Voorpagina Algemeen

Dit leven is enkel tijdelijk

In de tram op weg naar huis, stapten er twee oude Marokkaanse dametjes in. Heel schattig, vond ik. Een bepaald charisma sierden deze omaatjes, zichzelf bedekkend met een gewaad van rust. Ik glimlachte naar ze en ze namen voor mij plaats. Ze spraken Berbers. Komt dat even goed uit, dacht deze niet-Arabisch sprekende dame. Gezien ik nog een hele rit in de tram moest zitten en mijn telefoon inmiddels was uitgevallen. Ja, je raadt het al. Er zat voor mij niks anders op dan meeluisteren. En dat was geen straf hoor. Zeker niet.

De een sprak over haar overleden man, ‘Lhadj’ zoals ze dat mooi zei. Uitspraken volgden. Diepgewortelde gevoelens kwamen naar boven. Zou het voor haar geen gewone tramrit zijn geweest, maar een achtbaan vol emoties? Een waarin zij de kans kreeg om haar zegje te doen, waar ze de kans kreeg om haar hart te luchten een tramrit vol gevoel. ,,Lhadj, toen hij nog leefde, vond het zo leuk om naar Marokko te gaan. Daar samen de ramadan meemaken. Samen naar de moskee. Ja, Lhadj hield ons bij elkaar. Hij zorgde ervoor dat mijn zoon dagelijks bij mij langskwam. Hij komt nog wel hoor, maar het is anders. Hij zorgde ervoor dat ik naar buiten kon. Ja, echt van markt naar markt; soms kreeg ik dan een lief aaitje over me schouders. Ik durfde hem dan niet aan te kijken hoor, na zoveel jaar bij elkaar schaamde ik me nog steeds.” Ik kon mijn lach niet inhouden. Ik wilde d’r knuffelen, maar dat ik aan het meeluisteren was merkte ze al. Als ik er dan nog is in de armen zou vliegen, zou ze me voor gek verklaren. Dit verklaart tevens ook een beetje de liefde die ik heb voor ouderen. Ze zitten vol mooie verhalen, levende bibliotheken.

,,Lhadj ja, was altijd met mij.” Ze slikte even. ,,Lhadj zei altijd: ‘het mooie aan Marokko is het niet hebben van een brievenbus.’” Ze lachte even. ,,Meskine, ik begreep nooit wat hij daarmee bedoelde tot ik nu alleen ben en alles zelf moet doen. Je weet, ‘balastin dienust’.” Ze keek de andere oude dame even aan, die haar scheen te begrijpen. Ik moest lachen, dit keer hardop. Het was wel duidelijk dat het om haar verhaal ging, maar dat leek haar niet dwars te zitten.

Ze grinnikte zelf even. Waarop ze verder ging op een rustgevende, maar vooral tevreden toon: ,,Dit is het leven, we komen en gaan. Dit leven is enkel tijdelijk. Wie zich vastklemt aan dit wereldse, zal het mooie van het hiernamaals niet proeven.” Glinsterende ogen en een moment van besef schoot bij mij naar boven. ,, Lhadj zal ik daar, met Gods wil, nog tegenkomen. Hij was moedig, zelfs op de dag dat hij stierf. Nee Lhadj was nooit bang voor de dood, hij had er vrede mee. Hij kon naar huis zei hij.” Die uitspraak verklaarde voor mij waarom deze oude dame zich zo sterk hield. Geen bibberende stem. Geen traantje. Enkel een zucht en een lach. En zo volgde er nog een reeks van de dingen die deze ‘lhadj’ leuk vond om te doen.

We moesten bij dezelfde halte uitstappen. Ik tikte haar op de schouder en zei in het Berbers: ,,moge Allah hem het paradijs hebben geschonken.” Waarop er een glimlach volgde. Ze antwoordde met: ,,Amine, mijn dochter.”

Waarom ik dat deed? Zodat het geen af- maar meeluisteren was. Verhalen zijn mooi. Mooi als ze verteld of beschreven worden op welke manier dan ook. Mooi als ze gevangen en gedeeld worden. Mijn horizon ligt in ieder geval op deze manier op een hele andere plek dan aardrijkskundige gegevens. Nostalgia.

photo credit: Spencer Finnley via photopin cc

avatar

Sarah, ik dus. Even zwaaien, hoi! Een 18-jarige dame of meisje. Gek op de natuur. Wat ze later wilt worden bestaat volgens haar nog niet en moet nog worden uitgevonden. Iets met schrijven, tekenen, presenteren, eten en vreten. Tegelijk. Haar lievelingsgerecht is leesvoer. Heerlijk gerecht en volgens Sarah ook geschikt voor kinderen. Waar haar mening ophoudt begint haar gevoel voor poëzie. En wanneer de gemiddelde mens gaat slapen, begint bij haar de creativiteit op te komen.

Lees andere stukken van Sarah