Voorpagina Ervaringen

Doe mij maar NRC

`Stuur me maar een kritisch mailtje..´ zei Janny Groen van de Volkskrant vlak voordat ze op Hoog Catharijne in het niets verdween. `..Ik zorg er wel voor dat het bij de juiste redacteur terecht komt´, voegde ze er nog aan toe. Hmmm, ik kreeg geen visitekaartje, geen mailadres en ook geen telefoonnummer waar ik ze eventueel op zou kunnen bereiken. Dakannie he, Janny. Als ze me beetje serieus had genomen en hetgeen waarover ze vond dat ik een kritisch mailtje moest schrijven, dan had ze daar toch wel voor gezorgd, dacht ik zo. Ofnie? Oh, wacht ik loop op de zaken vooruit. Ik neem jullie even mee naar eerder op de avond.

Afgelopen dinsdag bezocht ik samen met Gio `Een goede journalist eet halal´ in Utrecht, een initiatief van Wereldjournalisten.nl. Daar kwam ik onze Suzan ook nog even tegen. Een panel van ervaren journalisten (waaronder onze Janny) vertelden over hoe zij berichten over de multiculturele samenleving. De jonge journalisten in spé konden aan de hand van eigen ervaringen advies vragen aan de oude rotten in het vak.

Aan de organisatie viel weinig te verwijten. Okay, de microfoon deed het aan het begin van de avond niet, het beloofde filmpje kregen we maar niet te zien, er was een dikke brom te horen door de speakers toen deze het eindelijk wel deed, maar toen dat ook eenmaal verholpen was ging het eigenlijk alleen maar goed en liep het een klein beetje uit.

Al met al was het een super gezellige en geslaagde avond. In ieder geval niet zo´n avond waarbij het over allochtonen en moslims ging en je met diep teleurstellende gevoelens terug naar huis werd gestuurd. Zo´n bijeenkomst waarbij je later op de avond in bed ligt en de meest foute uitspraak je nog achtervolgt. Zo´n debat waarbij je met een beetje mazzel je aan het eind van die week een beetje over de negatieve stemming heen bent. Zo´n discussie waarbij je jezelf voorneemt nooit meer ergens aan te kloppen zodra je achtergrond of godsdienst de eerste viool speelt.

Nee, verre van! Er hing een heerlijke positieve vibe. Geen strijdlustige, geen vijandige maar ook geen gedwongen kunstmatige joviale sfeer. Oprecht werden de misvattingen besproken, samen met de nare ervaringen, de vele vragen die hieruit rezen en de verschillen tussen het interviewen van allochtonen en autochtonen.

“Doe mij maar een abonnement NRC!” dacht ik toen ik Sjoerd de Jong als eerste hoorde zeggen dat we niet over allochtonen moesten praten alsof we het over de Papua´s hadden. En Sjoerd bleef de hele avond wel sterk in het debat, in tegenstelling tot Maaike van Houten, die vond dat zij van de Trouw ook wel eens positieve berichten had geplaatst wanneer het de multiculturele samenleving betrof. Zo hadden zij onlangs toch maar weer mooi een interview geregeld met één van de weinige allochtonen die een agrarische opleiding volgde. Het applaus wat ze waarschijnlijk verwacht had kreeg zij niet, maar wel veel gelach uit de zaal. De conclusie van de eerste helft van de avond was dan ook dat het eigenlijk helemaal niet zoveel anders is bij een allochtoon dan bij een autochtoon. Beiden vinden journalisten even naar en het is altijd de kunst van de journalist om deze over te halen en te overtuigen.

Na een lange pauze en nog steeds geen filmpje ging de tweede helft van de discussie van start. Janny mocht als eerste vertellen of zij vond dat er de laatste jaren veel is veranderd aan de berichtgeving over de multiculturele samenleving. Met een mond vol tanden en een krampachtig lachje vertelde Janny dat ze de vraag maar gek vond. `Hoezo multicultureel, hoezo berichtgeving? Wees eens duidelijker!´ Na vele pogingen van de gastheer, na vele herformuleringen van de vraag, hielden wij het antwoord tegoed. Dat is best gek dat je deel neemt aan een panel waarbij het centrale onderwerp ´berichtgeving over de multiculturele samenleving´ is en je er geen zinnig woord over hebt te melden. Zo´n vraag had je toch kunnen verwachten en van kilometers afstand aan zien komen? Frappant. Maar lang niet zo frappant als wat mijn oortjes later uit Janny´s mond zouden horen komen.

