Ik ben een mooiweerbuur en daar moet ik geen doekjes om winden. Ik besefte dit terdege toen ik van de week een pakje ontving dat eigenlijk bestemd was voor de buurman, die per toeval waarschijnlijk een verre neef van mijn oma is. Van de zomer spraken we elkaar nog regelmatig, deze buurneef, maar ook mijn overbuurtjes met hun kleine dochtertje en de jonge oudeburen aan de andere overkant. We wonen er allemaal nog maar net, sinds de oplevering na de restauratie van ons dorp-in-de-stad. Toch probeerden we, zonder onze burgerlijkheid al te zeer te erkennen, er gewoon goeie verstandhoudingen op na te houden. Zo haalde ik al eens een blikopener bij de buurvrouw (ik had genoeg suiker), was de missus al eens bij de ouwe jongeburen binnen geweest met hun giga-kwijltuin en kletste ik nog wel eens over de Ajaxperikelen met de directe buurman.

Maar goed. Met al die sneeuw en kou zagen we elkander alras minder en minder, tot we voor elkaar gedegradeerd werden tot een brandend lichtje in de avond en voetstappen in de sneeuw. Tot die mooie avond vorige week dat ik mijn Ajaxneef tegen het lijf liep.

Dit stuk is ingezonden door Rafih Berkane

Gebrek aan visie

Moslim A heeft iets nodig. Moslim B toevallig ook. Moslim A en moslim B starten een initiatief. Zo is de vraag- en aanbodwerking van de moslimgemeenschap in een notendop te omschrijven. Deze gemeenschap staat, vergeleken met Engeland bijvoorbeeld, nog in de kinderschoenen betreft ontwikkeling. Desalniettemin steun ik elk initiatief ten behoeve van deze gemeenschap. Omdat we altijd moeten streven naar kwalitatief betere, efficiëntere en krachtigere oplossingen, misstaat het niet de huidige aanpak en methodes met een vergrootglas te bekijken om zo te leren van het heden en de toekomst proberen te verbeteren. In dit stuk wil ik stilstaan bij slechts één aspect: visie.

Dit stuk is ingezonden door Waleed Duisters

De grote uittocht is weer in volle gang. Deze keer niet naar de Franse Rivièra's of de Spaanse Costa's maar naar de Alpen Schnee. Kilometers aan geel-zwarte kentekens rijden in stoet door het Nederlandse winterlandschap naar de snaps und bradwursten. Ja, Halaller kunnen wij het niet maken.

Via de punk/hardcore connexiones van een ouwe vriendin van me stuimelde ik op dit filmpje over Oranje. Ik begreep het overigens niet direct. Ik moet toegeven dat ik wel meteen zin heb in het komend WK, (als dat gezever over Wesley maar afwezig blijft). Een van haar via via matties heeft trouwens nog meegeholpen met dit monster en is ook te zien, al auxrausend over de Dam. Raa raa sis boem ba, Zuid-Afrika: ik heb er sinn an. (Oh, en Nike als product vind ik stom, maar die filmpjes zijn meesterlijk!)

Onze eigen troubadour is overleden. Ramses Shaffy (1933-2009) is niet meer.

Je slaapt dus nu bij mij
Je ademt stil
En je hand ligt stil
Op mijn borst

Shaffy was een begenadigd zanger en acteur, maar bovenal verworden tot een icoon van pure emotie. Geboren in vooroorlogs Parijs, in kringen van internationale diplomatie, verliep zijn leven iets anders dan de Russische bontmutsen en rijtuigen van zijn eerste levensjaren mogelijk deden vermoeden. Zijn jonge jaren brengt hij door in een Nederlands pleeggezin.

De trein is dé plek bij uitstek om mijn antropologisch uithoudingsvermogen op de proef te stellen én mijn groeiende behoefte aan herriestoppers te onderdrukken. Je kent het wel: mensen die telefonisch relatieproblemen uitvechten, jongeren die bruine boterhammen door de trein sodemieteren, hiphopfanaten die van mening zijn dat iedereen Lil Wayne hoort te waarderen, meisjes die het altijd over vriendjes hebben, zakenlui die over saaie bedrijfsstrategieën confereren, studenten die over de studie mopperen, schorre, halfdronken, brakke korpsballen die het laatste dispuutfeestje bespreken, creatieve daklozen die briefjes met de tekst - ik ben doof, heeft u geld voor mij - uitdelen én mensen die hun tas belangrijker vinden dan een echte passagier.

Aggie Martinus deed laatst een PvdD/PVV-actie bij me. Volleerd als Fleur Agema of Marianne Thieme vuurde hij de ene na de andere (huis-)kamervraag op me af: of ik wist dat er allemaal oude koranmanuscripten bijeen waren gesprokkeld in Amsterdam? Uh nee. Of ik wist dat de collectie die daar lag oorspronkelijk verspreid was over vele particulieren, verschillende universiteiten en Omaanse privécollecties? Uh nee. Of ik het dan met hem eens was dat we hier op korte termijn maar eens moesten gaan kijken dan? Uh ok.

