Voorpagina Cultuur

Viva Al-Wahda!

Afgelopen zondag ben ik naar het concert geweest van het Nederlandse koor Al-Wahda en de Syrische zanger Mousa Mustafa. Ze traden op in Theater Zuidplein in Rotterdam. Het was werkelijk een geweldige show!


Al Wahda tijdens een optreden in 2006

Voor de lezers die Al-Wahda (nog) niet kennen: Koor Al-Wahda (de eenheid) zingt islamitisch geïnspireerde liederen (anasheed). Het koor, een groep van Rotterdammers van Marokkaanse origine, bestaat uit een aantal jongens en meisjes en wat volwassen mannen. Al-Wahda is het koor van de sociaal-culturele vereniging Ettaouhid in Rotterdam. Ze zingen in het Arabisch en in het Nederlands en, zo bleek zondag, ook in het Engels. Opvallend is hoe makkelijk de groep midden in de liedjes omschakelt van Arabische naar Nederlandse (en in sommige liedjes naar Engelse) teksten en weer terug. De liederen zijn meestal religieus van aard of hebben een maatschappelijk thema. Instrumentaal wisselen Arabische en westerse pop ritmes elkaar af. Het koor wordt begeleid door een band met moderne westerse en traditionele oosterse instrumenten.

Ongeveer een jaar geleden zat koor Al Wahda in het voorprogramma van het eerste concert van de Britse zanger Sami Yusuf in Nederland. Toen was al duidelijk dat deze groep letterlijk en figuurlijk te groot is geworden voor een voorprogramma. Ik en velen met mij vonden het optreden van Al Wahda destijds indrukwekkender dan het optreden van Sami Yusuf (Wel interessant: open brief van Sami Yusuf over muziek, pop-cultuur en Islam).

Ook deze keer stal Al-Wahda de show! Vernieuwend waren dit keer een aantal nieuwe liedjes waarvan enkelen in het Engels en een hip-hop ‘beep bop act’ van twee jonge leden van het koor in combinatie met gezang. Tussendoor trad ook cabaretier Amar op met leuke grappen. Ook zong het koor, als een geoefend achtergrond koor, mee met Mousa Moustafa.

In mijn vorige column schreef ik over de behoefte aan een morele metataal: een universele taal die ook buiten de eigen religieuze gemeenschap te verstaan is. Nu is muziek bij uitstek het middel om begrip bij mensen te winnen, buiten de eigen gemeenschap. De universele taal van muziek is vaak beter in staat om bruggen te slaan, dan een dialoog omdat je er geen taalcursus voor nodig hebt. Muziek versta je immers intuïtief.

In de muziek van Al-Wahda vind je geen botsing van beschavingen, maar een kleurrijke harmonieuze dans van beschavingen richting de Ene (Al Wahid). Je zult geen fel polariserende debat in mensentaal aantreffen, maar een vreedzame vruchtbare dialoog in de universele taal van muziek.

‘Het hart is zo leeg, zonder Zijn liefde, Allah Zijn liefde is de vrucht van het hart.Kies voor de wil en de liefde van jouw enige Schepper Allah…’

Al-Wahda is religieus geïnspireerd maar ook in hun teksten weten zij onderwerpen aan te snijden die boven de eigen islamitische gemeenschap stijgen, zoals het nummer:

‘Mensen luister eens!’

‘Mensen luister eens wij zijn kinderen, oorlog maakt ons bang.Stop de oorlogen tussen oost en west, het duurt al veel te lang’Ook al kunnen wij heel verschillend zijn, hierin zijn wij een, Dat er vrede komt voor alle kinderen dat wil iedereen!’

Al-Wahda is echt een eye-opener voor een ieder die twijfels heeft over de toekomst van de multi-religieuze en multi-culturele maatschappij: moslims die over Allah zingen in het Nederlands, Engels en het Arabisch onder begeleiding van oosterse en westerse muziek. Is dat geen verrijking voor dit land? Hoezo multi-cultureel drama? Hoezo Islam en tweetaligheid een probleem?

Muziek heeft eerder in de geschiedenis voor veel Afro-Amerikanen (Blues, Reggae, Hip-Hop etc.) emanciperend gewerkt. Misschien is voor de ‘Islam-pop’ een zelfde rol weggelegd in het emancipatieproces van moslims in het Westen.

Een afsluitende boodschap (in het Engels) van een fan voor koor Al-Wahda:

‘Keep up the good work and… keep faith!

avatar

Kamel Essabane is het stilste jongetje van de klas dat toch begon te praten en zijn klasgenoten soms hard aan het lachen wist te maken. Hij overwon zijn angsten en maakte van praten voor groepen zijn beroep. Doordeweeks loopt hij met de pet op van docent islamitische godsdienst rond op een hogeschool en voorziet hij tevens diverse scholen van advies als onderwijsbegeleider identiteit en levensbeschouwing. Ook vertelt hij soms filosofische verhalen aan het Fahm Instituut. Af en toe plaatst hij vanachter zijn laptop in alle stilte een ernstige tekst op het net. Misschien dat iemand het leest.

Lees andere stukken van Kamel