Voorpagina Ervaringen

Een rustig colloquium van een kwalitatief allooi

Daar sta je dan, in Algeciras. Oog in oog met de Spaanse douanebeambte ‘Eliazar de la Cruz’. Eliazar – want zo noem ik hem even voor het gemak – kijkt me serieus aan omdat hij ogenschijnlijk twijfelt. Na een hevige identiteitscontrole – waarbij hij me ook nog eens ongemakkelijk & scheel aanstaart – schiet ik in de lach. Maar ik zweer het je, ik kon er niets aan doen. Het was zo voorspelbaar en het gebeurt de laatste tijd gewoon te vaak: douantebeambtes die-het-gewoon-niet-helemaal-zeker-weten-en-nog-even-double checken. Nou heb ik daar wel begrip voor. Het is een foto van twee jaar geleden, had wat langer haar, geen baardje en van die o-zo schattige kuiltjes; kortom, een foto waar je je niet voor hoeft te schamen. 

Maar goed, moest dus lachen om de voorspelbaarheid van zijn twijfelachtige optreden. Eliazar werd daar op zijn zachtst gezegd niet echt vrolijk van en overspoelde me met een waterval aan G-woorden. Mijn pa, die op dat moment naast me zat, hoopte dat ik er niet op zou reageren. Hij besefte dat ik dat toch wel zou doen en toonde vervolgens een ‘daar-gaan-we-weer-gezichtsuitdrukking’. Ik probeerde in het Spaans/Berbers uit te leggen dat ik hem wél serieus nam, vaker bij douanes werd aangestaard, maar zijn geschreeuw gewoon niet op prijs stelde. (Ik kan me echter voorstellen dat die boodschap niet helemaal duidelijk overkwam). Dus Eliazar, die net als agent O’Rourke waarschijnlijk iets te veel van het autoriteitsgen heeft geërfd, kon mijn verweer niet waarderen. Hij had duidelijk geen trek in een rustig colloquium van een kwalitatief allooi en probeerde me in een tweede poging nogmaals te intimideren. Weer met heel veel G’s, maar nu mét spetters.

Ook deze woede-uitbarsting maakte weinig tot geen indruk, maar ik besefte nu wel dat ik de enige was die dit conflict tot een mooi einde zou kunnen brengen. De gemiddelde Berber (nou eenmaal deel van mijn identiteit, kan er ook niks aan doen) zou zichzelf wijsmaken dat deze man er xenofobische gedachtes op nahoudt en schiet in de verdediging. De gemiddelde Berber laat zich niet intimideren en gaat ook schelden. De gemiddelde Berber moet dan aantonen dat hij toch echt geen hasj bij zich heeft, wordt nog agressiever en uiteindelijk gearresteerd. Die kant wilde ik dus niet op. Had mijn pa, ma en broertje in de auto zitten, dus mijn verantwoordelijkheidsgevoel woog op dat moment iets zwaarder dan mijn ‘iedereen is gelijk-modus’. Om het incident dus niet te laten escaleren deed ik het volgende.

Ik sloot mijn ogen en probeerde me in die paar seconden te verplaatsen in het leven van Eliazar. In die voorstelling maakte ik mezelf wijs dat hij in een scheiding zat en bij zijn moeder verbleef, die ochtend te laat wakker werd, geen tijd had om te poepen, de tandpasta op was, zijn contract niet werd verlengd, zijn collega Juan Guerra – waar hij al die jaren stiekem gevoelens voor had – 780 km verder een nieuwe baan had gevonden, zijn haaruitval niet meer te stoppen was, op het werk het wc-papier op was én dat er bij zijn hond Estaban een lichte vorm van teelbalkanker was geconstateerd. Gewoon een rotdag; zelfs Gandhi himself had onder deze erbarmelijke omstandigheden uit zijn rol kunnen vallen.

Enfin, ik moest mijn ‘misplaatste’ lach dus een plek zien te geven. Hoe? Deels door me voor te stellen dat ik een hele chagrijnige, quasi-autoritaire douanebeambte voor me had; die nog steeds erg nodig moest poepen. En dat het geen zin heeft om met sommige mensen op de wereld bepaalde gevallen van karakterbotsingen op te lossen. Dus mocht je jezelf ooit in een soortgelijke situatie begeven? Denk dan aan Eliazar en je maakt de wereld beslist een stukje mooier 

avatar

Abdelkarim. Voormalig hoofdredacteur van Wijblijvenhier.nl. Documentairemaker. Is geboren in de Zeeuwse contreien en wist al op vroege leeftijd dat het boerenleven niet voor hem was weggelegd. Hij besloot om zijn hooivork aan de wilgen te hangen, de koeien vaarwel te zeggen en zijn geluk te beproeven in Rotterdam. Hij studeerde Nieuwe Media aan de Universiteit van Amsterdam, was als journalist werkzaam bij de VARA, columnist voor KRO Hemelbestormers en Joop.nl, praat graag tegen vreemden, schaamt zich slechts voor zijn tenen en hoopt dat zijn levensmotto ooit de geschiedenisboeken ingaat: "Als je een geit een jurk cadeau geeft, weet je nooit wat er gebeurt"

Lees andere stukken van Abdelkarim