Voorpagina Algemeen

Ben ik gelukkig?

Terwijl ik op de vroege ochtend in de Starbucks van de stationshal op Hoog Catharijne te Utrecht geniet van een welverdiende dubbele espresso, moet ik ineens denken aan gisteren. Ik ben een denker. Ik heb vaak van die momenten dat ik even stil sta bij de afgelopen dagen. Ik evalueer wat ik allemaal heb gedaan – of niet heb gedaan – en probeer mezelf dan ook feedback te geven.

“Wat ging goed, wat ging er minder goed, ben ik ergens tekortgeschoten of verdien ik juist een schouderklopje.”

Ik leer mezelf kritisch maar rechtvaardig te kijken naar mijn eigen doen en laten, naar mijn handelingen en naar de emoties en gevoelens, die ik daarmee losmaak bij mezelf en anderen. Het brengt me dicht bij mijn zelfbewustzijn. Op dit soort momenten geniet ik, ik sluit me af van alles om me heen en voel me even alleen in mijn eigen wereld.

“Ben ik gelukkig?”

Dat is wat ik me gisteravond afvroeg. Zomaar ineens, tijdens het poetsen van mijn tanden, kwam die vraag in me op. Een vraag die je met ja of nee kunt beantwoorden. In mijn djellaba, met mijn Prodent tandenborstel in mijn mond, keek ik mezelf vermoeid maar serieus in de spiegel aan en vroeg mezelf af of ik gelukkig was. Een aaneenschakeling van positieve ontwikkelingen van de afgelopen dagen zal de oorzaak zijn geweest van dit plotselinge geluksgevoel. Ja, ik ben tevreden met alles wat ik heb en mag doen in mijn leven. Ik ben tevreden met de kansen die ik krijg en ik geniet van de mooie mensen om me heen. Maakt me dat een gelukkig mens?

Mijn spiegelbeeld en ik kwamen gisteren niet tot een overeenstemming, een zogenaamde consensus. Wat is geluk eigenlijk? Wie of wat bepaalt wanneer je gelukkig bent?

Meneer van Dale zegt er het volgende over: “Geluk: gunstige loop van omstandigheden; voorspoed.” 

Terwijl ik van mijn espresso geniet, werp ik in een blik in de stationshal. Het is spitsuur en aardig druk. Ik vind het altijd een mooi schouwspel, het is alsof de gehele wereld voor je neus ontwaakt. Iedereen is druk in de weer, sommigen hebben zo te zien het bekende semi-agressieve ochtendhumeur en anderen lopen zowat dwars door elkaar heen. Allemaal onderweg naar school, werk of een andere dagbesteding. Tegenover me zit een man de ochtendkrant te lezen, ook hij geniet van een espresso. De rimpels in zijn gezicht, de donkere kringen onder zijn ogen en zijn grijze haren verraden zijn leeftijd. Ik schat hem rond de 70 jaar. Terwijl ik zo naar hem kijk vraag ik mezelf af of hij misschien gelukkig is met zijn leven en de levensweg die hij heeft afgelegd? Is geluk nog wel belangrijk op die leeftijd? Of zijn het de momenten en herinneringen die tellen?

Hoe ouder je wordt, hoe meer je verliest. Je verliest haar, je verliest je tanden en je gave huid maakt plaats voor rimpels. Je conditie, gehoorvermogen en oogsterkte gaan ook langzaam achteruit. Dat zijn allemaal tekenen van lichamelijke aftakeling. Je verliest niet alleen aanzien, maar je verliest ook geliefden, dierbaren en vrienden. Tijdens het afbouwen van je leven komen ook nog eens afhankelijkheid en eenzaamheid bij je op bezoek. Het verschil tussen deze vriendelijk ogende man en mij is dat het bij hem fysiek, mentaal en emotioneel bergafwaarts gaat en bij mij gaat het juist bergopwaarts. Ik ben in de bloei van mijn leven en ben mijn leven aan het opbouwen en hij is juist het zijne aan het afbouwen.

Ik vroeg mezelf af: “Betekent geluk voor hem hetzelfde als 45 jaar geleden of denkt hij nu anders over het begrip ‘geluk’?”

