Voorpagina Ervaringen

Het was gewoon druk

In drukke treinen vertonen mensen over het algemeen bijzonder vreemd gedrag. Zo zijn ze vaak niet bereid om op het deurknopje te drukken, houden ze met spullen en een chagrijnig gezicht stoelen bezet, geven ze medepassagiers niet snel de mogelijkheid normaal uit te stappen en doen ze vaak of ze een hartstikke zwaar ***leven hebben. De trein is werkelijk een walhalla voor sociale beesten die even genoeg hebben van de ‘keurige-burger-modus’. Snap het wel hoor, ik kan er ook wat van. Zo zat ik laatst in de stiltecoupé en deed ik alsof ik aan het bellen was, puur om die ene irritante gast te irriteren. Kansloos, weet het. Maar het kan nog gekker. Sluit je ogen en verplaats je in mijn allstars. Ik zit in de trein, onderweg naar college. Ter hoogte van Den Haag maakt de trein een stop en het wordt iets drukker. Zo druk, dat er iemand naast me komt zitten. Op het eerste gezicht een normale blanke lichtelijk, verstrooide, contactgestoorde vent. Maar ach; verschil moet er zijn. Ik reset mijn ‘vooroordeel-modus’ even en  besluit de de rakker een kans te geven.

Naarmate de trein begin te rijden begint ook de ‘don’t-judge-a-book-by-it’s-cover-modus’ scheurtjes te vertonen. Vervolgens vertelt mijn (niet altijd even betrouwbaar) berberinstinct me dat deze man waarschijnlijk raar is. Waarom ik bleef zitten? Raar is in Den Haag en omstreken niet echt raar, want heel veel mensen zijn daar raar. Op het moment dat heel erg veel mensen raar gedrag vertonen verliest het begrip ‘raar’ zijn waarde?

Meneer begint na vijf minuten hyperactief om zich heen te kijken en ik zie in de ooghoeken dat hij me sporadisch aanstaart. Op het moment dat ik mijn gezicht zijn kant op wil draaien – om hem non-verbaal op de hoogte te brengen van het feit dat ik op de hoogte ben van zijn gestaar – maakt hij met zijn rechterwijsvinger een acrobatische beweging, naar achteren. Zit er iets in zijn achterzak? Waar-gaat-die-vinger-heen? Toch niet waar ik denk… En ja hoor. De ‘verdwenen’ wijsvinger is  in mijn gezichtsveld teruggekeerd en gaat direct naar… de neus. De schrik slaat me om het hart. Ik sta op en ga zo ver mogelijk van meneer Anusgeur-Fetisj vandaan staan. Wat moet ik doen? De dialoog aangaan met een vent die ervan houdt om zijn vinger in zijn reet te stoppen? Nee dank u. Toch maar afstand houden. Vanaf die plek probeer ik etnografisch te achterhalen : het hoe & waarom. Die vragen worden niet beantwoord, maar kan je vertellen dat hij zijn truc nog zeven keer herhaalt. Walgelijk (en knap) natuurlijk, maar hij geniet er toch echt van. Geen reden tot consternatie, want sommige dingen overkomen me gewoon. Ik sta er daarom niet té lang bij stil, maar heb wel even de behoefte om deze licht traumatische ervaring met iemand te delen. Met u dus. Sorry, kan me smakelijkere verhalen voorstellen. Overigens was het heel erg jammer dat het bij mij moest gebeuren, maar het was gewoon druk, in de trein.

avatar

Abdelkarim. Voormalig hoofdredacteur van Wijblijvenhier.nl. Documentairemaker. Is geboren in de Zeeuwse contreien en wist al op vroege leeftijd dat het boerenleven niet voor hem was weggelegd. Hij besloot om zijn hooivork aan de wilgen te hangen, de koeien vaarwel te zeggen en zijn geluk te beproeven in Rotterdam. Hij studeerde Nieuwe Media aan de Universiteit van Amsterdam, was als journalist werkzaam bij de VARA, columnist voor KRO Hemelbestormers en Joop.nl, praat graag tegen vreemden, schaamt zich slechts voor zijn tenen en hoopt dat zijn levensmotto ooit de geschiedenisboeken ingaat: "Als je een geit een jurk cadeau geeft, weet je nooit wat er gebeurt"

Lees andere stukken van Abdelkarim