Voorpagina Gastarbeiders

Bruggenbouwers Nieuwe Stijl

Mohammed Benzakour is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

De Palestijnse tragedie bereikte zijn dieptepunt toen de Palestijnen niet de vijand maar elkaar te lijf gingen. Toen het Hamas Haniyeh de wapens opnam tegen het Fatah van Abbas. Divida et impera, de Romeinen waren terug, nu in de gedaante van Israël, de VS, en de EU. Abbas bestreed het populaire, principiële Hamas, en zwichtte openlijk voor de Israëlische agenda. Alleen zo kon hij rekenen op salaris en Westerse goodwill.

Een soortgelijk dieptepunt sierde onlangs ons beroemd islamdebat, weliswaar zonder bloedvergieten, maar met dezelfde onderliggende machinaties. Het was een historisch tv-moment, bij Pauw en Witteman.
De imam droeg een baard, een mutsje, sprak in een exotische, onverstaanbare taal, gniffelde, lachte en brieste, als een komediant in een jurk. Zijn opponent, een stadbestuurder, was in alles zijn tegenpool. Netjes gekleed, kalm sprekend in keurige Nederlandse volzinnen. En: grossierend in gemeenplaatsen die het kijkerspubliek behaagt: ‘Wij moslims moeten ons distantiëren van radicalisme en werken aan de toekomst van dit vrije, democratische land.’ Of deze: ‘U demoniseert, door uw taal worden mensen beveiligd en zelfs vermoord.’

Ofschoon deze laatste causaliteit nooit is aangetoond, verhinderde dat de bestuurder niet zich te ontpoppen tot sympathisant van twee kampioen-demonisators: Theo van Gogh en Hirsi Magan. De kers op de slagroomtaart bewaarde hij voor het laatst: de omhelzing van het beroemde duo waarvan tegenwoordig alleen al het uitspreken van hun naam een magische effect sorteert: Homo’s & Vrouwen.
Ziezo, de buit was binnen.

En wie de gevloerde tegenstander nog een natrap wilde geven, moest snel zijn. En daar verscheen reeds de volgende dag de heer Aboutaleb, pleitend voor ‘ontslag’ van de imam. En de ongekozen club van Fouad Sidali – zich op de borst kloppend over zoveel eigenmoed – kon niet achterblijven en eiste ‘excuses’.
Zie hier onze hoop in bange dagen.

Wel, laten we nu de uitzending eens anders benaderen. Met iets minder onderbuik, iets minder oppervlak. Laten we inzoomen.
Allereerst, de uitzending was duidelijk bedoeld als valstrik voor de imam. P&W hadden geluidsfragmenten klaar liggen die naadloos aansloten op het draaiboek van Marcouch. Met dit een-tweetje koos het populaire programma a priori partij om zo tezamen de weg proberen te plaveien voor een meningvrijheid-beperkende wet speciaal voor imams.

Verder, weten ingewijden dat sinds Marcouch aan het roer is in Slotervaart, hij weinig heeft bereikt. De etnische spanningen die hij wel eventjes zou oplossen zijn aan de orde van de dag. Ironisch genoeg contrasteert zijn geringe succes met de hoge frequentie van zijn mediaoptredens. Marcouch heeft ontdekt dat de groep met wie hij niet door één deur kan op de lijn zitten van de imam. Als politicus krijgt hij in zijn eigen stadsdeel geen vat op deze gelovigen terwijl de imam vanuit Den haag dat wel krijgt. Dat steekt. Voorts, omdat van de notitie ‘liberalisering- en democratisering van Nederlandse moslimstructuren’, waarmee Marcouch zichzelf in 2006 profileerde, in de alledaagse praktijk weinig is terechtgekomen, heeft de ‘goede’ Marcouch een tegenstander nodig die symbool staat voor het ‘kwade’ tegendeel. Het is een bekend procédé om een futiliteit (‘mounafiq’ – wat beslist géén ‘fatwa’ was) gretig aan te grijpen en, hartelijk gesteund door P&W, Fawaz in de val te lokken op grond van uitspraken die al sinds jaar en dag bekend zijn, wetende dat onze media deze ouwe koeien maar al te graag herkauwen, bij gebrek aan écht nieuws.

Let wel: dit is dezelfde Marcouch die in 2006 hoogmoedig verkondigde dat hij nooit en te nimmer in discussie zal gaan met – ik citeer: ‘mensen zoals Fawaz omdat die zichzelf al buitenspel zetten en dus voor mij niet bestaan.’ Anno 2008 lijkt Marcouch zich te hebben verkeken op de invloed van Fawaz.

Veelzeggend ook is dat Marcouch de problemen rondom de jongeren wijt aan Fawaz, terwijl de echte amokmakers allesbehalve vrome moskeegangers zijn. De aanhang van Fawaz bezorgt niemand overlast, juist vanwege hun moraal, afzondering en toevlucht tot boeken en gebedshuizen. Marcouch beseft dat hij het krediet onder het moslimelectoraat dat hem – na een gouden-bergen-campagne – in het zadel hielp, heeft verspeeld. Dus zoekt hij dat krediet elders. Illustratief is diens idee om Marokkaanse probleemjongeren voor onbepaalde tijd naar Marokko te deporteren. Een onwettige, onrealistische flodder die niet anders uitgelegd kan worden dan hengelen naar de volksgunst. Het geflirt erna met VVD’er Henk Kamp, past in deze lijn.

Bruggenbouwers, zo wordt dit type mens genoemd. Intussen weten we hoe die bruggen worden gebouwd: met een boog, de huidige baan verbindend met de volgende. Marcouch for president!

Eerder verschenen bij NIO 20 mei 2008


Mohammed Benzakour is publicist. In 2005 kreeg hij de vredesprijs voor Journalistiek toegekend en in 2001 won hij de Zilveren Zebra. Tevens is hij schrijver van het boek Osama’s Grot en lijstduwer bij de Partij voor de Dieren. www.benzakour.eu

avatar

Mohammed Benzakour is publicist en columnist. Voor meer informatie: www.benzakour.nl

Lees andere stukken van