Voorpagina Ervaringen, Maatschappelijk, Politiek

Lang leve de realiteit

Daar zat ik dan. Omringd door muggen, met wat oudbakken zoutjes op tafel en de afstandbediening binnen handbereik. Klaar om te zappen, indien het me te veel zou worden. En het werd me te veel. Afgelopen zaterdag deed mijn treurbuis zijn naam werkelijk eer aan. In een zaal met een tamelijke DDR ambiance zaten vijfduizend CDA’ers op klapstoeltjes om Maxie in actie te zien. Het werd een tranentrekker, een B-Film in het kwadraat. De krokodillentranen van Verhagen en de – met staande ovatie beloonde – saluut van schildknaap Camiel Treurlings gingen werkelijk door merg en been. Zelfs het onvermogen van de dissidenten en de steunbetuigingen van enkele CDA-gelegenheidsidealisten konden deze tenenkrommende wapenfeiten niet meer recht zetten.

Daar bleef het helaas niet bij. Toen Couscous Coruz namens de moslimgemeenschap openlijk om verkering vroeg, en Verhagen daar met een eeuwig durende glimlach mee instemde, kon ik het niet laten om alle ramen te sluiten en een schreeuw van onvermogen de huiskamer in te helpen. Tijd voor een frisse neus.

Ik maakte me klaar voor de tweede sessie. Ik kwam tijdens het zappen terecht bij Rondom Tien Jaar Hetzelfde. Voor de mensen die het programma niet kennen: daar zitten Néérlands beste schreeuwlelijkerds met elkaar te bulderen over zaken waar tien jaar geleden ook al over werd geschreeuwd. In alle afleveringen zitten zogenaamde experts, politici en normale burgers die zich uitlaten over dingen die hun dwars zitten. Niemand laat elkaar in deze collectieve praatsessies uitspreken en de intellectuele verschillen maken een normaal gesprek on-mo-gelijk. Het schaamrood moet zelfs Zwagerman op de kaken hebben gestaan toen de PVV achterban aan het woord werd gelaten. Wat een onvermogen. Wat een frustratie. Wat typisch.

Maar gelukkig is er nog altijd de mogelijkheid om aan de treurige werkelijkheid van de televisie te ontsnappen. De heerlijkheid valt mij ten dele als ik de buitenwereld betreed, daar waar de echte bomen staan, de wind soms waait en de regen écht nat maakt. Het is een wereld waar uitlatingen van politici overstemd kunnen worden door het valse gezang van de trambestuurder én politieke opvattingen ondergesneeuwd worden door de pracht van pluriforme herfstbladeren. Tot op de dag van vandaag is dat een wereld die veel minder verdeeld is dan de treurbuis ons doet geloven. Lang leve die realiteit.

avatar

Abdelkarim. Voormalig hoofdredacteur van Wijblijvenhier.nl. Documentairemaker. Is geboren in de Zeeuwse contreien en wist al op vroege leeftijd dat het boerenleven niet voor hem was weggelegd. Hij besloot om zijn hooivork aan de wilgen te hangen, de koeien vaarwel te zeggen en zijn geluk te beproeven in Rotterdam. Hij studeerde Nieuwe Media aan de Universiteit van Amsterdam, was als journalist werkzaam bij de VARA, columnist voor KRO Hemelbestormers en Joop.nl, praat graag tegen vreemden, schaamt zich slechts voor zijn tenen en hoopt dat zijn levensmotto ooit de geschiedenisboeken ingaat: "Als je een geit een jurk cadeau geeft, weet je nooit wat er gebeurt"

Lees andere stukken van Abdelkarim