Voorpagina Cultuur, Ervaringen, Foto-verhaal, Maatschappelijk, Opmerkelijk

Vrijwilligers hebben meer dan alleen tijd…

Als van ouds ging ik bij mijn vriendin lunchen. En vlak voordat ik wegging, viel mij een klein schilderijtje op, met een handgeschreven quote. Ik vroeg haar meteen: “Hoe kom je hieraan?” Waarop zij antwoordde: “Oh ‘gewoon’, van iemand van de vereniging gekregen”. Ik keek haar aan en dacht bij mezelf: hoe haalt ze het in haar hoofd om dit ‘gewoon’ te noemen. Ik zei dan ook meteen:
“Besef je wel hoe prachtig dit is?”
“Is gewoon een schilderij toch? Met een quote?”
“Nee schat, dit is precies wat mensen moeten beseffen. Het is niet alleen tijdgebonden. Sterker nog: het is iets dat veel verder gaat dan tijd. Vrijwilligerswerk doe je, omdat je hart ernaar snakt. Je hart voelt een verplichting, die moeilijk onder woorden is te brengen. Vrijwilligerswerk is afhankelijk van het hart. Dus, ja, vrijwilligers stoppen niet alleen veel tijd in de dingen die zij doen voor mensen, maar vooral hun hart. Het gouden hart. Vrij lang ben ik opzoek geweest naar de juiste woorden om dit te beschrijven. Daarom is het bijzonder dat ik deze woorden hier tref. Plotseling staat het hier gewoon; het staat er, alles wat ik over vrijwilligers wil zeggen.”

“Sarah.. Je bent echt raar.”

Met deze woorden kwam er een eind aan ons gesprek. We namen afscheid. Ik liep de deur uit, met mijn gedachten bij het schilderijtje.

Terwijl ik wegdroomde, slenterde ik de straten door naar de tramhalte. Ik was al ver heen met mijn gedachten. Ik zag alle mensen die vrijwillig aan verschillende dingen hebben bijgedragen. Ik zag alle Facebook-posts, over verschillende acties, voorbij komen op mijn mentale nieuwsoverzicht. Ik was trots.

Ik werd even verstoord, want ik kuste de dood. Ik werd bijna aangereden. Nog voor ik van de schrik kon bijkomen, hoorde ik de automobilist schreeuwen: “Ey takkenwijf, waar zit je met je gedachte?”Ik draaide me om en moest lachen. Ik glimlachte naar de automobilist. Ik glimlachte, omdat ik door de schrik zelf even niet meer wist waar ik zat met mijn gedachten. Maar door zijn woorden wist ik het weer. Ik glimlachte, van oor tot oor. Hij keek me woedend aan en reed door. Ik nam plaats op het bankje bij de tramhalte en ik was door zijn woorden weer terug waar ik wilde zijn.

En zo glimlachte ik de reis door naar huis. Denkend aan al die mensen, want bij hen voel ik me thuis..

avatar

Sarah, ik dus. Even zwaaien, hoi! Een 18-jarige dame of meisje. Gek op de natuur. Wat ze later wilt worden bestaat volgens haar nog niet en moet nog worden uitgevonden. Iets met schrijven, tekenen, presenteren, eten en vreten. Tegelijk. Haar lievelingsgerecht is leesvoer. Heerlijk gerecht en volgens Sarah ook geschikt voor kinderen. Waar haar mening ophoudt begint haar gevoel voor poëzie. En wanneer de gemiddelde mens gaat slapen, begint bij haar de creativiteit op te komen.

Lees andere stukken van Sarah