In New York bouwen moslims in de buurt van Ground Zero een dertien verdiepingen tellend en 100 miljoen dollar kostend Islamitisch centrum voor ontmoeting, dialoog, kennis en cultuur. Er is grote heisa in de media ontstaan over dit initiatief wat al 'the Ground Zero Mosque' wordt genoemd, terwijl het geen moskee is en zich op twee blokken afstand van Ground Zero bevindt. Het zou een onnodige provocatie zijn om een moskee op de betreffende locatie te bouwen, een mogelijke bedreiging voor nationale veiligheid, etc... Dat is zo'n beetje wat de discussie samenvat omtrent het Cordoba House.

Ondertussen heeft een vertegenwoordiging van de gemeenschap al ingestemd, inclusief city governmental officials en nabestaanden van slachtoffers van 9/11. Naar het schijnt komt het centrum er gewoon in Manhatten.

Youssou N’Dour & Super Étoile de Dakar in Melkweg, Amsterdam. 19 juli 2010.

Youssou N’Dour en zijn opzwepende band de Super Étoile de Dakar namen het kleurrijke publiek van de Melkweg mee op een muziekale reis van Kingston (Jamaica) naar Dakar (Senegal).

Youssou’s sidekick, een übergladde MC, legde uit dat de denkbeeldige vlucht in het vliegtuig opgedeeld zou worden in een eerste deel, dat veel reggae invloeden had, en een tweede deel, waarin de lokale Senegalese muziekstijl Mbalax centraal stond. Het werd een onvergetelijke vlucht, met veel swingende turbulenties en goed afgepaste momentjes van rust. Behalve een 'salamu'alaikum' aan het begin van het concert, een nummer waarin Islamitische termen te herkennen waren en de klederdracht van de meeste bandleden, was er weinig verwijzing naar Islam. Wel straalde de zanger zekerheid en goede hoop uit, voor Afrika, en de mensheid in het algemeen.

Dit stuk is ingezonden door Aaman Sulchan. Hij schrijft over Youssou N'Dour, een inspirerende zanger uit Senegal. Youssou N'Dour zal een concert geven in de Melkweg op 19 juli.

Youssou N'Dour, een zanger uit Senegal die ik ken sinds in 1994 de single '7 seconds', een duet met Neneh Cherry, verscheen. Sindsdien popt zijn naam zo nu en dan op als hij weer een album heeft gemaakt of een concert geeft ergens hier ver vandaan (altijd buiten Nederland). Door zijn muziek ging er voor mij een droomwereld open van een harmonieuze wereld, die daar in het westen van Afrika ontspringt. Een wereld waarin mensen om elkaar geven met een oprechte glimlach. Dit geloof werd nog eens versterkt toen zijn album 'Egypt' uitkwam.

Beste medelander,

Ik ben ervan op de hoogte dat u op dit bewuste moment voorbereidingen aan het treffen bent voor de massale  volksverhuizingen naar uw zogenaamde ‘land van herkomst’. Dat stukje aarde waar u beweert uw roots te hebben liggen. Al weken bent u vriend en vijand aan het treiteren met hun verblijf in dit akelige land (waar u natuurlijk niets mee heeft) en uw tot kunst verheven vorm van vakantieseparatisme. Beste medelander, hou de schijn niet langer op… Ik heb u door!

Gisteren op RTL Boulevard een verslag van het ei-incident van Rita Verdonk. Ei-zeren Rita had Willibrord uit de mottenballen getrokken om een tendentieus filmpje over belagers van ambulancebroeders te maken, bij Verdonk beter bekend als Marokkanen. Die pikten dat niet, gingen schelden en gooiden een ei. Foei. Dus volgde er een repo.

 Maar huh? Albert neemt het op voor de Marokkanen.

Ga door met lezen van "Ei-nde van een tijdperk "...

Dit stuk is ingezonden door Asisa

Daar stond ik dan, na acht jaar, in het warme zand van Rif. Het moest er maar weer eens van komen, vond niet alleen ik, maar ook mijn familie: een bezoek aan het geboorteland. De hereniging met de familie was vreemd. Zij wisten niet precies wat ze met me aan moesten. Want waarom was ik nou zo lang weg gebleven, hoe zag mijn leven er in de tussentijd uit en… wie was ik nou eigenlijk? Ook van mijn kant was er duidelijk een verwijdering tot de mensen die ik acht jaar geleden voor het laatst had gezien. 

