Voorpagina Algemeen, Ervaringen

Het baart mij zorgen

We leven in een mooie tijd, ons leven is mooi en goed. We kunnen zeggen wat wij willen, onze democratie geeft ons vrijheden die andere landen niet kennen. Het is niet zo vanzelfsprekend om te zeggen wat je wilt in een dictatoriaal land. Het is niet zo vanzelfsprekend om achter het stuur te kruipen als vrouw en naar je werk te rijden in Saoedi-Arabië, of op een plein te schreeuwen om verandering in je land, zonder je te bekommeren om gefrustreerde mannenhanden die naar je borsten grijpen. Als ik naar de Dam ga om te protesteren tegen een willekeurig iets, is er niets aan de hand. Ik heb andere issues, maar daarover later in mijn column meer.

In andere delen van de wereld zijn leefsituaties erger. Islamisme zegeviert daar waar het lente moet zijn en westerse, high brow vrouwen analyseren de positie van de Arabische vrouw kapot. Die vrouwen redden zich wel, geloof me. En ik hoef echt niet vanuit Egypte te twitteren dat  vrouwen zich daar sterk en staande houden, ik spreek deze vrouwen vaak voor mijn werk voor de Wereldomroep en voor De Kleurrijke Lijst en als ik één ding weet, is dat deze vrouwen ons – vrouwen uit het westen – niet zo nodig hebben als wij zelf denken. Hiermee impliceren wij dat zij zonder onze solidariteit en goedbedoelde adviezen, het niet zullen redden en daarmee onderschatten wij deze groep vrouwen en kun kracht. Geef ze de tijd. Ik geloof in de kracht van het volk, die maken of kraken een revolutie zelf. Dat er journalisten zijn die berichten over de regio is één ding, maar dat elke vrouw over de andere struikelt voor de beste analyse is een ander verhaal. Wie moet ik geloven?

Ik geloof ook in de kracht van De Vrouw. Ja. Ik ben solidair. Ja. Maar ik heb ook geleerd dat solidariteit eenrichtingsverkeer kan zijn. Ben je te kritisch en te mondig en niet diplomatiek genoeg dan word je snel weggezet als die irritante, grove en beledigende vul maar in. Ik heb geleerd dat solidariteit in tijden van persoonlijke struggles niet altijd vanzelfsprekend is. Net zoals dat het niet vanzelfsprekend is als je gesteund wordt in je strijd tegen onderdrukking op wat voor niveau dan ook of in je kleurrijke boodschap voor onafhankelijkheid en zichtbaarheid in de media. Dat zijn thema’s die interessant zijn, eens. Maar wij Nederlandse vrouwen zijn vooral bezig met De Ander. Wij – die ons zorgen maken over de positie van de vrouw aan de andere kant van de wereld.

Ho. Stop.

Ik wil ook wereldvrede. Ik wil ook eenheid en peace in the Middle East. Maar ik ben vooral een VROUW. Een trotse Marokkaans-Nederlandse vrouw die gelukkig is. Gelukkig is in haar huwelijk, dankbaar dat ze beide ouders heeft, die zich omringt met familie en vrienden en op micro niveau kijkt naar haar eigen wereld ipv het koud beredeneren hoe je je visie of missie zo goed mogelijk kunt overbrengen of verkopen. Ja, we willen allemaal gehoord worden. En dat gebeurt ook wel, wij vrouwen raken nooit uitgepraat en zijn niet zo snel tevreden. Dus blijven we over-analyseren en willen we meer. Meer aandacht, meer PR, meer opdrachten, meer geld, meer, meer, MEER.

Mama
Maar ik wil ook zoveel. Een kind bijvoorbeeld. Ik ben 37, twee jaar getrouwd en wil het stilzwijgen over het niet zwanger kunnen raken doorbreken. Ik ben klaar met het taboe. Het lukt al twee jaar niet. Klaar. En mijn man en ik hebben een duwtje in de rug nodig, dus valt alles even in het niet. En mag ik even zeggen dat het zwaar is? Mijn werk is mijn grootste passie en ik sta en val voor de vrouwenzaak en werk met hart en ziel voor meer vrouwen in beeld middels De Kleurrijke Lijst en ik ben trots op mijn baan bij de Wereldomroep, waar ik op de redactie van het Midden-Oosten geweldig journalistiek werk mag doen. Maar ik relativeer. Het is niet vanzelfsprekend om mama te zijn. Het gaat niet vanzelf en mijn man en ik zijn de vraag wanneer het gaat gebeuren, helemaal zat. We zitten in het voortraject van IFV- de IUI behandeling. Wat het inhoudt? Hormonen slikken, jezelf platspuiten, ellenlange ziekenhuisbezoeken, benen in de lucht en wachten maar. En dan vrolijk verder als ei en cel elkaar wéér niet hebben gevonden. En maar blijven lachen naar de buitenwereld toe en het er vooral niet over hebben, want het kan niet, het mag niet. Over dát onderwerp praat je niet. Ik nu wel. En ik hoor steeds vaker  – met name – Marokkaanse vrouwen, die uit de kast komen met hun ‘wij raken ook niet zwanger’-verhaal. En dat lucht op. Je staat niet alleen.

