Voorpagina Algemeen

Al is het een gedachte, een gebed

Het was zomaar op het einde van de week en ik zat er een beetje doorheen. Mijn fiets stond niet waar ik dacht dat ie stond. Mijn schoenen knelden, mijn haar zat niet goed. Plotsklaps kreeg ik op mijn sodemieter.

Het begon met de vrijdagpreek. Soms zit daar een hoop sociaal wenselijk gewauwel tussen, maar deze vrijdag was het zowel confronterend als inspirerend. Het onderwerp was Syrië, maar vooral ook: wat doe jij? Begrijp me niet verkeerd – het was geen aanzet tot geweld of donatie, maar vooral een tot reflectie. En dat was voor mij broodnodig ook.

Ik kan me herinneren dat, toen die ellende begon, het vooraan in mijn gedachten zat. Ik werd wakker en daar was het: de gedachte aan onderdrukking in een ver land, waar ik misschien tien mensen kende en een plaatje van een moskee. Voor ik ging slapen, tijdens mijn laatste gebed, kwam het ook weer tevoorschijn. Tijdens mijn hajj, en dan vooral tijdens het laatste gedeelte van de vele dodengebeden (Salat al-Janazah), was het Syrië (maar ook Palestina, Somalië en Tsjetsjenië) voor en na.

Maar op de een of andere manier ging mijn verwende hersenpan met me op de loop. Alledaagse persoonlijke misère dan wel blijdschap nam een steeds prominentere plaats in en ik vergat mijn broeders en zusters (in de mensheid) in Syrië. Alevieten, Soennieten, Sjiieten, Christenen, Atheïsten, Joden – het zal me een worst wezen wie nog meer – ik dacht aan hun onderdrukking in het verre Syrië.

En opeens hield ik er mee op.

Op een vrijdag liep ik de Blauwe Moskee binnen en preekte Yassin er op los. Er was echter iets anders aan zijn preek. Hij bleef namelijk in het Arabisch praten. Meestal manoeuvreert hij soepeltjes van Arabisch naar Nederlands en weer terug, maar nu deed hij het hele eerste deel in Arabisch. Tranen rolden over zijn wangen.

Pas in het tweede gedeelte begreep ik waarom. Hij was te emotioneel om taalkundig op zijn top te zijn. In het Nederlands ging het vervolgens vooral om die ene vraag: wat doe jij? Denk je nog wel eens aan ze? Stuur je nog wel eens een smeekbede naar Allah swt om hulp voor de mensen van Syrië? Stuur je nog wel eens geld of kleren, praat je er nog wel eens over, geef je nog wel eens je eigen politici op hun falie dat ze geen ene sodemieter uitvoeren om er iets te verbeteren?

Ik kon niets anders antwoorden dan: nee. Nee, daar dacht ik niet meer aan. Nee, dat deed ik niet meer. Nee, daar sprak ik niet meer over. Het was een eersteklas moment van tazkiyya (zelfreiniging) of zelfs dhikr (gedenking van God en Zijn gunsten en beproevingen) – ik moe(s)t gereinigd worden van mijn egoïsme en plaatsmaken voor de gedenking van het leed van mijn broeders en zusters in de mensheid.

Zoals zo vaak had mijn ego weer eens een klap voor zijn kanis nodig.

Even later kreeg ik onderstaande video toegestuurd, waarin Sheikh A’rifi een heilige overlevering aanhaalt, waarin (op gezag van Muslim, Aboe Hoeraira overlevert, dat de Profeet (vzmh) verhaalt dat) Allah zal zeggen op de Dag der Opstanding: “‘O Zoon van Adam, ik voelde mij ziek en jij hebt Mij niet bezocht.’ Hij zal zeggen: ‘O Heer, en hoe had ik u moeten bezoeken terwijl U de Heer der Werelden bent?’ Hij (swt) zal zeggen: ‘wist je niet dat mijn dienaar… ziek is geworden en je hem niet bezocht had? Wist je niet dat, als je hem bezocht had, je Mij bij hem aangetroffen zou hebben?'”

Dus wat doen we? Laten we op zijn minst aan de mensen van Syrië denken, onze gebeden voor hen richten aan de Schepper en al het mogelijke doen om deze hel op aarde voor hen te verlichten.

(ps: de vertaling is behoorlijk brak, maar denk in grote lijnen mee!)

avatar

In het jaar dat Elvis stierf, werd Noureddine geboren. Op zijn negende kreeg hij een skateboard. Op zijn 20ste werd hij in Schotland verliefd op boeken. Op zijn 27ste werd hij moslim en vond hij zijn draai. Hij werkt in de gehandicaptenzorg en denkt soms dat hij bijna Arabisch kan lezen maar vraagt dan toch om een klinker. Hij jat de beste grappen van de missus, steun en toeverlaat sinds 2006. Af en toe vertaalt hij wat poëzie omdat het leven dan gewoon beter is.

Lees andere stukken van