Voorpagina Ervaringen, Maatschappelijk

Effe stoppen met het ingooien van eigen glazen

Ik heb echt niet de pretentie in m’n eentje alle problemen van de wereld op te lossen, maar soms moet ik echt op mijn vuist bijten om mijn irritatie te verbergen als ik zie hoe we als moslims onze eigen glazen soms lijken in te gooien. Twee incidenten die recentelijk in mijn omgeving plaatsvonden, eindigden op een vervelende manier. Daarbij konden ze in potentie op een lastige manier de islamitische gemeenschap beschadigen. Daar had ik uiteraard zo mijn bedenkingen bij: hoe zouden we dat beter kunnen doen?

Vorige week maandag stond ik met een collega te praten. Ze vertelde me dat haar dochter docent is op een basisschool en dat ze n.a.v. DeFilm een imam op school hadden uitgenodigd, zodat de kinderen hem vragen konden stellen. Over islam en moslims, maar ook toch ook vooral over DieFìlm. Kinderen zijn bij lange na niet dom en ook niet doof of stom en merken behoorlijk goed hoe de rep en de roer van het land is. Dus de juf bereidt zich voor, de kinderen bereiden zich voor: vragen bedenken en opschrijven, bespreken en oefenen hoe je iemand beleefd vragen stelt.

Het vervolg: de imam komt, weigert de uitgestoken hand van de juf (oh ja, dacht ze, vervelend maar dat had ik kunnen weten natuurlijk. Vergeten!) en begint in gebrekkig Nederlands aan een verhaal van drie kwartier over hoe glorieus de islam is. Met dit laatste kan ik natuurlijk zelf prima leven (dat de islam glorieus is). Ware het niet dat de kinderen ook vragen hadden, dat de interactie nihil was en dat hij totaal geen rekening hield met leeftijd of achtergrond van de kinderen.

Dus ik vraag je: hoe ga je da’wa doen? Als een bulldozer, alles en iedereen verpulverend en negerend op je weg? De juffrouw was furieus maar kreeg er geen speld tussen, want de imam bleef maar praten. Ondanks de vele geeuwende jongens en meisjes, voor wie 5 minuten stil zitten al een drama is, laat staan 45 minuten ‘propaganda’ over je heen krijgen! Volgende keer ga ik er zelf wel heen ofzo… Als de juf überhaupt nog moslims binnen laat.

Ook stond ik laatst met wat moslimfolk uit Amsterdam in een zorg- en wooncentrum in Amsterdam Zuid-Oost te praten met een aantal senioren. Eén ervan vroeg aan een jonge moslim: "Ik geloof helemaal nergens in, vind je mij nu slecht?" Een ontzettend directe en keihard eerlijke vraag. De mevrouw vervolgde met het verhaal dat ze als christen was opgevoed, maar teveel ellende en oorlogen had meegemaakt. Ik zat op dat moment achter in de zaal en zag dat de panelleden voorin moeite hadden met het antwoord. Na wat verbaal gedraal kwam het antwoord: "Nee, erm, natuurlijk niet."

Ik ben zelf moslim, heb liefde voor de islam, de Profeet en vooral veel liefde, ontzag en eerbied voor Allah (swt), maar vind ik ongelovigen slecht, of heb ik haat voor ze? Nee, die heb ik niet. Ik vind wel dat ongeloof alszodanig vooral disrespectvol naar God als Schepper is, omdat er mijns inziens een bepaalde mate van ondankbaarheid jegens God uit spreekt, maar haat? Hoe ga ik da’wa doen, hoe nodig ik mensen tot de islam uit, zonder dat ik ze respecteer, maar in plaats daarvan dat ik een afkeer van ze heb?

De geloofsvrijheid die Allah (swt) ons als mensen geeft, leidt er noodzakelijkerwijs toe dat niet iedereen dezelfde keuzes maakt. Als Allah (swt) ons daarin vrijlaat, is het niet aan ons om elkaar daarin te beperken, maar moeten we elkaars keuze respecteren. Teveel woorden van haat of afkeer daarin, bemoeilijken relaties en leiden tot agressieve houdingen over en weer. Te veel mensen ontgaat de nuance van het spreken over religie en bezinning. Het zijn zaken die mensen zo dicht bij hun hart hebben dat harde woorden totaal misplaatst zijn.

Het hinderde me dan ook dat het antwoord op de vraag van die mevrouw zo friggin’ lang op zich liet wachten. Meteen moet je kunnen zeggen dat je iemand niet per definitie slecht vindt, ongeacht welk geloof diegene aanhangt. En ook omdat niemand inging op wat die mevrouw nu eigenlijk zei. Er sprak namelijk iets uit haar woorden dat nog lang niet definitief was. Er sprak een prachtige twijfel uit.

Sterker nog, op gegeven moment zei ze wel in God te geloven, maar het niet te kunnen verenigen met de gebeurtenissen in haar leven. Ogenschijnlijk een paradox, maar eigenlijk gewoon een waarheid van het leven. Zulke gesprekken zijn daarom dan ook zo ontzettend waardevol! Als we als moslims hier doorheen bulderen met keiharde da’wa gooien we onze eigen glazen in.

Lastig… dus sterkte allemaal! Moge Allah (swt) ons allen leiden. Amien!

avatar

In het jaar dat Elvis stierf, werd Noureddine geboren. Op zijn negende kreeg hij een skateboard. Op zijn 20ste werd hij in Schotland verliefd op boeken. Op zijn 27ste werd hij moslim en vond hij zijn draai. Hij werkt in de gehandicaptenzorg en denkt soms dat hij bijna Arabisch kan lezen maar vraagt dan toch om een klinker. Hij jat de beste grappen van de missus, steun en toeverlaat sinds 2006. Af en toe vertaalt hij wat poëzie omdat het leven dan gewoon beter is.

Lees andere stukken van