Voorpagina Ervaringen

Absoluut een Zeeuw, maar gewoon geen boer

Meneer Adriaanse heb ik nooit ontmoet, maar ik heb wel mooi een half jaar in zijn kassen rondgescharreld gewerkt. Ik vond het daar alleen niet zo heel leuk. Begrijp me niet verkeerd: ik ben absoluut wel een Zeeuw, maar gewoon geen boer. Het zal u daarom vast niet verbazen dat de warme chocomel én de hilarische taferelen van Moessie de hoogtepunten van de dag waren. Mijn neef Yassin E. vond dat ook en compenseerde deze lichtelijke afflictie met het verdonkeremanen van tuinbollen; ik snap nog steeds niet wat hij daar uiteindelijk mee deed. En o wee als ik op Aschraf stuit! Dan vraag ik hem gelijk hoe hij het daar zo lang heeft weten uit te houden. Wat was zijn geheim? Die vraag houdt me nog altijd bezig.

Echter, door het harken begonnen mijn tere handjes sporen van eelt te vertonen. Het werd voor mij nu nog duidelijker: een lange carrière in de kassen van Middelburg was gewoon niet voor mij weggelegd. Mijn tweede baan voltrok zich derhalve in de spoelkeuken van een lokaal attractiepark. Ondanks de ogenschijnlijke utiliteit heb ik er toch vijf mooie dienstjaren volbracht. Ik ben overigens (geheel terecht) tot ‘beste afwasser ooit’ geproclameerd. En waar ik misschien nog trotser op ben, zijn de ‘promoties’ die ik keer op keer van de hand wees. Nee, ik was dolgelukkig in mijn revier én hoefde niet zo graag de koude, noch de warme kant op. Bovendien werkte ik liever alleen en was er daardoor niemand die mij de ‘heb-je-van-het-weekend-nog-wat-leuks-gedaan-vraag’ kon stellen. Ik gaf de voorkeur simpelweg aan een theedoek, schort, radio, borden, aangekoekte pannen en heel veel bestek.

Door mijn migratie naar de ‘grote stad’ was ik noodgedwongen mijn baantje op te zeggen. Ik ging tenslotte ‘studeren’ en voor zover ik wist groeiden er nog steeds geen geldplantjes op mijn rug. Via een uitzendbureau kwam ik bij een kabelbedrijf terecht, waarvan ik de naam nu niet zal noemen. UPC. De recruiters waren gelukkig dol op me, zagen een enorme hoeveelheid potentie in me (kuche) én installeerden me rechtstreeks in een van hun callcenters. Daar schaafde ik wat aan mijn communicatievaardigheden, maakte ik allochtonische en autochtonische vrienden én maakte ik kennis met het principe ‘bureaucratie’. Ik heb ook aardig wat klanten gesproken. Ik zal er niet te veel over uitwijden, maar één specifiek telefoongesprek wil ik u niet onthouden.

Ik werd op een mooie nazomerse dag gebeld door een zekere meneer Weiden. Hij had net digitale televisie ‘aangeschaft’ (lees: ongevraagd opgestuurd gekregen) en had een technisch probleem. Hij had sinds enkele dagen geen ondertiteling onder zijn erotische films. Die ondertitels waren volgens de klant absoluut noodzakelijk voor het begrijpen van het narratief. Ondanks mijn persoonlijke visie over de verhouding erotiek/dialoog, zag ik desalniettemin de ernst van de zaak in. Ik had daarom toch maar voor meneer geregeld dat hij nooit meer, maar dan ook nooit meer, een ondertitel hoefde te missen.

avatar

Abdelkarim. Voormalig hoofdredacteur van Wijblijvenhier.nl. Documentairemaker. Is geboren in de Zeeuwse contreien en wist al op vroege leeftijd dat het boerenleven niet voor hem was weggelegd. Hij besloot om zijn hooivork aan de wilgen te hangen, de koeien vaarwel te zeggen en zijn geluk te beproeven in Rotterdam. Hij studeerde Nieuwe Media aan de Universiteit van Amsterdam, was als journalist werkzaam bij de VARA, columnist voor KRO Hemelbestormers en Joop.nl, praat graag tegen vreemden, schaamt zich slechts voor zijn tenen en hoopt dat zijn levensmotto ooit de geschiedenisboeken ingaat: "Als je een geit een jurk cadeau geeft, weet je nooit wat er gebeurt"

Lees andere stukken van Abdelkarim