Voorpagina Ervaringen, Maatschappelijk

De vuurvliegjes van mijn geweten

Daar loop ik dan. Op een grauwe, miezerige woensdagavond richting de plek die ik sinds vijf jaar als mijn thuis beschouw. Tijdens de wandeling naar mijn groene houten voordeur, zie ik in de verte een antieke vrouw, roze wangen, gekleed in een ouderwetse jurk én een oubollige jas die hoogstwaarschijnlijk veel voor haar betekent. Ze draagt twee versleten tassen met zich mee, van een firma waarvan ik de naam nu niet zal noemen. Al strijdend tegen de elementen van de herfst, baant ze zich een weg door de plassen op het trottoir. Vergelijkbaar met een kind dat de eerste stappen zet, zoekt ze, verlangt ze, ondanks de vijandige windstoten van rechts en de felle autolichten van links, naar een nostalgische balans. Maar hoe moegestreden ze ook oogt, ze laat zich door niets en niemand uit het veld slaan. Zelfs niet door haar salubriteit. Het is een oude rots in de branding. Echter, de structurele, kortstondige adempauzes en de onpersoonlijke inhaalmanoeuvres van haastige passanten, benadrukken de machteloosheid die onlosmakelijk met het ouderdom is verbonden. Het einde is ondanks haar bravoure nabij. De dame loopt op haar laatste benen en het lijkt niemand iets te schelen.

En dan ik. Zoals je van een jongeman verwacht; in de bloei van zijn leven. Fitter dan ooit. Zin in het leven. Gezonder dan gisteren. Sterk als nooit tevoren. De vrouw komt steeds dichterbij. Ik moet haar te hulp schieten. Maar wacht even, niet zo snel. Het dilemma dat zich in mijn bovenkamer voltrekt, neemt de regie onbewust over. Mijn geweten gaat zich ermee bemoeien. Er loopt niet veel volk in de flegmatieke straten van Kralingen. Wat als ik de dame mijn hulp aanbied? Zal ik haar hart voeden met angst of vullen met argwaan? Of zullen er juist twee lasten van haar schouders vallen? Zal de vrouw adequaat reageren, mij te goeder trouw aanmerken en haar welverdiende winterpenen én aardappelen aan mij toevertrouwen? Tot aan de voordeur? Of zal er een onbekende angst regeren, die met zweetdruppels het hemelwater doet vergeten?

Het duurt niet lang meer voordat ik de vrouw passeer. Ik moet snel handelen. Wat doe ik? Heeft ze mijn hulp derhalve nodig? Is ze bijna thuis? Biedt een andere gegadigde zijn hulp wellicht aan? Stel de brandende vraag Abdelkarim! Nu! Wat moet ik doen? Ik doe het wel. Ik doe het toch niet. Ik aarzel even. Het is beter als ik doorloop. En dat doe ik. Voor even denk ik dat ik de juiste beslissing heb genomen. Maar bij de afslag naar links, kijk ik nog één keer onwillig achter me. In de onverlichte verte zie ik een schim van de dame. Ze staat stil. Beweegt nauwelijks. De tassen liggen geradbraakt op de grond. Smachtend naar hulp kijkt ze verslagen om zich heen. Niemand die zich om haar welzijn bekommert, behalve ik. Maar voor mij is het te laat. Ik kan niet meer terug. De vuurvliegjes van mijn geweten hebben een onuitwisbaar spoor achtergelaten: Ik heb haar in de steek gelaten.

avatar

Abdelkarim. Voormalig hoofdredacteur van Wijblijvenhier.nl. Documentairemaker. Is geboren in de Zeeuwse contreien en wist al op vroege leeftijd dat het boerenleven niet voor hem was weggelegd. Hij besloot om zijn hooivork aan de wilgen te hangen, de koeien vaarwel te zeggen en zijn geluk te beproeven in Rotterdam. Hij studeerde Nieuwe Media aan de Universiteit van Amsterdam, was als journalist werkzaam bij de VARA, columnist voor KRO Hemelbestormers en Joop.nl, praat graag tegen vreemden, schaamt zich slechts voor zijn tenen en hoopt dat zijn levensmotto ooit de geschiedenisboeken ingaat: "Als je een geit een jurk cadeau geeft, weet je nooit wat er gebeurt"

Lees andere stukken van Abdelkarim