Voorpagina Spiritualiteit

Een jongere op zoektocht, ik kreeg honger naar zingeving

Een persoonlijk verhaal dat toch herkenbaar zal zijn voor sommigen. Toen ik 16 jaar werd, maakte ik een serieuze ommekeer en onderging ik een religieuze revival. Dat kwam na een kantelmoment; mijn beste vriend overleed plots en totaal onverwacht. Hij was net 18 jaar geworden, had zijn voorlopig rijbewijs behaald en zat in zijn laatste jaar in het middelbaar onderwijs. Ik was er helemaal kapot van.

Foto door: Rachida El Garani

Op je zestiende begin je net te leven en daar kwam de dood al aankloppen. En die klop kwam keihard aan. Het leek zo zinloos. Het werkte ook als een trigger. Ik kreeg honger naar zingeving, stelde me allerlei levensvragen en hoopte deze te vinden door me te verdiepen in religie. Het ging breder dan islam want ik wilde ook weten waar de verschillen lagen met andere religies. Ik ging het islamitische boekenwinkeltje binnen en begon gretig de tientallen naar Nederlands-vertaalde (dunne) boekjes te lezen als “Hoe een ideale moslim te zijn”, “Het leven na de dood”, etc. Maar ook het Nieuwe testament.

Studie hoorde erbij en de islam moedigde me aan om kennis te zoeken waar je die ook vond. Deze zoektocht ging ook gepaard met een opleving van de praxis. Dagen zat ik in de moskee, om vergiffenis bidden, de koran te lezen en voor mijn vriend te bidden. Ik vond dat ik heel wat goed had te maken na alle jeugdzondes die ik begaan had. Ik werd er een pak kalmer van. Na verloop van tijd kwam ik minder buiten, sloot me meer op, onderhield minder contact met oude vrienden en interesseerde me minder in de alledaagse gesprekjes. Ik stond vroeg op in de ochtend, deed mijn rituele wassing en ging in de moskee bidden. Een volle baard had ik niet maar liet hem toch staan en even kreeg ik de bijnaam “Wolverine” van mijn klasgenoten.

Ik begon ook meer levensvreugde te missen. Elke dag leefde ik met de gedachte dat het mijn laatste kon zijn. Dus ik kon het best alles zo strikt mogelijk opvolgen. Of gaan strijden in Palestina, dan was mijn dood tenminste niet zo zinloos. Ik begon er wat angstig én vooral wat somber van te worden. Maar ik was onverzettelijk. Mijn wereldbeeld verengde stilletjes aan naar een tunnelvisie. Dat allemaal in enkele maanden tijd.

Tot ik het geluk had om bij mijn oom op de koffie te gaan. Familiebanden onderhouden was immers ook belangrijk. Mijn oom merkte de veranderingen in mijn gedrag en uiterlijk op. Hij zat naast me en vertelde me dat hij me af en toe zag in de moskee met een “tasbeeh” of paternoster in de hand. Ik vertelde hem dat ik altijd bidden, zoveel mogelijk naar de moskee ging, veel de koran las enz. Ik somde alles op en hij bekeek me glimlachend aan.

Dan gebruikte hij dit metafoor die ik met jullie en vooral met de jongeren wil delen die zelf ook op zoek zijn naar zingeving.

Hij zei me: “Bekijk de mens als een plant. Als je wil dat een kleine plant, zoals jezelf, groot, sterk en mooi groeit, dan geef je het elke dag een beetje water opdat het de kans krijgt om te groeien. Zo is dat met de mens ook. Neem het gematigd op. Begin de verandering- de verbetering van jezelf – stap voor stap. Werk aan je karakter en probeer zo eerlijk mogelijk te zijn. Als je niet vastte, begin dan te vasten. Als je dronk, stop dan met drinken. Als je niet bidt, begin dan te bidden. Als je opvliegend bent, leer je temperament beheersen. Allemaal stap voor stap. Want als je de plant op enkele dagen tijd heel veel water geeft, dan verwelkt het en sterft het uit. Dat is bij de mens ook. Als je alles wil veranderen aan jezelf en nog eens heel snel, hou je het niet vol en sterft dit ook uit.”

Soms vergeten we hoe moeilijk het is voor jongeren om op te groeien en staan we klaar om ze te veroordelen voor verkeerde keuzes. Af en toe loont het om stil te staan en het gesprek aan te gaan.

Te luisteren.

Dit verhaal is geschreven door Mohammed Benhaddou, een activist, geboren en opgegroeid in Antwerpen en politicoloog van opleiding. Verder is hij een grote liefhebber van de mixed-grill schotel en fan van Barcelona

avatar

Wij Blijven Hier werd in 2005 opgericht, omdat ze vonden dat ze er nog niet waren. Inmiddels zijn ze 3000 bijdragen rijker, die vrijwillig door beginnende én gearriveerde verhalenvertellers worden geschreven. Verschillend van columns, persoonlijke ervaringen tot verborgen nieuwsfeitjes. Ze kijken op hun eigen manier tegen de wereld aan, en vertellen zélf het verhaal. Wie zijn ze? Kijk om u heen. Want ze zijn hier. Zij Blijven Hier!

Lees andere stukken van de WBH Redactie