden we maar wat graag aanpakken, maar de mediale realiteit is soms weerbarstig, zeker als je met woorden in de weer gaat...

Zijn veel té lange neusharen reikten tot zijn beschadigde bovenlip en die donkergele nagels vertelden me dat hij er hoogstwaarschijnlijk een excentriek leventje op nahield. In de volksmond worden dit soort types ook wel gekken genoemd. Maar misschien had ik het mis en was zijn seniele verschijning gewoon het werk van vijftig jaar Javaanse Jongens. Hoe dan ook, die gedateerde kaki regenjas, de stoïcijnse blik én zijn trillende handen vielen mij in die grauwe, vochtige tram van Amsterdam op. Ondanks een diversiteit aan passerende reizigers - variërend van korte Italiaanse zonnebrildragende studenten tot vloekende Ierse stadstoeristen
- wist deze man me toch enkele minuten bezig te houden.

Een aantal zaken ontloop je niet in dit leven: iedereen moet naar de wc, iedereen betaalt belasting en daarnaast geldt uiteraard dat de dood wacht voor niemand. Van de week kwam ik in mijn cd-kast terecht en dwaalde er wat rond. De eerste paar verdiepingen bestaan voornamelijk uit Qur'anrecitaties, lezingen en meer van zulks. Daartussen vond ik een blanco cd van een jongerenstichting met een naam erop, gevolgd door een vraagteken. Ik heb deze cd ooit gekregen bij een lezing, kort beluisterd en weer tussen de overige lezingen geplaatst. Geen klik toendertijd, denk ik. Het ging over de dood.

Toen ik vorige week vernam dat Arjen Grolleman op 37-jarige leeftijd is overleden, kwamen er een aantal dingen samen.

Het is alweer bijna anderhalf jaar geleden dat ik hier schreef over een vriend van me die een baan werd geweigerd bij het IND, omdat hij een (Islamitische) baard heeft. De Somalische en Irakeze asielzoekers die hij voor de betreffende functie zou horen, zouden zich namelijk onveilig kunnen voelen door zijn (Islamitische) baard. Onzin natuurlijk, dus stapte hij naar de CGB (Commissie Gelijke Behandeling). Tijdens de zitting zo’n twee maanden geleden gaf de IND toe dat de baard inderdaad de reden was om hem de baan te weigeren. Verder bleek dat de stelling van de IND dat de baard gevoelens van onveiligheid bij de asielzoekers zou veroorzaken, gebaseerd is op vooroordelen en niet een bepaald onderzoek van de IND. De vraag is dan ook: Zijn de asielzoekers bang voor een baard of heeft de IND zelf een baardfobie? De CGB heeft in ieder geval geoordeeld dat de IND direct onderscheid maakt op grond van godsdienst en wacht op een reactie van de Staatssecretaris van Justitie. De arrogante houding en de verbazingwekkende vooroordelen van de IND tijdens de zitting hebben er in ieder geval voor gezorgd dat hij nog strijdvaardiger is geworden en bij een niet bevredigende reactie van de Staatssecretaris een gang naar de rechter zal maken.