Voorpagina Maatschappelijk, Media, Politiek

‘De kwestie Yunus is een uitstekend geval om echte problemen aan de kaak stellen’

Het is zorgwekkend om te zien hoe een slordige kwestie uit de hand is gelopen, waarbij er mijns inziens niet voldoende rekening wordt gehouden met de privacy van het kind. Kunnen jullie het je voorstellen? Enerzijds Bureau Jeugdzorg die alle feitelijke gegevens in de media publiceert om haar gelijk aan te tonen. Anderzijds een wanhopige moeder, die een media-offensief is begonnen om haar kindje terug te krijgen.

Het laatste is nog wel te begrijpen, als je rekening houdt met de zeer emotionele en droevige toestand van de moeder. Bovendien heeft de rechterlijke macht eerder besloten om het kindje terug te plaatsten bij de biologische ouders. Tevergeefs is de moeder slachtoffer geworden van ‘’stroperige bureaucratie’’ waardoor ze vooralsnog haar kindje niet terug heeft gekregen.

Anders dan de landelijke trend, wil ik het eerlijk houden en niet zozeer mijn handen vuil maken aan het schenden van de privacy van het kindje. Het is uitermate frustrerend dat velen geen rekening houden met het feit dat Yunus en zijn omgeving later kunnen ‘’googlen’’ over zijn dramatische verleden. Genoeg over Yunus, laten we even kijken hoe het debat rondom Yunus zijn inhoud heeft kwijtgeraakt door te zeggen: ‘’Turkije mag zich niet met onze zaken bemoeien!’’.

Hollandse angst
Ik kan me de commotie nog herinneren rondom het gerucht dat de Turkse overheid een mail gestuurd zou hebben om – tijdens de Tweede Kamerverkiezingen in 2006 – massaal op Fatma Koser Kaya te stemmen. Achteraf bleek de email gestuurd te zijn vanuit Utrecht en niet vanuit Ankara. Vrijwel in alle discussies is hetzelfde geluid te horen; vanuit de Nederlandse media en politiek. Denk maar aan de Turkish Airlines vliegtuigcrash, dienstplicht in Turkije en de dubbele nationaliteit kwesties. Ook nu begaat de Nederlandse journalistiek en de media een grote fout door allerlei randzaken aan te halen.

Arinc, de vicepremier had zich eerder (9 maart) geuit over het feit dat er niet voldoende rekening wordt gehouden bij de overplaatsing van kinderen van Turkse origine, naar pleeggezinnen in Europa. Van een degelijke politici mag er op zijn minst verwacht worden dat er aandacht wordt gevraagd voor kwesties als deze, toch? Of is dat recht alleen voorbestemd voor onze politici?

Zijn het niet onze eigen Hollandse politici die alle toeters en bellen uit de trommel halen als ze vinden dat er ergens in de wereld iets gebeurt wat niet klopt? Zijn het niet onze F16’s die zich bemoeien met de binnenlandse zaken in Afghanistan? Wij Nederlanders hebben wel vaker het gevoel dat wij alle andere overheden op hun vingers mogen tikken als het niet goed gaat met de mensenrechten daar. Maar wanneer een minister-president van een ander land een internationaal mensenrechtencommissie vraagt om zich te verdiepen in de jeugdzorg kwestie, is de wereld weer iets te klein en ‘bewijst’ Turkije dat het niet in de EU past, omdat het tegen homoseksuele gezinnen zou zijn.

De kwestie Yunus is een uitstekend geval om echte problemen aan de kaak stellen. Laten we het vooral niet hebben over rookgordijn-discussies zoals buitenlandse bemoeizucht, homoseksualiteit en de Europese Unie, maar over de bereidheid van Turks-Islamitische gezinnen als pleegouder-gezinnen, de slordige praktijken van Jeugdzorg, de gecodificeerde mensenrechten van deze kinderen, privacy van pleegkinderen en stroperige bureaucratie.

avatar

Mustafa is geboren en opgegroeid in het ‘’wilde westen’’ van Rotterdam. Zijn roots liggen diep in de grond van de Taurus gebergte van Adana (Turkije). Hij is een bestuurskundige en student Islamitische Theologie. Hij is een rasechte Rotterdammert en zet zich onder meer in voor jongerenbegeleiding, orgaandonatie onder nieuwe Nederlanders en diverse maatschappelijke vraagstukken. Hij bouwt liever bruggen en gaat graag in gesprek met ‘’de ander’’, mits er Turkse thee is natuurlijk.

Lees andere stukken van Mustafa