Voorpagina Ervaringen, Ingezonden

Dagje naar Hebron

Marloes Kuijer schrijft een kort verslag over haar reis naar Palestina met foto’s van Floris Scheplitz

Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen, omdat het een intensieve periode is geweest met zoveel bijzondere ervaringen. Uiteenlopend van heel mooi en ontroerend, tot heftig en confronterend.

Laat ik beginnen om het doel van de reis naar Palestina te beschrijven. In april 2007 is het project Leven in Palestina in Gouda van start gegaan. Na een uitgebreide voorbereidingsfase hebben wij in juli met een groep van 19 jongeren en 4 begeleiders een stagereis gemaakt naar de Westbank in Palestina.

Het doel was om ‘met eigen ogen te zien’ hoe het leven van de Palestijnse bevolking wordt beïnvloed door de conflicten in de regio en te ervaren wat de verschillen zijn met ons vrije leven in Nederland.

We hebben twee weken geslapen bij gastgezinnen in Bethlehem. Het eerste deel van het programma bestond uit het maken van excursies naar verschillende steden (Hebron, Ramallah, Jerusalem) en NGO’s die actief zijn (in o.a. vluchtelingenkampen). In de tweede week hebben we deze ervaringen een plek gegeven in verschillende workshops, zoals een workshop graffity, een workshop documentaire maken, een workshop drama. Hier namen ook Palestijnen aan deel. We hebben de reis afgesloten met een spetterend eindfeest met 120 Palestijnse gasten.

Ik was me vooraf al bewust van het feit dat de Nederlandse media een beeld schetsen van Palestina en de Palestijnen, dat niet eens in de buurt komt van hoe het werkelijk is. Op de televisie zie je groepen woeste jongeren stenen gooien, hoor je berichten over zelfmoordaanslagen of hoor je over radicale politieke partijen. Geen woord over hoe het Palestijnse volk werkelijk is: ontzettend gastvrij, liefdevol, goed opgeleid EN zonder toekomst. In ieder geval niet zoals het er nu voor staat.


Kinderen in een vluchtelingenkamp

De negen meter hoge muur loopt als een lelijk litteken door het land en heeft de economie grotendeels stilgelegd. En dat in combinatie met checkpoints die ervoor zorgen dat het iedere dag weer de vraag is of de Palestijnen kunnen komen waar zij heen willen gaan. In Nederland zou dat betekenen dat je niet van Rotterdam naar Amsterdam kunt reizen of simpelweg een dagje naar het strand. In Nederland ben je zo gewend aan vrijheid, dat een leven zonder bijna niet voor te stellen is. De invloed van de bezetting is onmiskenbaar. Op elk leven, arm of rijk(er), christen of moslim, drukt deze door anderen bepaalde manier van leven een ontzettend grote stempel. Als je hier twee weken rondloopt, doet dit echt wat met je. Je kunt niet onverschillig blijven.


Muur wordt steeds groter

Dagje naar Hebron

We zijn onderweg naar Hebron. Uitkijkend over de heuvels in het woestijnachtige landschap, kan ik me voorstellen dat dit gebied behoort tot het heilige land. Ik zie herders lopen met hun kudde geiten en een enkele kameel. We passeren kleine dorpjes. De zon schijnt fel. En dan opeens.. is er weer een checkpoint omgeven door prikkeldraad en militairen, die het mooie landschap ruw verstoort. Een rij auto’s staat voor ons. We wachten. We kunnen namelijk niets anders doen dan wachten en gadeslaan wat er gebeurt. We zien dat mensen uit hun auto moeten stappen, moeten blijven wachten totdat de militair het teken van oké geeft om door te mogen rijden.