Ik ben een mooiweerbuur en daar moet ik geen doekjes om winden. Ik besefte dit terdege toen ik van de week een pakje ontving dat eigenlijk bestemd was voor de buurman, die per toeval waarschijnlijk een verre neef van mijn oma is. Van de zomer spraken we elkaar nog regelmatig, deze buurneef, maar ook mijn overbuurtjes met hun kleine dochtertje en de jonge oudeburen aan de andere overkant. We wonen er allemaal nog maar net, sinds de oplevering na de restauratie van ons dorp-in-de-stad. Toch probeerden we, zonder onze burgerlijkheid al te zeer te erkennen, er gewoon goeie verstandhoudingen op na te houden. Zo haalde ik al eens een blikopener bij de buurvrouw (ik had genoeg suiker), was de missus al eens bij de ouwe jongeburen binnen geweest met hun giga-kwijltuin en kletste ik nog wel eens over de Ajaxperikelen met de directe buurman.

Maar goed. Met al die sneeuw en kou zagen we elkander alras minder en minder, tot we voor elkaar gedegradeerd werden tot een brandend lichtje in de avond en voetstappen in de sneeuw. Tot die mooie avond vorige week dat ik mijn Ajaxneef tegen het lijf liep.

Dit stuk is ingezonden door Rafih Berkane

Gebrek aan visie

Moslim A heeft iets nodig. Moslim B toevallig ook. Moslim A en moslim B starten een initiatief. Zo is de vraag- en aanbodwerking van de moslimgemeenschap in een notendop te omschrijven. Deze gemeenschap staat, vergeleken met Engeland bijvoorbeeld, nog in de kinderschoenen betreft ontwikkeling. Desalniettemin steun ik elk initiatief ten behoeve van deze gemeenschap. Omdat we altijd moeten streven naar kwalitatief betere, efficiëntere en krachtigere oplossingen, misstaat het niet de huidige aanpak en methodes met een vergrootglas te bekijken om zo te leren van het heden en de toekomst proberen te verbeteren. In dit stuk wil ik stilstaan bij slechts één aspect: visie.

Dit stuk is ingezonden door Waleed Duisters

De grote uittocht is weer in volle gang. Deze keer niet naar de Franse Rivièra's of de Spaanse Costa's maar naar de Alpen Schnee. Kilometers aan geel-zwarte kentekens rijden in stoet door het Nederlandse winterlandschap naar de snaps und bradwursten. Ja, Halaller kunnen wij het niet maken.

Via de punk/hardcore connexiones van een ouwe vriendin van me stuimelde ik op dit filmpje over Oranje. Ik begreep het overigens niet direct. Ik moet toegeven dat ik wel meteen zin heb in het komend WK, (als dat gezever over Wesley maar afwezig blijft). Een van haar via via matties heeft trouwens nog meegeholpen met dit monster en is ook te zien, al auxrausend over de Dam. Raa raa sis boem ba, Zuid-Afrika: ik heb er sinn an. (Oh, en Nike als product vind ik stom, maar die filmpjes zijn meesterlijk!)

Onze eigen troubadour is overleden. Ramses Shaffy (1933-2009) is niet meer.

Je slaapt dus nu bij mij
Je ademt stil
En je hand ligt stil
Op mijn borst

Shaffy was een begenadigd zanger en acteur, maar bovenal verworden tot een icoon van pure emotie. Geboren in vooroorlogs Parijs, in kringen van internationale diplomatie, verliep zijn leven iets anders dan de Russische bontmutsen en rijtuigen van zijn eerste levensjaren mogelijk deden vermoeden. Zijn jonge jaren brengt hij door in een Nederlands pleeggezin.

De trein is dé plek bij uitstek om mijn antropologisch uithoudingsvermogen op de proef te stellen én mijn groeiende behoefte aan herriestoppers te onderdrukken. Je kent het wel: mensen die telefonisch relatieproblemen uitvechten, jongeren die bruine boterhammen door de trein sodemieteren, hiphopfanaten die van mening zijn dat iedereen Lil Wayne hoort te waarderen, meisjes die het altijd over vriendjes hebben, zakenlui die over saaie bedrijfsstrategieën confereren, studenten die over de studie mopperen, schorre, halfdronken, brakke korpsballen die het laatste dispuutfeestje bespreken, creatieve daklozen die briefjes met de tekst - ik ben doof, heeft u geld voor mij - uitdelen én mensen die hun tas belangrijker vinden dan een echte passagier.

Aggie Martinus deed laatst een PvdD/PVV-actie bij me. Volleerd als Fleur Agema of Marianne Thieme vuurde hij de ene na de andere (huis-)kamervraag op me af: of ik wist dat er allemaal oude koranmanuscripten bijeen waren gesprokkeld in Amsterdam? Uh nee. Of ik wist dat de collectie die daar lag oorspronkelijk verspreid was over vele particulieren, verschillende universiteiten en Omaanse privécollecties? Uh nee. Of ik het dan met hem eens was dat we hier op korte termijn maar eens moesten gaan kijken dan? Uh ok.

En toch duurt het nu al enige maanden dat de tentoonstelling 'Oman' te zien is in de Nieuwe Kerk in Amsterdam. We zijn nog niet geweest, maar, heus, het gaat er insha'Allah van komen!