Voorpagina Cultuur, Ervaringen

Klantvriendelijkheid

Ik heb geprobeerd om het op te zoeken in de woordenboeken van alle 23 officiële Indiase talen, maar het woord ‘klantvriendelijkheid’ komt in geen van allen voor. Het is voor Indiërs dan ook lastig om daad bij woord te voegen als het op klantvriendelijkheid aankomt. Hoe uit de non-existentie van dit begrip in het Indiase leven zich dan in de praktijk en wat zijn de gevolgen hiervan voor ‘klanten’?

Situatieschets: Vrijdagavond, Indiaas restaurant, etentje met twee collega-apothekers, hun partners en mijn eega.


Indiase Kruiden

Bij binnenkomst blijkt het lopend buffet helaas niet opgediend te zijn, omdat men niet veel klanten had verwacht die avond. Maar dat geeft niet, de ober zal alle gerechten op onze tafel serveren en als er iets op zou zijn, dan wordt deze weer bijgevuld. Dat was natuurlijk geen probleem, de deal klonk aardig.

We begonnen met een lekker voorgerecht met goede chutneys en dat beloofde veel goeds voor de rest van de avond. Het was hartstikke gezellig aan tafel met een vrij internationale gezelschap van een Belg, een Noor, een Indiër, een Pakistaanse en twee Hollandsche dames.

Nu staat ‘tijd’ niet heel erg hoog op het prioriteiten-lijstje van een Indiër, maar het begon nu best lang te duren voordat de echte gerechten geserveerd werden. We konden gelukkig nog wel wat geduld opbrengen en kijk eens aan, daar kwamen de hoofdgerechten al aan: Lamb curry, chicken makhani, groente, Tandoori chicken, rijst, naan en de hele hatseflats. Het zag er niet alleen goed uit, het was ook echt lekker.

Toen één van de gerechten dreigde op te raken, vroegen we de ober om het bij te vullen. “Maar het is nog helemaal niet op!”, vermaande de ober ons, alsof hij zijn kinderen beval om eerst alles op te eten. En inderdaad, hij had gelijk, ergens in een hoekje van de schotel lagen nog wat restjes lamsvlees. Ik probeerde mijn tafelgenoten nog uit te leggen dat de beste man het niet onbeleefd bedoelde, maar dat het de Indiase manier is om zoiets te melden. “Hij ziet ons als een soort familie van hem, daarom zegt hij het zo direct. Maar hij bedoelt het goed hoor.”

Even later kwam een twaalfkoppig Indiaas gezin het restaurant binnen en werd het allemaal iets te veel voor de ober. In plaats van naar een versnelling hoger te schakelen, zette hij zijn motor op de relaxe-alles-komt-goed-stand. Het leek alsof hij zich waande in een dhaba (wegrestaurantje) in zijn ouderlijk dorp in India en de Rotterdamse realiteit waarin hij leefde even vergat.

Toen we later nog wat te drinken bestelden, leek het alsof de grenzen van onze tolerantie werden getest. Het meer dan een kwartier laten wachten op drinken na een stevig gekruid Indiaas maaltijd is niet minder dan een marteling en zou best op de lijst van schending van mensenrechten kunnen staan. Na een verzoek om genade met ons te hebben, kwam hij dan eindelijk met een fles water, dat we zelf konden inschenken. Het zal u niet verbazen dat we het niet meer aandurfden om ons te wagen aan een toetje met onbekende levertijd.

Het deed me een beetje denken aan een paar jaar terug, toen ik tijdens een reis door India met Ashraf in een hotel in Bombay verbleef. We belden naar de receptie van het hotel, omdat we iets nodig hadden. We bleven maar bellen, maar niemand die antwoordde. Na een tijdje waren we het zat en gingen toen zelf maar naar benenden. Daar troffen we het voltallige personeel van het hotel voor de tv aan, in spanning kijkend naar de Indiase versie van Weekend Miljonairs.

Ik heb eerder al geschreven dat India eigenlijk een groot gekkenhuis is, dus daar kan je dit soort situaties wel verwachten. Maar gisteravond toonde ook aan hoe moeilijk het voor veel mensen is om bepaalde maniertjes en gedragingen aan te passen aan een nieuwe leefomgeving. Integratie is niet altijd even makkelijk, soms erg irritant, maar vaak ook vermakelijk.

avatar

ReFlex is WBH’er van het eerste uur. Geboren in de jungle van India, opgegroeid in de straten van Rotterdam-West. Het leven is een paradox, dus is hij getrouwd met een Amsterdamse Pakistaanse. Hij is apotheker van beroep, Ajax-supporter van nature. Plezier haalt hij uit zijn islamitische studies, uit zijn sport en vooral uit zijn gezin en twee kinderen! Oh ja...en zijn naam is Jilani Sayed.

Lees andere stukken van