Voorpagina Ervaringen

‘Eid-ereen onder de pannen?

Enkele jaren geleden stond ik met een roller in mijn hand de muren te schilderen. Het was die dag ‘Eid ul Adha, het offerfeest, en ik was naar de moskee geweest voor het feestgebed. Voor hetzelfde gemak was het trouwens ‘Eid ul Fitr, het suikerfeest, geweest. Daarna was ik flink geknuffeld, gefeliciteerd totdat mijn arm uit de kom schoot en mijn wangen verschroeid van die stoppelbaarden-in-ontwikkeling. Na afloop ging iedereen naar huis. Ik ook.

Ik kende nog niet zoveel moslims en wist niet zo goed wat nu de bedoeling was. Het was feest. Woeptiedoe. Ik belde mijn ouders. Ik belde wat vrienden van werk. Ondertussen was het tijd voor het middaggebed en ging ik weer naar de moskee, die was redelijk leeg. Er waren nog wel wat mensen die wat handen wilden schudden en wilden knuffelen omdat ze in de ochtend daar geen kans voor hadden gehad. Auw.

Uiteindelijk belandde ik dus thuis en keek ik wat om me heen. De muur zag er niet zo wit meer uit. Ik zou een paar vrije dagen hebben om die over te schilderen. Ach, ik had toch niet zoveel te doen en besloot de muren dan maar te gaan schilderen. Op ‘Eid.

Als ik nu tijdens de Ramadan om me heen kijk, dan zie ik een terugkerend patroon. Bij ons in de moskee wordt elke avond een rijke harira-soep gekookt. Er liggen altijd dadels, sjebekkia en pannekoeken (ook wel pannenkoeken) en pakken melk, water en karnemelk. Er wordt goed voor de inwendige mens gezorgd.

Meestal verbreek ik mijn vasten daar. Ik zie veel gezichten die ik van vorige jaren ken. Een enkele jongeling, maar vooral de broeders die je alleen tijdens de Ramadan in de moskee ziet. Voor de rest zie ik ze ook wel, maar dan ploeterend op straat. Veel broeders die illegaal in het land zijn, veel jongens die normaal op straat leven. Ook flink wat nieuwe moslims, bekeerlingen, komen daar voor iftars. Na zo’n iftar rennen de meeste oude moslims naar huis om ‘goed’ te eten en komen dan pas weer met het nachtgebed terug.

De rest kijkt dan een beetje schuw om zich heen en verdwijnt in de nacht.

Na verloop van tijd viel dit op bij een vriendin van me met wie ik vroeger samenwerkte in de boekhandel. Als ze moslim was geweest, zou ze echt de beste moslim ooit zijn, volgens mij. Als ze merkte dat de vasten was begonnen, informeerde ze voorzichtig wat ik ging doen. Als ik in haar oordeel niet genoeg onder de pannen was, nodigde ze me uit om de vasten te komen verbreken. Ook werd ik, alhamdulillah, steeds vaker uitgenodigd bij mijn Zuid-Afrikaanse moslimfamilie. Die hadden me in het begin begeleid toen ik moslim werd en die zorgden voor spiritueel onderdak tijdens die beginfase. Een jaar of 2 geleden durfde ik hun eindelijk terug uit te nodigen. Ik was toen eindelijk zelf onder de pannen van de oemmah.

Misschien moeten we hier wat vaker aan denken: er zijn nogal wat zwervende vastenverbrekers her en der. Zoek af en toe eens een bekeerling of eenzaam mens uit en verbreek samen het vasten. Op die manier wordt het vasten een feest en het feest vast en zeker ook een feest. Laat hen daarna niet zomaar verdwijnen in de nacht, maar nodig ze thuis uit. Maak het ook een feest voor hen. Dan hoeven wij de muur niet meer te verven.

avatar

In het jaar dat Elvis stierf, werd Noureddine geboren. Op zijn negende kreeg hij een skateboard. Op zijn 20ste werd hij in Schotland verliefd op boeken. Op zijn 27ste werd hij moslim en vond hij zijn draai. Hij werkt in de gehandicaptenzorg en denkt soms dat hij bijna Arabisch kan lezen maar vraagt dan toch om een klinker. Hij jat de beste grappen van de missus, steun en toeverlaat sinds 2006. Af en toe vertaalt hij wat poëzie omdat het leven dan gewoon beter is.

Lees andere stukken van