Voorpagina Ervaringen

Twee soldaten, maar ook twee broers

Voor de één was het enkel een dienstplicht en voor de ander was het een droom. De één verlangde naar huis en telde op deze manier de dagen af en de ander verlangde naar het soldatenleven en kon niet wachten om daar een begin aan te maken. Ze lijken verschillend, maar toch zijn ze beiden mijn broers. Twee jongemannen die hun dienstplicht moesten vervullen, omdat ze, naast het bezitten van een Nederlands paspoort, een Turks paspoort hebben.

Beiden hebben ervoor gekozen om een dienstplicht te volbrengen van vijftien maanden, terwijl Turken in het buitenland dit maar een maand lang hoeven te doen. Mijn ene broer Salih heeft vorig jaar 24 augustus een begin gemaakt en volbrengt insh’Allah in november dit jaar zijn dienstplicht. Mijn andere broer Omer is ‘bevrijd’ sinds dit jaar februari na een tijd van leed, pijn, woede, ongeduld en vooral gemis. Elke dag vroeg ik me af wat er door zijn hoofd ging. En gisteravond leek het voor mij het perfecte moment om erover te beginnen.

Ik: “Herinner je je eigenlijk nog wel iets van je eerste dag als soldaat?”
Hij: ”Bijna alles, maar het ‘leukste’ was dat iemand mijn camouflage pak had gestolen en het enige wat ik kon doen was er één terug stelen. Dat is trouwens wel grappig tijdens je dienst. Het heet geen diefstal maar alles wisselt gewoon van plek. ”
Ik: ”Lijkt me best moeilijk hoor om de dienstplicht uit te voeren. Hoe voelde het om elke dag weer wat nieuws over jezelf te leren?”
Hij: ”Tsja wat moet, dat moet. Ik heb veel geleerd over mezelf en misschien klinkt het cliché als ik zeg dat ik niet meer te breken ben, maar het is echt zo. Ik kan mijn gevoelens voor honderd procent onder controle houden, terwijl ik vroeger niet wist hoe dat moest.”
Ik: ”Waren daar die vijftien maanden voor nodig, denk je?”
Hij: ”Aan de ene kant wel maar aan de andere kant ook niet. Na zes maanden dienst heb je de waarde van je leven door als geen ander. Maar om echt tot jezelf te komen? Daar zijn die vijftien maanden zelfs niet genoeg voor.”
Ik: ”En hoe zagen andere soldaten jou als Turk zijnde uit Europa?”
Hij: ”Heel verschillend. Sommigen vinden je achterlijk omdat je het relaxte leven in Europa achter je hebt gelaten voor vijftien maanden dienst. En anderen, hebben zoveel respect voor je dat het lijkt alsof ze je aanbidden.”

Ik bleef vragen stellen en luisterde oprecht naar zijn verhaal. Al snel kwam ik erachter dat hij vrienden moest maken in het leger, omdat het leven van één soldaat afhangt van een andere soldaat en andersom. Poeh. Het klonk zo logisch toen hij dat vertelde, maar dat is een hele andere reden waarom ik met iemand bevriend raak. Ik denk ook dat ik de spanning niet aan zou kunnen en de discipline op een gegeven moment wel zat zou zijn. Maar van hem ik hoorde dat hij zonder twijfel terug zou willen gaan. Tenminste dan wel om al strijdend dood te gaan. Ik moet er niet aan denken! Trillingen die door angst heel je lichaam door gaan terwijl je oog in oog met de vijand staat… Schieten of niet schieten. Een dierbare vriend van hem kreeg niet de tijd om daar over na te denken en zijn leven kwam zo tot een einde. Zelfs het horen van dat deed me pijn. Ik bleef stil en staarde naar het plafond.

‘Jongens, die op zo een manier leren wat oorlog inhoudt. Echt walgelijk! Dit verdient echt niemand, ik zou zo dienstplicht afschaffen als ik die beslissing mocht maken’, vervolgde ik.

‘Ik begrijp je reactie, maar ik zie het als een leerproces. Ik zou het zelfs een manier vinden om de jeugd van tegenwoordig terug te brengen naar de realiteit in plaats van naar de straten. Ik heb geleerd om op een goede manier verder te gaan met mijn leven. Ik besef dat ik bepaalde waarden van het leven eerst ontkende, omdat ik het perfecte leventje gewend was. Met ontkenning kom je nergens. Ik heb zoveel tijd gehad om na te denken en bij mij was het nodig om wakker geschud te worden. Dat is ook nodig bij meerdere jongeren. Er mist een hoop discipline, dat word je in het leger wel bijgebracht’, bracht mijn broer ertegenin.

En weet je wat? Hij heeft gelijk. Ik ben overgehaald…