Voorpagina Ervaringen, Spiritualiteit

Mijn Oom

Mijn oom gaat dood, hij is stervende. Hij gaat echter niet dood zoals de meesten van ons verwachten dood te gaan, ergens ver in de toekomst op een dag voorbij de horizon. Het is vrij zeker, tenzij Allah swt anders besluit, dat hij in de zeer nabije toekomst zal overlijden aan een aggressieve soort kanker of de bijkomendheden daarvan. Zijn diagnose is vooralsnog dat hij enige weken tot enige maanden heeft. Meer, denken de dokters, zit er niet in. Nu is ieders leven, of het einde ervan, onzeker en vol risico’s, maar op de een of andere manier lijken zijn kansen toch een stuk kleiner. Hij maakt er echter het beste van.

Dit leidde ertoe dat mijn oom besloot, zolang hij nog fit en helder was, om zijn broers en zussen en hun partners uit te nodigen om op zijn eigen wijze van hen te genieten maar ook afscheid te nemen van hen. Vervolgens nodigde hij ook zijn vrienden uit en als laatste zijn neven en nichten met partners.

Wegens de grote vermoeidheid kon hij niet teveel van zichzelf eisen, maar toch wilde hij iedereen even persoonlijk spreken. Hij vroeg een ieder om ook een persoonlijke boodschap op te schrijven voor hem, die hij eventueel later kon teruglezen. Deze bijeenkomsten laat hij plaatsvinden over een periode van 5 of 6 weken. De derde is net geweest.

Gisteren was het mijn beurt, samen met mijn broer en zijn vriendin en nog wat andere neven en nichten. Het belangrijkste voor mijn oom leek een soort van gezamenlijk ritueel waar hij ons deel aan wilde laten nemen. Hij vroeg iedereen met hem in de tuin te komen staan in een grote cirkel, elkaars hand vasthoudend. Vervolgens vroeg hij om een moment stilte waar hij ons verzocht om aan elkaar te denken, elkaar liefde te schenken, voor elkaar te zorgen en er voor elkaar te zijn. Ik vond hem vroeger al een beetje een vage hippie dus ik had er rekening mee gehouden dat zoiets zou gebeuren. Ik houd niet zo van die antroposofische freestyle reli-acties maar voor hem doe ik het graag mits ik mogelijke shirk van me af houd (bovendien kun je altijd stiekem een mooie doe’a in je hoofd doen voor hem en zijn directe naasten).

Mijn familie is traditioneel gezien een redelijke puinhoop, enkel en alleen al door de omvang ervan: het is een grote (van oorsprong) katholieke familie met een stuk of 12 broers en zussen met elk 2 of 3 kinderen met elk een (of meer) partners en ook weer 2 of 3 kinderen, zo ondertussen. Vaak is het een relationele rommel tussen op zijn minst 2 moeders en zoons, of vaders en dochters, of vaders en zoons. Des te mooier, zei mijn broer, is het dan ook dat op de een of andere manier al die gasten er dan wel weer staan als we weer eens een familielid (nr 5 bij ons) aan kanker dreigen te verliezen.

Voor mijn oom, zijn kinderen en partner: moge Allah swt jullie kracht en sterkte geven in deze zware tijden. Moge Hij swt jullie Zijn Leiding en Barmhartigheid geven. Amien.

avatar

In het jaar dat Elvis stierf, werd Noureddine geboren. Op zijn negende kreeg hij een skateboard. Op zijn 20ste werd hij in Schotland verliefd op boeken. Op zijn 27ste werd hij moslim en vond hij zijn draai. Hij werkt in de gehandicaptenzorg en denkt soms dat hij bijna Arabisch kan lezen maar vraagt dan toch om een klinker. Hij jat de beste grappen van de missus, steun en toeverlaat sinds 2006. Af en toe vertaalt hij wat poëzie omdat het leven dan gewoon beter is.

Lees andere stukken van