Voorpagina Algemeen, Maatschappelijk

“Verrek, de gedachtepolitie bestaat gewoon echt”

Ik bevind me nu op een plek waar puike pianoconcerten, geheel gratis, worden gegeven. Waar jong en oud samenkomen om hun talenten te tonen of om, net als ik, de oren met sensationele klanken te vergenoegen. Zo, het Centraal Station heb ik volgens mij nog nooit zo mooi beschreven. Ik hoor Van der Laan al strijkend over zijn perfect geblondeerde haren zeggen: “Dit klinkt als muziek in mijn oren.”

Op dit moment wordt het stuk van Yiruma, een Zuid-Koreaanse componist, door een jong meisje gespeeld. En wel een van zijn beste stukken: “Rivers Flows In You.” Eigenlijk wil ik boos opstaan en schreeuwen dat ik Yiruma maar een kortzichtige schlemiel vind, omdat hij zijn Britse burgerschap opgaf om soldaatje te gaan spelen in Zuid-Korea. Misschien dat hij dit heeft gedaan vanwege al die Engelse theekransjes: dat hij geen andere uitweg meer zag, dan terugkregen naar Zuid-Korea, waar voor mannen een militaire dienstplicht geldt. Ik weet het niet. Niet dat het iemand wat uitmaakt, zijn muziekstukken zijn geniaal en daar gaat het uiteindelijk om.

Wel weet ik zeker dat Beethoven in de hemel opgetogen staat te applaudisseren. Man, wat een talent loopt hier rond. Terwijl dit door mijn hoofd schiet, wordt er naast me wat geleuterd over frietjes. De een steekt zijn tengels beduimeld in het het bakje patat, terwijl hij gretig naar die van zijn buurman gaapt. “Ey, geef me affoe dan.” “Ga weg man, je hebt je eigen.” “Oke, ik pak één van jou, jij één van mij. Ja?” Die blik in zijn ogen, dit was een gluiperd. “Is goed, maar gelijktijdig ruilen pik.” Schaakmat! Dit was vakmanschap, hij wist duidelijk wat voor vlees hij in de kuip had! Ja, ja we zijn écht in Amsterdam.

Dit werd nog even bevestigd door de concentratie agenten die hier op het station te vinden waren. Ze spraken hier en daar wat mensen aan die niets stonden te doen. Heel eng, mensen die niets doen! Net zo eng als Kamerleden die hun baard in de fractie kammen. Hilarisch.

Maar goed, de agenten hadden het vrij rustig, nu de intocht van Sinterklaas in Gouda was geweest. Het leek even alsof alle eenheden in Nederland werden ingezet om een repressief feestje te gaan houden. Je zou maar eens in gevaar zijn geweest op die dag. Ik zag het al helemaal voor me hoe iemand in nood ergens in Lutjebroek, 112, belde in de hoop enige hulp te kunnen verkrijgen. Waarop diegene van een computervrouw te horen kreeg: “Goedemiddag, met 112-alarmcentrale. We zijn hedenmiddag Sinterklaas aan het beschermen, uiterst belangrijk! Maar vooral onschuldige mensen aan het inrekenen en als het even kan wat rake tikken aan het uitdelen. Bent u in gevaar? Had u maar niet op de VVD moeten stemmen. Zoek het uit, lul! En anders hebben we dit gesprek opgenomen voor u nabestaanden!” God, wat was dat een trieste vertoning daar in Gouda.

Ik was er zelf niet bij, hoewel als je Twitter hebt, ben je tegenwoordig overal bij. Als het mee zit, zelfs in de badkamer van een al douchende Kim Feenstra. Dus, ik heb in elk geval genoeg van de intocht gezien om te kunnen zeggen dat de politie ook enig aandeel heeft gehad aan de trieste verloop van de intocht. Want wat een excessieve opkomst aan agenten en wat een geduw en getrek. Ongelooflijk. Alsof het om een stel delinquenten ging en zelfs dan nog. Ik heb gewoon een ontiegelijke stronthekel aan zinloos geweld. Door wie dan ook. Het was alsof ze vrijbrief hadden gekregen, om alle frustratie die ze tijdens de gehele Pieten-discussie opgebouwd hadden als een vulkaan te laten uitbarsten. En let wel, onder dat uniformpje zit gewoon nog een mens. Die ook van alles en nog wat vindt. Hoe goed ze ook worden getraind. Althans, politiedocenten lijken ook niet echt zonder vooroordelen te zitten. Dat is wel gebleken.

Wellicht dat je na de intocht nog een gedichtje zou moeten schrijven. Ik had het dan wel geweten: “Sint en de politie zaten eens te denken wat ze jou dit jaar zouden schenken.” Zijn we meteen klaar met die ellenlange Pieten-discussie, die zijn essentie in wezen kwijt dreigt te raken. En kunnen we ons focussen op de kern: alomtegenwoordige racisme – en vooral de aanpak hiervan, benoemen kunnen we namelijk allemaal. Over racisme gesproken, het lijkt wel of we elkaar constant op z’n Calimero’s proberen te overtreffen. Doe normaal. Strijd naast elkaar en niet tegen elkaar, omdat je racisme nooit zult supprimeren met nog meer racisme.

“Dag jongedame, bent u hier vaker?” klonk er naast me uit de smikkel van meneer de agent.

Verrek, de gedachtepolitie bestaat gewoon echt.

avatar

Sarah, ik dus. Even zwaaien, hoi! Een 18-jarige dame of meisje. Gek op de natuur. Wat ze later wilt worden bestaat volgens haar nog niet en moet nog worden uitgevonden. Iets met schrijven, tekenen, presenteren, eten en vreten. Tegelijk. Haar lievelingsgerecht is leesvoer. Heerlijk gerecht en volgens Sarah ook geschikt voor kinderen. Waar haar mening ophoudt begint haar gevoel voor poëzie. En wanneer de gemiddelde mens gaat slapen, begint bij haar de creativiteit op te komen.

Lees andere stukken van Sarah