Voorpagina Maatschappelijk, Politiek

‘Marokkanendebat’ is institutionalisering van discriminatie

De Tweede Kamer komt vandaag bijeen op verzoek van de PVV, waarbij het onderwerp van discussie voor het eerst in de naoorlogse Nederlandse geschiedenis niet een specifiek maatschappelijk, politiek of economisch probleem, maar een etnische bevolkingsgroep betreft. Eerder, in 1938, was er het zogeheten ‘Jodendebat’. Het is passend de gruwelijke uitwassen van racistische waanzin van die tijd hierbij in herinnering te roepen, nu opnieuw een bevolkingsgroep tot algemeen probleem wordt bestempeld.

In de volksmond en in de media heeft dit debat de naam ‘Marokkanendebat’ gekregen. De officiele naam (op de website van de Tweede Kamer) luidt: Dertigledendebat over ‘het Marokkanenprobleem’.

Het feit dat dit debat plaats heeft mogen vinden, is een aanfluiting voor het huidige Nederlandse politieke bestel. Een Kamervoorzitter hoort een dergelijk verzoek af te wijzen, en te eisen dat de partij die het debat aanvraagt met een specifieke probleemstelling komt, waarbij het nooit legitiem kan zijn dat een etnische groep als geheel ter discussie wordt gesteld.

Het feit dat de Kamer ermee ingestemd heeft dit debat te laten plaatsvinden, en het feit dat de overige politieke partijen verzuimd hebben deze discriminerende gang van zaken te boycotten, zou iedere Nederlandse staatsburger ernstige zorgen moeten baren.

Het is even verkeerd om dit debat aan te vragen, als ermee in te stemmen dat het plaatsvindt. Beide houdingen legitimeren de uiterst bedenkelijke gedachte dat een etnische groep als geheel als ‘probleem’ kan worden aangemerkt. Wie bereid is deze discussie aan te gaan, honoreert deze gang van zaken als een acceptabel precedent, zelfs als in de inhoudelijke discussie een verdedigende houding ten aanzien van deze bevolkingsgroep zou worden aangenomen. Deze positionering is een knieval naar de agitatoren van etnische verdeeldheid, en opent de weg naar de institutionalisering en normalisering van discriminatie.

Het ‘Marokkanendebat’ is een mijlpaal in de ontwikkeling van een nieuwe vorm van Nederlandse Apartheid, en verdient niets anders dan een volledige en categorische afwijzing.

Foto: pietroizzo via photopin cc
avatar

Tariq Shadid bleef niet hier. Hij vertrok naar de Emiraten waar hij hoofd is van een chirurgische afdeling in een middelgroot ziekenhuis. Ondanks deze drukke baan blijven zijn twee andere passies intact: zijn land Palestina, en muziek. Bij een indrukwekkend aantal aanhangers op Facebook staat hij met zijn muzikale intifada beter bekend als Doc Jazz, met songs die vooral over Palestina gaan.

Lees andere stukken van