Voorpagina Algemeen, Ervaringen, Maatschappelijk

“Thazj3ourt inoe”

“Voor niemand open doen hé! Als iemand aanbelt, zeg je: “wie is daar?” En wij hebben absoluut géén pizza besteld.” Dit zijn de woorden van mijn ouders, altijd, voordat ze boodschappen gaan doen. Zowel het script als de toonhoogte van deze tien seconde durende preek, is om te gieren. Dit is het enige moment van de dag, waarop mijn ouders schaamteloos wat met hun talent doen. Het lijkt wel op een toneelstukje, bewolkt door een preventieve geest, die in opdracht van het ouderlijk instinct wordt uitgevoerd.

Al lachend kwamen ze even later thuis. Ze genieten nog altijd van de kleine dingen, die zij samen doen. En het genot van die twee zorgt voor een gevoel van rust in het gezin en in mijn, nogal chaotische, hoofd. Ik tik weer eens veel te lang door.

Ik kom ter zake.

De mosselen. Ja, de mosselen. Tijdens het boodschappen doen had mijn vader namelijk mosselen gekocht voor mijn grootvader. “Thazj3ourt inoe ka awyas iserman ie zjedam”, zei mijn vader op een rustgevende toon. Hier staat niet, dat ik een bom moet gaan plaatsen in het centrum van de stad, maar of ik de vis wil brengen naar mijn grootvader. Die ‘thazj3ourt inoe’ (lees: mosseltje van mij) was zonder twijfel een vooropgezet plan. Een tactische zet van vaderlief, om ervoor te zorgen dat ik er niet onderuit zou kunnen komen. Het was zoiets als een dertiende maand; die weiger je natuurlijk ook niet. Al ja-knikkend, staarde ik naar mijn Marokkaanse huisjurk. Het liefst ga ik hierin overal naar toe. Heerlijk zitten die dingen, maar of dat nou zo’n goed idee is met al die PVV-stemmers om ons heen. Laat ik me maar gewoon omkleden, dacht ik.

Mijn geïmporteerde Barça-shirt uit Nador vloog zo m’n nek over, joggingsbroekje eronder, en klaar was ik om te gaan. Tevreden was ik niet, maar dat raakte m’n koude kleren niet. Ik strompelde met de mosselen in mijn hand naar opa toe. Ik probeerde voor het gemak even aan niets te denken. Want tot dusver ging er bij elke handeling een raket vol gedachtes door mijn hoofd. Straks stuurt Sybrand Buma de gedachtenpolitie nog op mij af, omdat ik teveel in gesprek ben met mijzelf. Ik grinnikte even bij die gedachte: die Buma, toch. Ik liep al lachend, rustig door. Tot er achter me klonk: “Ey! Ben je voor Barça of zo?” Een aantal jochies vergezelde mijn schaduw. Om precies te zijn waren het er vier, en ik geef hen nog een jaar of vijf voordat ze de baard in de keel krijgen. Geweldig, zoals zij er als kleine ventjes bij stonden. Hun afkomst noem ik voor het gemak maar even niet, deze is namelijk net zo min van belang als de anti-shariaverklaring van onze blonde bacterie.

“Nee joh, toevallig gekregen”, zei ik. Ze bleven even staren naar het shirt. “Het is nep, hé?” Ik schrok niet van deze woorden, want “nep” dat is-ie zeker. Hoe ze dat konden zien, wist ik niet, maar dit waren Barça-fans. Dat kon je dan weer wél weten. Maar een originele Barça-shirt uit souk Ouled Mimoun (Nador), voor nog geen 50 Dirham, ja, dat mocht je willen. “Dat klopt”, zei ik zelfverzekerd. Ze keken me even aan en zeiden: “Je geeft het gewoon toe?” Ze schoten in de lach, keken elkaar aan en het riedeltje begon weer opnieuw. Nadat ze uit gelachen waren, kon ik me weer focussen. De wijsheid kwam in me naar boven. ”Ja, weet je: ook al is het nep, het blijft een cadeautje. Dit vind ik belangrijker dat de echtheid van het shirtje. Het betekent namelijk dat iemand aan me heeft gedacht; mij blij wilde maken. Toch?” Ze keken me lief aan.