Hoe vernederend. Wij, in het bezit van een Nederlandse paspoort, kunnen direct doorrijden. De militairen maken zelfs grapjes met ons. Nadat we voorbij het checkpoint zijn pakt onze Palestijnse gids en vriend Milad de microfoon en zegt, dat het hem zoveel pijn doet om te zien hoe aardig de militairen ons behandelen en hoe makkelijk wij kunnen doorrijden, terwijl hij –als inwoner van het land- elke dag moet wachten en wordt vernederd voordat hij door mag lopen. Hij is verdrietig en boos. Ik deel die boosheid met hem.

Hebron is voor joden, moslims en christenen een heilige stad. De stad staat onder gemengd Palestijns en Israëlisch bestuur, maar de bevolking is overwegend Palestijns. Midden in de stad is een nederzetting gebouwd waar ongeveer 25 Israëlische families wonen. Deze families worden beschermd door zo’n 500 militairen.

Overal in Palestina zijn Israëlische nederzettingen, maar nergens zijn ze zo ‘agressief’ in het midden van stad gebouwd. We lopen door de traditionele souq naar de religieuze bezienswaardigheden. Als ik schuin omhoog kijk, zie ik de woningen van de kolonisten. Boven mijn hoofd in een soort van dik kippengaas gespannen, ter bescherming van de Palestijnen. Er worden namelijk wel eens bakstenen naar beneden gegooid (het bewijs zie ik boven mijn hoofd liggen). Ik heb het gevoel door een kooi te lopen. Het is een afschuwelijke ervaring. En dan te bedenken dat ik hier een uur ben: kinderen groeien op in deze situatie..Niet raar, dat de sfeer grimmig is.


Een ‘settlement’ achter de muur

We lopen naar de moskee. Weer checkpoints en controlepoortjes. De Palestijnen mogen hun eigen heiligdommen niet zomaar bezoeken, zij worden gecontroleerd en kunnen geweigerd worden door Israëlische militairen. Dat dit de dagelijkse praktijk is, blijkt wel uit het feit dat in eerste instantie onze Palestijnse vrienden (Milad en Mohammed) niet mee naar binnen mogen. Uiteindelijk mogen ze -na inlevering van hun identitycards- toch mee. We bekijken met elkaar de moskee en na een half uur willen we weer naar buiten gaan, om het joodse gedeelte van de heiligdommen te bezoeken.

We moeten weer door de controlepoortjes.. en dan wordt onze Palestijnse vriend zomaar aangehouden. Hij mag niet verder en moet wachten. In de brandende zon, wordt hij naar een andere plek gestuurd (50 meter verder). Ook in de zon. Wachten en wachten. Er worden meer mensen (lees: jongemannen) aangehouden. Die moeten naast hem staan. Praten met hem mag niet. Het is een heel akelig schouwspel wat zich voor onze ogen afspeelt. Uiteindelijk na ongeveer een uur, mag Mohammed weer met ons mee. Hij is vrij.. lijkt.. hij moet zich namelijk op woensdag melden bij de Israëlische veiligheidsoffice in Bethlehem.. En dat kan van alles betekenen.


Klik hier voor een grote versie van deze panorama foto

Muur, checkpoints, identiteitskaarten, nederzettingen, prikkeldraad, onderscheid, uitkijkposten, militairen. En de rest van de wereld.. die kijkt ernaar..


Marloes Kuijer (28 jaar) is coördinator van een activiteitencentrum in Rotterdam Noord.
Foto’s: Floris Scheplitz

avatar

Wij Blijven Hier werd in 2005 opgericht, omdat ze vonden dat ze er nog niet waren. Inmiddels zijn ze 3000 bijdragen rijker, die vrijwillig door beginnende én gearriveerde verhalenvertellers worden geschreven. Verschillend van columns, persoonlijke ervaringen tot verborgen nieuwsfeitjes. Ze kijken op hun eigen manier tegen de wereld aan, en vertellen zélf het verhaal. Wie zijn ze? Kijk om u heen. Want ze zijn hier. Zij Blijven Hier!

Lees andere stukken van Wij Blijven Hier!