Voorpagina Algemeen, Reizen

Een geïnspireerde groet vanuit New York

Het zijn uitputtend leuke dagen. Na een aantal dagen New York merk ik dat ik langzaam maar zeker een routine heb ontwikkeld. Mijn dag begint -voor vakantie normen- redelijk vroeg. Om 09:00 uur een kop koffie bij Dunkin Donuts, om van daaruit de rest van mijn dag te vervolgen. Uiteraard ga ik niet alleen voor de koffie naar Dunkin Donuts, maar dat hoef ik niet uit te leggen.

De beste manier om je in New York door de stad te bewegen is fietsend, lopend of met de metro. De eerste twee genieten mijn voorkeur omdat je zo echt de stad leert kennen. Ik heb zonder overdrijven vele kilometers gefietst en gelopen terwijl ik mijn ogen de kost heb gegeven. Ze hebben hier een leenfiets-systeem zoals je die ook in Parijs en andere wereldsteden kunt vinden. ‘City bike’ heet het concept en voor 10 dollar per dag kun je 24 uur gebruik maken van een fiets. Voorwaarde is dat je om het half uur jouw leenfiets weer ergens moet inchecken om vervolgens weer je pad te vervolgen. Maar dat is geen probleem want er zijn genoeg plekken in de stad waar dat kan.

New York is overweldigend, intimiderend en zeker ook inspirerend. Het is niet moeilijk om je klein te voelen in zo’n grote stad. Niet alleen de gebouwen en auto’s zijn hier enorm, maar een gemiddelde Europeaan past zeker twee en een halve keer in de gemiddelde Amerikaan. Toen ik hier naar toe kwam en ik mijn koffer aan het pakken was dacht ik: “Vergeet die truien en overhemden, misschien kan ik beter mijn koffer vullen met een aantal leuk gekleurde kogelwerende vesten.” Ik bedoel, ik wil wel dat ze met mijn broeken matchen . Heb ik mij daar lelijk in vergist zeg!

Er heerst een super relaxte sfeer in de straten van Manhattan en mensen zijn hier laagdrempelig en behulpzaam. Amerikanen zijn erg geïnteresseerd in wat je doet en waar je vandaan komt. Bij een kennismakingsgesprek zijn dit dikwijls de twee eerste vragen die worden uitgewisseld. “So where are you from?” en “What do you do?”, klinkt het dan. Wat ik ook wel grappig en opvallend vind is dat klaarblijkelijk niemand in New York werkloos is. Nee, mensen die geen werk hebben zijn ‘in between jobs’. Gewoon werkloos eigenlijk, maar de mentaliteit achter dit antwoord bevalt mij enorm.

Weet je, het klinkt misschien raar, maar Marokkaan zijn in New York is echt een verademing. Wanneer mensen mij vragen waar ik vandaan kom, dan antwoord ik uit Nederland en vertel erbij dat mijn wortels in Marokko liggen. Zonder dat ze ook maar een seconde stil staan bij Nederland reageren ze op de meest positieve manier op mijn Marokkaanse afkomst. “Really Morocco?! That’s great, love to visit Morocco sometime! You guys really know how to cook!” Etc, etc en die lofzang gaat vaak zonder uitzondering nog even door.

Diversiteit wordt in dit land gezien als een zegen. Een rijkdom waar je geen dollar teken achter kunt plaatsen. Etnische en culturele diversiteit is hier niet alleen een recht maar zelfs een pré. Dit geldt trouwens zeker ook voor religieuze diversiteit.

Dat brengt mij op de volgende anekdote; omdat ik van vroeg in de ochtend tot laat in de nacht door de straten van New York flaneer, komt het geregeld voor dat ik mijn gebed gewoon buiten moet verrichten. Ik doe dit zoveel mogelijk in een lokale moskee, wat een boeiende ervaring op zich is, maar dit lukt helaas niet altijd. In mijn rugzak zit altijd een ‘reisgebedskleedje’ dat op dit soort momenten goed van pas komt. (Even een woord van dank tussendoor aan Ferukh en Alia die mij dit kleedje bij terugkomst van hun bedevaart cadeau hebben gedaan).

Gebedskleedje 2 Go

Zo liep ik gisteren door Central Park toen het het Asr gebed zich aandiende. Ik besloot om op een rustig plekje in het gras mijn gebed te verrichten. Toen ik daarmee klaar was zag ik dat links van mij een jong stel in het gras zat. Zij lachte vriendelijk en ik lachte terug. De jonge dame Tiffany, ik schat dat ze een jaar of 28 is, vroeg mij: “Were you praying?” Ik wist niet wat daarna zou volgen en antwoordde: “Actuality, I was”. Waarna ze zei: “We found it beautiful to watch you doing that, very devoted!” Ik antwoordde: “Uuuhhh well, uhhh thank you I guess.”

Ik was eerlijk gezegd best verrast door haar opmerking. Het werd een mooi en lang gesprek over geloof in het algemeen en ook over islam. Het gesprek eindigde met een prachtige vraag van Jason (haar vriend). “Nice talking to you Nourdin, and don’t forget us in your prayers!”

Hoe mooi is dat. In de stad van 9/11.

Ik heb in een paar dagen tijd heel wat mensen mogen ontmoeten en net zoveel interessante en waardevolle gesprekken mogen voeren. Ik maak nou eenmaal makkelijk contact en de meeste Amerikanen ook, dus dat gaat hier bijna als vanzelf. Anekdotes te over, maar laat ze voor nu even achterwege.

