Voorpagina Buitenland, Maatschappelijk, Persoonlijk

Aanslag Charlie Hebdo: rotzooi en liefde

Gisteren was een prachtige dag vol liefde, geborgenheid, gezelligheid en geluk. Ik eindigde de dag met het gebed, samen met oma en opa. Daarna ging ik met een glimlach naar huis, de donkere avond in. Geloof, mooie mensen en liefde.

Vandaag, vandaag begon grijs en koud. Gewoon, omdat het grijs en koud was. Grijs en koud kregen echter een hele andere betekenis toen het nieuws begon binnen te sijpelen. Een aanslag. Weer. Toch niet…? Ja, waarschijnlijk wel.

Ik scroll en lees. Ik voel verdriet, verbijstering, verwarring en onrust. Tegelijkertijd. Om de aanleiding, de aanslag zelf en de gevolgen. Voor iedereen.

Duizend gedachten, aan één woord genoeg: rotzooi.

Dan stuit ik op een berichtje. Hetzelfde onderwerp, andere houding. Positief.

Grijs en koud worden voor zover mogelijk nog grauwer. Ik lijk niet de enige te zijn voor wie dit geldt, er wordt ook door anderen ontstemd op het bericht gereageerd. Zij herkennen zich niet in het bericht. Als moslim.

Onder andere liefde wordt vervolgens door de topicstarter aangehaald als argument tegen allen die zich tegen de waarderende toon van het bericht keren. Als je niet genoeg van de profeet vzmh houdt, dan keur je dit soort daden inderdaad af. Dan raak je ontstemd. En anders niet.  Liefde die gebruikt wordt om met het vingertje te wijzen.

Liefde. Zo mooi. Is dat wat het met mensen doet? Een aanslag zien als goed? En de dwingende claim die op de betekenis van liefde werd gelegd, ook dat is iets wat deze dag nog wat grijzer kleurt. Ik hou van de profeet vzmh, hoezo wil een ander dan voor mij bepalen dat ik dan zo’n aanslag goed zou moeten keuren?

Eerst werd mijn geloof door misbruik besmeurd, vervolgens was liefde aan de beurt.

Beide zuiver een bron van rust, schoonheid en warmte. Vrede.

Alleen voor sommigen niet.

Ik ga straks naar mijn grootouders, en misschien zullen we weer samen bidden. Rust, schoonheid en warmte. Dat is waar liefde onder andere voor staat, dat is waar de islam onder andere voor mij voor staat.

Sommigen hebben het nieuws ook gezien, en geloven deze betekenis van mij nu niet. Niet meer. Met zo’n aanslag wordt namelijk ook de definiëring van de islam opgeëist. Voor sommigen zal die nu leidend zijn.

Misschien kom ik die sommigen morgen in de supermarkt tegen, of worden we collega’s. Zal het eerste waar deze sommigen aan moeten denken aanslagen en bloederigheid zijn, bij het zien van mijn hoofddoek? Misschien. Dat kan, en hoeft geen probleem te zijn. Wel als die persoon me daardoor vervolgens geen gedag zegt. Geen gedag durft te zeggen, geen vragen durft te stellen, geen kennis durft te maken. Ik hoop dat dergelijke incidenten het niet verhinderen dat we als samenleving toenadering tot elkaar zoeken. Elkaar leren kennen.

Gewoon. Als mens, omdat we uiteindelijk allemaal wel geloven. In liefde.

avatar

Kauthar is. Van alles en nog wat. Soms teveel, soms te weinig. Daar leert ze van. Graag.

Lees andere stukken van Kauthar