Voorpagina Algemeen, Maatschappelijk

De eenheid waar ik in het dagelijks leven naar smacht vond ik in een loods

“Laten we de witte bonen hier in deze doos doen of is deze te groot,” vroeg de tot dusver onbekende dame. “Prima, past er wel in joh!,” is wat ik antwoordde. En zo gingen we een tijdje verder. Waarna ze me vroeg: “hoe heet je eigenlijk?” Ik schoot in de lach, omdat dat normaal gesproken het eerste is wat je doet als je ergens aan begint. Jezelf aan elkaar voorstellen, maar dit keer was het anders.

Op dat moment vlogen allerlei gedachtes en vragen rond in mijn hoofd. Vanwege mijn ‘naar-verklaring-zoekende-hersentjes’ vroeg ik me telkens af waarom we elkaar niet eerst hadden voorgesteld voor we begonnen aan het sorteren van de gedoneerde goederen. Ik kwam op een antwoord; wij deden waarvoor we kwamen. Namelijk ons inzetten voor Syrië, de rest kon ons wel gestolen worden. We zaten op één lijn, zij als vrijwilliger en ik als vrijwilliger. We traden als het ware buiten ons eigen om ons volledig in te zetten voor slachtoffers die hun naam amper meer kunnen uitspreken door hun tanden die op elkaar knarsen door de gigantische kou.

Ja, ik heb het over de actie Help Syrië De Winter Door. Dat is waar ik mijn tijd afgelopen zaterdag heb doorgebracht. Inderdaad, tijd was het enige wat er van me gevraagd werd, tijd. Tijd om naar de loods te gaan, tijd om me in te zetten voor hulpeloze slachtoffers en tijd om, in plaats van achter mijn smartphone, alles in het echt te volgen en vooral te voelen.

Vooral dat laatste. Het is gek hoe een koude kille loods zich kan transformeren tot de plek waar ik op dat moment het liefst was. Een loods waar zoveel warmte en liefde te vinden was en vooral een loods waar eenheid te vinden was. Die eenheid, waar ik in het dagelijks leven naar smacht vond ik daar. De plek waar je gezien werd als mens. De plek waar je in je waarde werd gelaten en de plek waar men dankbaar was voor je aanwezigheid.

Ik voelde me thuis in een loods. Terwijl ik daar niemand vanuit mijn kenniskring meehad. Een thuisgevoel creëer jezelf.

Zo leerde ik een stukje van de mens beter te begrijpen. Men is minder egoïstisch als er één duidelijke taak is. En men staat open voor elkaar zonder daar bewust van te zijn. Het besef komt pas als je je na zo’n lange dag inzet voor Syrië en je bij thuiskomst vijf nieuwe vriendschapsverzoeken voorbij komen op je Facebook pagina.

avatar

Sarah, ik dus. Even zwaaien, hoi! Een 18-jarige dame of meisje. Gek op de natuur. Wat ze later wilt worden bestaat volgens haar nog niet en moet nog worden uitgevonden. Iets met schrijven, tekenen, presenteren, eten en vreten. Tegelijk. Haar lievelingsgerecht is leesvoer. Heerlijk gerecht en volgens Sarah ook geschikt voor kinderen. Waar haar mening ophoudt begint haar gevoel voor poëzie. En wanneer de gemiddelde mens gaat slapen, begint bij haar de creativiteit op te komen.

Lees andere stukken van Sarah