Voorpagina Ervaringen, Maatschappelijk, Persoonlijk

Taal is een manier om jezelf te uiten

Het was een grauwe dag op de NDSM-werf in Amsterdam-Noord. Mijn haar lag verscholen in een sjaal die ik er snel en onnauwkeurig overheen had getrokken tegen de plotseling opgekomen regen. Naast één van de vervallen gebouwen stond een magnetron eenzaam op een doorweekte doos industrieel lelijk te zijn. Ik kon het niet laten om er naar toe te lopen om even aan wat knoppen te draaien. “Rotding”, zei ik voor me uit, terwijl ik dacht aan de vele keren dat ik de tijd op de magnetron moest resetten, omdat ik de enige thuis ben die weet hoe dat moet. De doorweekte doos deed mij denken aan de dag dat ik onderweg was naar een vriend van mij om een doos boeken op te halen. Hij wilde ze weg doen en ik zag mijn kans schoon om mijn “eigen” boeken te hebben.

Eenmaal thuis plaatste ik de doos op de grond en nam, met mijn jas en schoenen nog aan, plaats op de vloer in mijn kamer om de boeken eruit te vissen. Een gevoel van vreugde ontlaadde zich in mij, dat ik herkende van de tijd toen ik voor het eerst naar de middelbare school zou gaan en ik mijn hele zomervakantie had gewacht op een witte Vito die mijn straat in zou komen rijden om mijn schoolboeken af te leveren. Eindelijk kon ik dan een duik wagen in mijn boeken voor Nederlands. De vreugde die ik voelde tijdens het uitpakken verdween vreemd genoeg tijdens mijn schooltijd. Misschien was het de jeugdigheid die van mij wegvluchtte. Met het jaar werden mijn gevoelens voor de Nederlandse taal geringer, alsof het er allemaal niet zoveel meer toe deed. Maar toen, op de vloer van mijn kamer, met voor mij een doos vol van het onbekende, klaar om uit te pakken, laaide dat gevoel ineens weer op. Namen als Arnon Grunberg, Karel van het Reve en Marga Minco gleden langs mijn ogen. De boeken waren gebruikt, zoals echte boeken gebruikt worden. Verschillende ezelsoren, koffievlekken en gemarkeerde zinnen wezen mij trots op de vervolmaking van hun bestemming.

Deze voor mij nog onbekende boeken waren gelezen, met liefde. Niet allemaal even interessant, maar ze waren er. Het deed me denken aan een passage uit het boekje “Karel heeft echt bestaan” van Arnon Grunberg, waarin hij vertelt over de keer dat hij door zijn eerste leermeesteres, Ewa Mehl, naar een galerie werd gestuurd om schilderijen te bekijken. Arnon schrijft: “Ik kwam terug met de mededeling: ‘ik vond niet alles even mooi.’ Waarop zij antwoordde: ‘Alleen in de hemel is alles mooi.’” De manier waarop simpele woorden zulke mooie wijsheden kunnen vormen. Ik houd ervan. Van het lezen, het schrijven tot aan het spreken: voor velen is het iets vanzelfsprekends maar voor sommigen juist niet. Voor mij is het in elk geval iedere keer weer een beleving wanneer ik bewust of onbewust één word met de taal.

Woorden zijn hulpmiddelen om te communiceren, maar taal is een manier om jezelf te uiten. En hoewel ik liefde heb voor verschillende talen, geniet ik vaak nog het meest van uitingen in het Nederlands. Stugge harde woorden, die in de juiste volgorde ineens symfonieën op papier lijken te spelen. De taal van mijn thuisland. Het zijn de uitingen van mensen die allemaal een andere blik hebben, en deze in woorden over het papier uitschilderen tot ik al deze indrukken en gevoelens tot me mag nemen.

Een enkele keer zijn woorden slechts woorden. Hoe verrukt ik ook ben over de Nederlandse taal, als ze zinnen vormt in een handleiding van een goedkope magnetron beleef ik er weinig plezier aan. Mijn familie wel. Die weet inmiddels dat ze bij mij moeten zijn om de tijd op de magnetron te resetten.

avatar

Sarah, ik dus. Even zwaaien, hoi! Een 18-jarige dame of meisje. Gek op de natuur. Wat ze later wilt worden bestaat volgens haar nog niet en moet nog worden uitgevonden. Iets met schrijven, tekenen, presenteren, eten en vreten. Tegelijk. Haar lievelingsgerecht is leesvoer. Heerlijk gerecht en volgens Sarah ook geschikt voor kinderen. Waar haar mening ophoudt begint haar gevoel voor poëzie. En wanneer de gemiddelde mens gaat slapen, begint bij haar de creativiteit op te komen.

Lees andere stukken van Sarah