Geluk is een veelzijdig woord, met voor eenieder een andere betekenis. Mike Tyson zegt in zijn biografie het volgende over geluk: “Gelukkig zijn is maar een gevoel. Zoals je honger hebt, of dorst. Als men beweert dat je gelukkig bent, omschrijft dat slechts een gevoel. Toen ik besloot om ervoor te gaan(het wereldkampioenschap), was geluk het laatste waar ik aan dacht.”

Ergens kon ik mezelf wel vinden in de mening van deze voormalige vechtersbaas. Zijn hele leven heeft hij keihard moeten knokken. Zijn leven draaide maar om één ding en dat was wereldkampioen worden. Maar geluk was wel het laatste waar hij aan dacht.

Het zijn de kleine momenten van geluk waar je het van moet hebben in het leven. De kunst is om zoveel mogelijk momenten van geluk mee te maken in de tijd die je hier op aarde krijgt. Hoe meer momenten van geluk je meemaakt en koestert, hoe gelukkiger jij je zult voelen.

Een goede vriend van me vertelde me het volgende over zijn geluk:
“Karim, geluk is dat ene moment op zondag wanneer ik in alle vroegte 4 voetjes steeds dichterbij hoor komen. Al is het heel vroeg en heb ik ontzettend slecht geslapen, het geluid van die 4 ratelende voetjes die zich op zondagochtend in alle stilte een weg naar onze slaapkamer banen is goud waard. Dat is geluk voor mij”

Ik vind dat we allemaal blij en dankbaar moeten zijn met wat we hebben. Er is zoveel ellende op de wereld dat ik gewoon niet gelukkig kan zijn. Ik vergeet dat er miljoenen – misschien wel miljarden -mensen zijn op de wereld, die dolgraag met me zouden willen ruilen.

Want terwijl ik me gisteravond afvroeg of ik wel gelukkig ben, heeft op diezelfde dag in Egypte een rechter met hetzelfde gemak 683 aanhangers van een moslimpartij ter dood veroordeeld, zomaar. Het gaat hier om honderden mensen die te horen krijgen dat ze niet meer meetellen en de dood verdienen en dat had niets met rechtsgang te maken.

Ook besloot gisteren een 15 jarige Britse scholier om het leven van zijn lerares te ontnemen door haar in de nek te steken. De vrouw die les geeft aan tieners en ze klaarstoomt voor de toekomst werd op brute wijze vermoord door haar eigen leerling, die nu zijn toekomst bijna zo goed als vergooid heeft.

Gisteren had president Assad ook nog eens het lef om over de democratische toekomst van Syrië te praten. Terwijl zijn regering doorgaat met het bombarderen van haar eigen burgers, het verscheuren van complete dorpen en miljoenen Syriërs op de vlucht zijn geslagen, profileerde deze man zich als een ware democratische leider. Terwijl kinderen elders in het land onder het puin vandaan werden gehaald,  had deze man het lef om zich kandidaat te stellen voor de aankomende presidentsverkiezingen in juni.

Ik vraag me nu af of deze rechter, deze scholier en deze president zich gelukkig voelen met het leven dat zij op dit moment leiden…

avatar

Karim is een 27-jarige inwoner van Utrecht. Hij is ambitieus, houdt van hardlopen, en mag een echte familiemens genoemd worden. Ergens is hij ook wel een einzelgänger. Hij kan erg genieten van de stilte en leert zichzelf daardoor ook heel goed kennen. Een goed boek of een pen en kladblok is dan vaak zijn gezelschap. Karim is mede-oprichter van Stichting Made in Prison. Niet alleen wil hij de positie van jongeren versterken in Nederland, ook draagt hij een bijdrage aan de positieve terugkeer van mensen uit detentie. Voor Karim duurt een dag eigenlijk altijd te kort, er is altijd wel iets wat hij nog kan of wil doen. Hij heeft een sterke drive, incasserings- en doorzettingsvermogen, en denkt graag in mogelijkheden. Ook niet onbelangrijk: Karim heeft nooit een ochtendhumeur! Zijn motto: ‘Niet durven is de grootste rem op alles.’

Lees andere stukken van Karim