Voorpagina Algemeen, Gastarbeiders

Liefde kent wel/geen grenzen

Yeter Akin is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Onlangs werd Wrong Rosary vertoond op het International Film Festival Rotterdam. Deze film gaat over de liefde tussen een muezzin (oproeper tot het gebed) en een non. Een onuitgesproken liefde is er de harde realiteit. Deze eerste Turkse film van regisseur Mahmut Fazil Coskun heeft een VPRO Tiger Award bemachtigd. "Een film die trouw blijft aan zichzelf", aldus de jury. Er was natuurlijk nog een andere jury, bestaande uit Aysahan, Amelia, Zeyna en Besexan. Tussen de oorspronkelijke bewoners van Nederland kon je hen met vieren op een rij en kleurrijke hoofddoeken direct opmerken.

De film heeft mij wel aan het denken gezet… Over het liefde en geloof.

Het thema van de film fascineerde Besexan (een van de juryleden) omdat het over de liefde gaat. Zij zet vaak vraagtekens bij huwelijken die geen liefdesverhalen kennen. Tussen de non en de muezzin zag ze pure liefde. Hierdoor vond ze het de moeite waard om aan het einde van de film tulpen uit Amsterdam te overhandigen aan de bedenkers van dit scenario.

Amelia en Zeyna verwachtten een Titanic-achtige liefdesfilm, waarin ondanks ogenschijnlijk onoverbrugbare grenzen een onmogelijke liefde toch mogelijk zou blijken te zijn. Het einde van Wrong Rosary voldeed helaas niet aan deze verwachting en wens. De katholieke zuster besluit naar Italië te gaan om non te worden en de muezzin blijft snotterend achter.
Men zegt heel vaak dat liefde geen grenzen kent. Is dat wel zo?

Amelia en Zeyna kwamen tot de conclusie dat er in de alledaagse werkelijkheid zeker sprake is van grenzen, maar het in een film anders zou moeten zijn.

Onderweg naar huis dachten we aan een vraag die werd gesteld in de discussie na afloop van de film. "Is het in Turkije een probleem als een moslim met een christen trouwt?"
Aysahan en ik moesten aan een gesprek denken dat we vorige week voerden met een groep Turkse en Koerdische vrouwen over het onderwerp eergerelateerd geweld. Mijn vraag was als volgt: "Stelt u zich voor dat uw dochter thuis komt met de boodschap dat ze verliefd is op een Marokkaanse man en zij met hem wil gaan trouwen. Wat zou uw reactie dan zijn?’ Van hun gezichten viel af te lezen dat ze liever zwegen. Erover praten was voor hen zelfs al taboedoorbrekend. Na even doorvragen zeiden sommige moeders dat zij in staat zouden zijn om geweld te plegen tegen hun dochters. Ze zouden alles uit de kast halen om hen van een dergelijke ondenkbare en onmogelijke liefde te weerhouden.

De antwoorden verbaasden ons. Ik had het niet eens over een autochtoon die vaak geassocieerd wordt met een ongelovige. Een meerderheid van de Marokkanen is toch ook moslim!

Je zou denken dat de filosofie van de Islam liefde tussen moslims mogelijk maakt. Dat bleek in de ogen van deze moeders niet zo te zijn. In die zin was het eigenlijk Wrong Rosary onder moslims.


Yeter Akin richtte in 2005 de stichting Verdwaalde Gezichten op en is één van de initiatiefnemers van het project Zwarte Tulp. Zij strijdt in het bijzonder tegen alle vormen van geweld en onderdrukking die vrouwen en meisjes weerhouden van hun zelfbeschikking.