En toch duurt het nu al enige maanden dat de tentoonstelling 'Oman' te zien is in de Nieuwe Kerk in Amsterdam. We zijn nog niet geweest, maar, heus, het gaat er insha'Allah van komen!

“Waarom hebben jullie een gieter in jullie WC? Ik zie geen planten daar.” In Europa heb ik het fenomeen van ‘het met water wassen van de lichaamsdelen die de hoofdrol spelen tijdens een toiletbezoek’ slechts in Spanje en Italie meegemaakt. In Italie hadden ze een keurig mooi en modern bidet naast het toilet met lekker warm water. Dit maakte elk toiletbezoek een aangename en plezierige ervaring. Heerlijk, heb er mooie herinneringen aan over gehouden.

Ik weet niet precies waar, maar het lijkt erop dat ergens tussen Frankrijk en Belgie dit wellicht kleine doch cruciale onderdeel van beschaving is blijven steken.

Sinds kort wil een van de kinderen op mijn groep continu Alfred Jodocus Kwak horen. "Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk," lalalla en zo gaat het maar door en door en door. Nu ben ik van nature echt geen blije of onblije eikel, maar dat nummer gaat zo onder je huid zitten dat het bijna eng is. Zelfs als je treurig zou willen zijn, als je dan zielig in een hoekje wil gaan zitten, zakdoekje erbij, tranen laten stromen met boelveelhuilielawaai - fa'shizzzl ouwe, dan klinkt er weer ergens in je hoofd: ".... zo vrolijk, zo vrolijk..." Aargh alles voor niets!

En dat is lastig, want dan tovert zich ineens weer zo'n instantglimlach op je porem. Erin gebeiteld. Doorgepoederd, opgeklatscht en doorgemikst. In een poging om Alfred uit te bannen en de prodentsmile te voorkomen, dacht ik aan twee ouwe helden van me: Mark de taalproducent/boekenuitpakker en Steve Earle de exverslaafde moeilijke rockert/country&folktroubadour.

Zo maar een kwartiertje over terwijl mijn mail zich uitkristalliseert en ik klungel wat achter de computer. Ik besluit mijn vaders naam te googlen. Wonder boven wonder kom ik op een doppelgänger die een website beheerd over de Isle of Islay in Schotland. Her en der wat foto's van het ruwe Schotse eiland, een hussie doedelzakspelers die door het dorp heen lopen en opeens krijg ik een beetje kippenvel.

Eigenlijk vind ik een doedelzak een ontzettend lelijk geluid voortbrengen. Toen ik in Schotland woonde was het echt de Schotse variant van het Amsterdamse orgel: het ziet er leuk uit, af en toe herken je een liedje, maar er komt een bak herrie uit en nadat ze 10 minuten voor je winkel hebben geparkeerd, kun je ze wel wurgen met hun eigen draaidinges.

“Zeg heb je de nieuwe folder van de HEMA al gezien?” vroeg ik mijn schoonzusje - ondanks het feit dat ze een paar jaartjes ouder is, blijf ik haar zo noemen - gisteravond. “Euh, nee, nog niet gezien, hoezo?” antwoordde zij mij droogjes. Zij ging er waarschijnlijk al van uit dat de HEMA weer iets roze in de aanbieding had wat ik moést hebbúh.

Super enthousiast pakte ik de folder erbij en stuiterde hoogst irritant voor haar neus terwijl ik het er helemaal uitschreeuwde: “KIJK DAN HOE VET!”



Schoonzusje vond het ook doper dan dope dat de HEMA (ECHT) hun nieuwe slogan naleeft “alles voor iedereen” alleen had ze wel een kanttekening: “Jeetje, wat zijn ze vroeg zeg!” Tja, het blijven stipt-op-tijd autochtonen verder. Gelukkig maar!

Salaam en dikke groeten,

Eighty!

Beste PVV partijlid,

Ik schrijf u deze brief omdat ik ervan overtuigd ben dat u de enige bent die ons kan helpen. Met ons bedoel ik de 'naar rust snakkende burger'. U bent naar horen zeggen gespecialiseerd in anti-Marokkaans beleid. Ik ben deze zomer namelijk tot een schrikbarende ontdekking gekomen. Ik ben zoals nog nooit tevoren massaal geconfronteerd met een verschrikkelijke Marokkaanse traditie: de toeterende trouwstoet. 

Ga door met lezen van "De Toeterende Trouwstoet"...

Een jaartje of wat geleden liepen me meissie en ik over de vermaledijde Wibautstraat. Eerst langs de GG&GD waar ik later Mekkashots haalde zonder naar Mekka te gaan helaas (lang verhaal). We liepen door naar de Roetersstraat met zijn vele studenten. We passeerden een klein café alwaar een wat sip ogende man aan een raamtafel een jonge klare dronk. Zijn melancholische oogopslag sprak van eenvoudige schoonheid. Ramses Shaffy woonde toen al niet meer zelfstandig en had de vele lichamelijke en geestelijke tegenslagen die met ouderdom komen. Toch sprak er schoonheid uit zijn verschijning (ondanks die jonge klare). Enige tijd later gaf ze me zijn dichtbundel.