De vergelijking met Nederland dringt zich aan mij op. Als ik mijn indrukken afzet tegen mijn ervaringen in ons toch zeker ook mooie kikkerland dan zie ik een wereld van verschil. Op het punt van religie, identiteit en diversiteit is Nederland in algemene zin en vanuit mijn politieke wereld bekeken bedroevend kleingeestig. Het contrast is groot. In gesprek met Umar Mirza maakte hij de vergelijking tussen secularisme in Amerika en secularisme in Nederland. We herkenden allebei het wezenlijke verschil. Secularisme in Nederland is vaak atheïstisch en zelfs anti-religieus. Daar waar het in Amerika -een land waar religie in de samenleving een totaal andere rol heeft- vaak een neutrale invulling krijgt.

Mensen hebben hier de ruimte om in alle vrijheid te kunnen zijn wie ze zelf willen zijn (binnen de grenzen van de wet) en om te geloven in wat en hoe ze dat willen. De overheid staat hier volledig buiten, behalve in de zin dat ze als belangrijkste taak en plicht deze ruimte ook moeten garanderen. Mensen zijn hier, in tegenstelling tot Nederland, niet het kneedbare deeg van de overheid, voor een geanimeerde en gewenste identiteit (assimilatiepolitiek). De overheid hier haalt het niet in zijn hoofd om verregaand de identiteit en religieuze vrijheden van haar burgers aan te tasten. Dit zou de Amerikaanse burger ook nooit pikken. Het een hangt uiteraard samen met het ander.

Natuurlijk heeft dit land ook lelijke kanten. Veel daarvan is terug te vinden in hun buitenlandbeleid. Maar ook hier, dicht bij huis. Laat ik er een noemen, de enorme kloof tussen arm en rijk. Ook is de samenleving verregaand gematerialiseerd. Armoede en een gebrek aan middelen is voor menig Amerikaan de dagelijkse realiteit. Deze samenleving is op dit punt bikkelhard. Zelfredzaamheid is hier het devies en wie daar niet in slaagt belandt letterlijk op straat. Een net zo wezenlijk onderdeel van het straatbeeld hier.

Ons land is veel socialer en als je het aan mij vraagt ook veel beschaafder. Geloof me, wij hebben het op dit punt vele malen beter geregeld. Nog wel. Ik herhaal; nog wel. Want helaas lijkt het erop dat wij – wat de verzorgingsstaat betreft – steeds meer naar het Amerikaanse model toe werken. Dat zouden wij niet moeten willen. Als wij dan toch zo nodig onze samenleving naar het Amerikaanse model willen vormen, laten we dat dan vooral doen op het punt van vrijheid en de kracht van diversiteit. Daar zouden wij alleen maar nog mooier en sterker van worden.

Ik ga nog genieten van mijn laatste dagen hier.

Een geïnspireerde groet,

Nourdin El Ouali

Volg Nourdin ook op Twitter



 

5 Reacties op Een geïnspireerde groet vanuit New York

  1. Wat de auteur voor het gemak even vergeet te melden is dat je in Amerika, net zoals in Nederland, de vrijheid hebt om te geloven wat je wilt, met dien verschil dat in Amerika elke religieuze instelling zichzelf dient te bedruipen. Dus geen subsidies en belastingvoordelen. Kerken worden betaald door Christenen, moskee’s door Moslims en ook Mormonen en de Scientology krijgen alle ruimte om hun debiliteit te verspreiden, zolang ze het zelf maar betalen.

  2. avatar Mohammed Boubkari says:

    @Niels van Lobberegt,

    Je kletst uit je nek. De beste manier om je geld te vrijwaren voor de belasting in de VS is die te schenken aan een religieus genootschap

    Congress has enacted special tax laws applicable to
    churches, religious organizations, and ministers in recognition of their unique status in American society and of their rights guaranteed by the First Amendment of
    the Constitution of the United States. Churches and religious organizations are generally exempt from income tax and receive other favorable treatment under the tax
    law;

    http://www.irs.gov/pub/irs-pdf/p1828.pdf

    O en sinds wanneer worden moskeeen in Nederland door de staat betaald of zelfs maar voorzien van subsidie?

    Kennelijk is geloven geen voorwaarde voor debiliteit want jij bent daar een sprekend voorbeeld van!

  3. avatar Bram says:

    Ook is er erg veel racisme in USA Echt niet alleen tegen de indianen. Maar ook tussen de blanken , de negers en de Mexicanen. Vreemd dat je daar niks over hoort.

  4. avatar Shalini86 says:

    Dan ga je toch in Amerika wonen, Noureddine. Trouwens, Marokko is niet eens multicultureel en toch zijn ze de grootste racisten in eigen land tussen soussis, dagilia, berbers, sahara, casawien, of laat me arden, ben je nu opeens wel puur nederlands? jij zou als berbers niet eens toegelaten worden in het parlement van marokko want benkirane zou je eruit geknikkerd hebben haha. Het is toch ook algemeen bekend dat er ook veel racisme is in amerika? Natuurlijk gaan die inwoneners van amerika jou dat niet vertellen en duhhh natuurlijk gaan ze jou niet doscrimineren als je vertelt aan hun dat je marokkaans bent, want ze wilen natuurlijk geen mes of bom in hun hoofd als zij je daarmee beledigen, haha arme noureddine, zo naief…meskine zoals jullie marokkanen dat zeggen haha

  5. avatar dick says:

    mooi menselijk stuk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.