De discussie ging meer over de gekleurde journalist als onderdeel in een witte redactie. De bekende twistpunten uit het positieve discriminatie geschil passeerden de revue. `Je wilt toch de beste journalist hebben?´ `Wat is de toegevoegde waarde van iemand met een etnische achtergrond nou?´ ´Hoezo wij willen meer allochtonen?´

Trots vermeldde Janny dat zij samen met haar collega´s van de Volkskrant speciaal voor allochtonen een masterclass had georganiseerd waar ze nu druk in de sollicitatieronde van zitten. Honderden brieven kwamen er binnen van allochtonen die hieraan deel willen nemen. Een initiatief wat tot stand is gekomen door de journalisten van de Volkskrant zelf. Zij stonden hun jaarlijkse bonus af en stopten dit in een potje om eens iets aardigs te doen voor de allochtonen. Sorry, maar ben ik de enige die het merkwaardig vind dat je een masterclass aanbiedt alleen aan allochtonen? Is dit niet een manier om te zeggen: `Goed jullie hebben dan wel vier jaar journalistiek gedaan, de studie netjes afgerond, maar in onze ogen kunnen jullie onmogelijk net zo goed zijn als de autochtone journalist.´

Ik sprak Janny aan het eind van het debat hierop aan. Haar wenkbrauwtjes stegen hoog de lucht in ´Neeeee! Het zijn geen afgestudeerde journalisten, het zijn allochtonen die geen studie hebben gedaan.´ Hmmm, okay. Je wilt als krant een duidelijke afspiegeling in je redactie vertegenwoordigen door wat meer allochtonen aan te nemen. Is het dan niet handiger te kiezen voor al die werkloze allochtonen die werkelijk om een baan staan te springen? Die eindelijk op die ene kans staan te wachten?

´Hmmm, ik weet eigenlijk niet of ze gestudeerd hebben. Ik ga er vanuit van niet, maar misschien zitten er ook wel bij die wel afgestudeerd zijn.´ Okay, dan heb ik nog steeds die ene vraag open staan: waarom u vindt dat deze allochtone afgestudeerde journalisten een masterclass moeten volgen, waarom niet gewoon meenemen in een sollicitatieronde. `En de vraag in hoeverre de goed geïntegreerde allochtoon als journalist een meerwaarde in uw redactie is´, voegde Gio er aan toe. `Dat zou wel eens vies tegen kunnen vallen wanneer u een Mohamed aanneemt, maar die dan evenveel van zaken afweet als uw collega´s Hans en Piet. Waarschijnlijk heeft u dan een bepaalde specialist nodig en niet elke allochtoon kan zich een specialist op "allochtonenzaken" noemen.´

Ik stapte niet op haar af om het idee van de masterclass af te schieten, als ik dat had willen doen was ik wel in de zaal opgestaan en had ik het initiatief ronduit racistisch genoemd. Ik koos ervoor haar naderhand hierop met een beleefde toon aan te spreken, maar helaas kreeg ik geen bevredigend antwoord maar een ´stuur me maar een kritisch mailtje´. Een mailtje wat ze dan eerst door moest sturen aan haar collega´s alvorens mij een bevredigend antwoord te kunnen geven.´Zonde van haar bonus´ zei Gio. En zo is het maar net.

Salaam en dikke groeten,

Eighty

avatar

Eighty is een typische doorsnee Islamitische, Amsterdamse, Marokkaanse, creatieve, niet-rokende, cameraschuwe, technisch opgeleide, dromerige doch nuchtere, niet tegen kietelen kunnende, sociale, olifantengeheugen hebbende, altijd swingende, vaak te late, in opvallende kleuren verschijnende, incapabel autorijdende, openminded, slap lullende, vreemde hoofddoekcreaties dragende, spontane, familie en vrienden liefhebbende, impulsieve, mailende, smsende, bellende, triple choclate believende, altijd tevreden, hulpvaardige, koffieverslaafde, cadeautjes gevende, 1m73 lange, te veel geld uitgevende, geen vlees maar wel vis etende, zonnebloemige, betrouwbare, hiphop freaky, maffe, plaaggeestige, ex-chipsverslaafde, met humor relativerende, Vondelpark wandelende, zelden chagrijnige, filmgestoorde, eigenwijze, kunstzinnige, alleen zilveren juwelen dragende meid, die graag haar gedachtes met je deelt en altijd wel in is voor een goed gesprek.

Lees andere stukken van