Ik glimlachte en even leek het alsof alle engeltjes bij elkaar kwamen om ons te verwennen met niets minder dan: rust. Je kon aan ons allen zien, dat we allemaal aan iets dachten. Erg bijzonder, maar die jongens dachten aan iets heftigs; dit kon ik voelen. Ik besloot maar om het gesprek af te kappen. Straks worden ze nog verdrietig en daar zijn ze nog veel te jong voor: “Jongens, ik moet door! Deze mosselen moet ik naar mijn opa brengen; zo meteen worden ze nog wakker en gaan ze bijten.” Alweer staarde zij me aan, ik begon mij langzaam maar zeker als Heleen van Royen te voelen, met al die ogen op me gericht. Als klap op de vuurpijl, namen ze een paar stapjes achteruit. Het gevoel werd hierdoor enkel sterker, als op 49-jarige leeftijd je kiekjesdoos bij DWDD te zien is, kun je nou eenmaal enige afstand van kinderen verwachten. Echter, ze begonnen weer geluid te produceren: “Wow echt? Kan dat echt?” Pfieuw, gelukkig, ik voelde me weer Sarah. Door hun reactie, dacht ik namelijk aan al die verhaaltjes die mij werden verteld over de mosselen uit de Middellandse Zee; dat ze beten en zo. Broodje mosselverhaal. Ik was gewoon even vergeten dat kinderen nog goedgeloviger zijn, dan dat ik ben. “Tuurlijk niet gekkies, ik vertel gewoon door wat grote lieve mensen mij vertellen. Mogen jullie ook best doen.’’ Ze lachten. Een boks hier en een high-five daar. En zo verdwenen ze als sneeuw voor de zon uit mijn zicht, terwijl de een nog zachtjes tegen de ander zei: “Ik zweer ik ga dit aan mijn moeder vertellen.”

Weet je, dankzij mijn vader, waande ik me voor even op een utopische wolk. Waar ik middels innerlijke gesprekken keuzes maakte, die voor mij meer zouden gaan betekenen, dan ik van te voren had gedacht. Het even niet bezig zijn met het uiterlijk, buiten je zones treden, anders doen dan normaal: het brengt je allemaal iets verder op het menselijk vlak.

Ik had nooit gedacht dat deze jongens me zouden aanspreken. En ook nooit gedacht, dat het gesprek zo’n wending zou aannemen. Het was de geïmporteerde gewoonte van opa uit de Rif, die ervoor zorgde dat ik mosselen moest wegbrengen: wat houdt die man toch van vis. Het was de ‘thazj3ourt inoe’ van mijn vader die me niet liet toegeven aan mijn, toch wel overduidelijke, luiheid. Het was mijn innerlijke geest, die koos voor een lakse, maar wel gemotiveerde houding. Hierdoor heb ik de dingen gedaan, zoals ik ze heb willen doen. Als ik alles zou moeten samenvatten in een paar zinnen: het is de samenkomst van verschillende werelden in mij, die in het geheim voor het leven zijn gehuwd; Nederland fungeert hierbij als trouwambtenaar. Weet je wel, net zoals in alle series, waarin een paar stiekem trouwt, zonder dat iemand ervan af weet. Ik dwaal weer af, tijd voor een pilletje, denk ik.

Maar hé, even tussen ons: heb lief! Kijk verder dan je neus lang is; al ben je Pinokkio of Octo van Spongebob. Het leven is wat jij ervan maakt. En dat is echt zo. Serieus, laat je niet beperken. Door niets of niemand niet. En weet je dat uit onderzoek blijkt, dat je hersenvermogen stijgt wanneer je tegen vreemden praat; en dat dit een directe remedie is tegen stereotyperingen. Of ik bronnen kan geven? Zeer zeker: jij bent mijn bron! Probeer het maar. Durf met mensen te praten, in het schrikbarendste geval leren ze je wat bij.

Wellicht niet voor even, maar voor de rest van je leven!

avatar

Sarah, ik dus. Even zwaaien, hoi! Een 18-jarige dame of meisje. Gek op de natuur. Wat ze later wilt worden bestaat volgens haar nog niet en moet nog worden uitgevonden. Iets met schrijven, tekenen, presenteren, eten en vreten. Tegelijk. Haar lievelingsgerecht is leesvoer. Heerlijk gerecht en volgens Sarah ook geschikt voor kinderen. Waar haar mening ophoudt begint haar gevoel voor poëzie. En wanneer de gemiddelde mens gaat slapen, begint bij haar de creativiteit op te komen.

Lees andere stukken van Sarah