Voorpagina Gastarbeiders

Een huisje in Istanbul

Famile Arslan is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Er was eens een man, hij was Joods, Salomon heette hij. Hij was ontevreden over zijn religie en was op zoek naar de Waarheid. Op een gegeven moment verdiept hij zich in de Islam en wordt moslim. Kort nadien komt hij te overlijden. Zijn moeder huilt om haar zoon en zegt:

"Lieve Salomon omdat je moslim bent geworden weigeren de Joden je lijk te begraven, je een laatste eer te bewijzen. En de moslims kennen je niet, weten niet dat je een geloofsgenoot bent zodat zij ook geen stappen ondernemen om je te begeleiden naar je graf. Lieve Salomon, je valt tussen wal en schip, beide gemeenschappen hebben je de rug toegekeerd. Je bent nu helemaal alleen op je laatste reis, alleen een moeder die om je weent."

Dit was het verhaal dat ik vertelde aan de ambtenaar in de gemeente Bakirkoy in Istanbul.

Hij keek mij aan en wist niet wat hem overkwam. Vertwijfeld keek hij naar mijn neef, een gerespecteerde zakenman, die de verwarring in zijn ogen herkende. Mijn neef nam het woord: "Mijn nichtje woont in Nederland, voor u is zij een vrouw met een hoofddoek maar zij is advocate. Niet alleen weet zij waar ze het over heeft maar weet ook hoe ze dingen moet zeggen."

Een van mijn dromen was een een plek hebben in Istanbul, de stad tussen twee werelden, mijn droom is uitgekomen. Ik heb een huisje gekocht in Istanbul en ben daar ondertussen (vele keren) geweest voor de eigendomsoverdracht. Een ervaring op zich, kopen van een huis, regelwerk, inrichten, dromen en genot. Maar ook de Turkse bureaucratie leren kennen, de regels kennen, realiseren dat wetten niet worden gerespecteerd. En de hoofddoek die ik vergeet. Alles was in kannen en kruiken en wij gingen naar de Tapu dairesi, dat is het kantoor waar de eigendomsoverdracht wordt ingeschreven in het kadaster.

Uit het niets weigerde de ambtenaar om de akte van levering op te stellen, stukken zouden ontbreken, ik moest bewijzen dat ik nog leefde door uit mijn geboorteplaats (waar ik al 15 jaar niet ben geweest) een fax laten komen die dat bevestigde. Alles hebben we kunnen weerleggen totdat de bevestiging kwam dat ik in leven was en dat ik naast de Turkse nationaliteit ook de Nederlandse had.

Volgens een regel zou een Nederlandse geen bezit kunnen verwerven in Turkije en de ambtenaar had een nieuwe stok om mee te slaan. Dat was het moment waarop ik ingreep. Tot dat moment had ik alles aan mijn neef en de makelaar overgelaten maar dit was mijn werk en ik begon met de wetsartikelen die mijn gelijk ondersteunden. De ambtenaren keken mij aan, ik sprak goed Turks zodat ik geen Almanci kon zijn (Turken in Europa worden Almanci genoemd, komt neer op Duitser). Hoe kon zij de wet kennen, een vrouw met een hoofddoek? Hen in verwarring achterlatende, ben ik doorgelopen naar de kamer van de müdür, de directeur van het kantoor waarbij ik mijn ongenoegen over de kennis van zijn ambtenaren niet onder stoelen of banken stak.

Het verhaal van Salomon was zo typerend voor dat moment. Ontheemd en vervreemd. In Nederland kom ik niet verder in de maatschappelijke ladder, ik ben en blijf allochtoon. In mijn geboorteland wordt ik niet erkend en zeker niet gerespecteerd. Zoals Salomon hebben beide gemeenschappen mij de rug toegekeerd maar ik hoop diep dat mijn begrafenis anders zal zijn dan die van Salomon.

Deze week ga ik weer naar Istanbul, kijken met welke smoes de ambtenaren nu komen. Mijn Nederlandse koppigheid en zuinigheid heeft het zo ver gebracht, ik kon ook als Turkse de ambtenaar iets (een geldbedrag) geven en mezelf veel kopzorgen besparen.


Famile Arslan (34) is geboren in Turkije en sinds 1975 in Nederland. Nu is ze advocaat en procureur in Den Haag.

avatar

Wij Blijven Hier werd in 2005 opgericht, omdat ze vonden dat ze er nog niet waren. Inmiddels zijn ze 3000 bijdragen rijker, die vrijwillig door beginnende én gearriveerde verhalenvertellers worden geschreven. Verschillend van columns, persoonlijke ervaringen tot verborgen nieuwsfeitjes. Ze kijken op hun eigen manier tegen de wereld aan, en vertellen zélf het verhaal. Wie zijn ze? Kijk om u heen. Want ze zijn hier. Zij Blijven Hier!

Lees andere stukken van de WBH Redactie