Revolutie
Er is een hele generatie Marokkaanse vrouwen die ervoor hebben gekozen om te studeren, te werken, carrière te maken ipv ‘op jonge leeftijd trouwen en het meteen raak-syndroom’. Ik ben voor gemeenschapsbegrippen ‘laat’ getrouwd (30+), maar ik heb wel de man van mijn dromen, daar waar de meeste Marokkaanse vrouwen die tussen hun 20e en 30e trouwden, nu in een scheiding liggen al dan niet met kinderen. En hoe ouder je trouwt, hoe kleiner de kans op bevruchting en in de Marokkaanse gemeenschap is dat nogal een issue. Want baren moet je, zo snel mogelijk, zo vroeg mogelijk. En als het niet lukt, ssssht! Zoiets houd je achter je voordeur, alsof het vuile was is. Ik ben mens, vrouw en ik wil dit op de kaart zetten. Dit is mijn coming out. Yallah!

Ik heb een buurvrouw die – echt heel schattig hoor – met een dik Marokkaans accent uit zuid-Marokko vertelt dat ik een brouwsel moet drinken, terwijl ik onder de douche sta of in bad lig en dan 88 keer moet rollen om mijn eigen as terwijl ik spreuken moet prevelen. Opdat ik zwanger mag raken, Insha’Allah. Mijn man is in Alkmaar geboren en die lachte mij uit toen ik vertelde dat we dit maar een keer moesten proberen.

Excuseer mij, als ik niet altijd meedoe op debat-niveau over De Positie Van De Arabische Vrouw. Ik BEN een Arabische vrouw en in mijn baarmoeder is ook een revolutie gaande. Mag ik relativeren en de vanzelfsprekendheid van kinderen krijgen aan de kaak stellen? Dat is het namelijk niet. En dan heb ik nog geluk. Daar waar mijn Marokkaanse echtgenoot braaf zijn pot vol zwemmers naar het laboratorium brengt en vol trots naast mij staat in nogal benarde situaties, daar gaan sommige partners niet eens mee naar het ziekenhuis en weigeren ze medische hulp, terwijl hun vrouw tegen de 40 aanhikt en ze het nog op een ‘natuurlijke manier’ willen proberen. Egoïsme ten top. Hoe zit het met deze groep vrouwen? Zij lijden in stilte. Waar blijven de analyses en het opkomen voor je ‘sisters’, als het om dit soort taboeonderwerpen gaat, hier in je eigen land?

Ik zie genoeg ontwikkelingen en ellende om mij heen, in mijn directe of indirecte omgeving en als journalist houd ik die ontwikkelingen graag in de gaten. Dus ja, het baart mij zorgen als ik cijfers onder ogen krijg over Marokkaanse jongens die kampen met  psychische ziekten. Het baart mij zorgen als Sara mij belt, die emotioneel en seksueel mishandeld is in haar jeugd en tussen wal en schip valt omdat hulpverlening haar context niet begrijpt. Het baart mij zorgen als ik steeds meer vrouwen hoor en spreek over de pakken slaag die zij krijgen – hier in Nederland , zwart, wit en alle tinten grijs ertussen. Allemaal problemen. Maar mijn baarmoeder baart niet en dat is ook een probleem. Dus 8 maart internationale vrouwendag? Ik vier het elke maand, ook als het weer niet raak is. Dus mocht je mij de volgende keer de les willen lezen over wat ik moet doen om mijn zichtbaarheid te vergroten en hoe mijn positie te verbeteren? Sorry, maar ik luister even niet. Viva la revolución de mi útero!

Foto: M.E. Amrani

Dit artikel verscheen eerder op de website Vrouwen van Nu

avatar

Raja Felgata is journaliste en programmamaker. Ze heeft in 2010 als hoofdredacteur de eerste Kleurrijke lijst van Nederland gelanceerd. Een jaarlijkse lijst van 101 Kleurrijke vrouwen (en mannen) die benaderd kunnen worden door bedrijven, organisaties en redacties van mediaprogramma’s. Op deze manier beïnvloed de Kleurrijke Lijst de beeldvorming in Nederland, kleurrijke stemmen die gehoord en gezien mogen worden en op die manier hun expertise delen.

Lees andere stukken van Raja