Voorpagina Maatschappelijk, Persoonlijk

Een betere maatschappij

Zuchtend en kreunend sla ik mijn economieboek open; daar gaan we weer. Een dag lang turen naar nietszeggende grafieken, raadselachtige formules en cijfers die als sierlijke ballerina’s voor mijn ogen dansen. Al een aantal weken wordt mijn geest geteisterd door een duister kwaad dat zichzelf ‘economie’ noemt. Termen als procyclische bezuinigingen, allocatieproblemen en prijselasticiteit suizen in mijn oren en bezorgen mij acute migraineaanvallen. Of ik een hekel heb aan dit vak? Ik denk dat dat nog een understatement is.

Vanaf de middelbare school sloeg ik mijzelf al met enorme pijn en moeite door deze warboel aan onbegrijpelijkheid heen. In die tijd merkte ik voor het eerst wat voor effect cijfers, financiën en alles waar berekeningen aan te pas komen,  hadden op zowel mijn mentale als fysieke gesteldheid. Duizelingen die over kunnen slaan in een noodzakelijke behoefte om te rusten, ontspannen, chillen, TV kijken, studieontwijkend gedrag te vertonen; wat voor benaming je er ook aan wil geven. Daarnaast bezorgt deze droge stof mij ook geregeld een niet al te plezierig humeurtje.

Zo was ik laatst zo verbolgen over het feit dat ik niets van dit oersaaie vak begrijp, maar straks wel een voldoende moet weten te halen, dat ik met mijn chagrijnige hoofd het aanbod van mijn moeder om die avond te gaan koken afsloeg. Yasmina die weigert te koken?! Degenen die mij kennen weten dat dit alleen in uitzonderlijke situaties voorkomt. Experimenteren in de keuken is één van mijn grootste passies. Het liefst zou ik elke dag een ander exotisch gerecht bereiden, maar helaas, de drukte van de dagelijkse routine laat dit niet altijd toe. Zo nu ook deze dikke pil over de economie in Nederland.

De tijd die ik eigenlijk zou moeten spenderen aan het bestuderen van mijn studieboeken, besteed ik liever aan het lezen van romans, het schrijven van gedichtjes en het bloggen over alles wat mij bezighoudt. Je vraagt je dan misschien af waarom ik voor de opleiding Bestuurskunde heb gekozen in plaats van voor het vrije vak van het schrijversschap. Een simpele reden: omdat mijn interesses verder reiken dan louter het ventileren van mijn mening op een online platform. Met mijn mening zou ik veel meer willen doen. Zo idealistisch als ik ben zou ik mij in willen zetten voor een betere maatschappij. Tegelijkertijd besef ik dat dit lastig is, want wat dan precies een ‘betere’ maatschappij is daar zijn de meningen over verdeeld.

In mijn optiek is dat een maatschappij waarin iedereen gelijk is aan elkaar (en nee, niet alleen formeel op schrift, maar ook in de praktijk) en derhalve gelijke rechten heeft en die ook maximaal kan benutten. Een maatschappij waarin iedereen vrij is om te doen en laten wat hij/zij wil, zonder daarbij bang te hoeven zijn voor de reactie van een ander. Deze vrijheid die onder andere valt onder het recht van vrijheid van meningsuiting en vrijheid van pers, zou naar mijn mening echter niet misbruikt moeten worden om een ander te schofferen. Dan is er namelijk geen sprake meer van vrijheid van meningsuiting, maar ontstaat er een vijandige sfeer waarin men zich de vrijheid van belediging toe-eigent. Ik zou niet willen leven in een maatschappij waarin men geen enkel greintje respect heeft voor elkaar en elkaar zowel met woorden als daden met de grond gelijk probeert te maken, letterlijk en figuurlijk.

Ik vertik het ook om te leven in een maatschappij waarin slechts één bepaalde groep deel uit maakt van de gevestigde orde. Een maatschappij waarin zowel de media, de politiek als de rechtspraak geen weerspiegeling vertonen van de samenleving en waarin ons dus een bepaald wereldbeeld en een bepaalde mening wordt opgedrongen. Een maatschappij waarin sommige individuen beschermd moeten worden om te kunnen zeggen wat zij vinden, en waarin andere individuen juist bestraft worden omdat zij zeggen wat zij vinden. Een maatschappij waarin meten met twee maten, in welk opzicht dan ook eerder regel dan uitzondering is. Een maatschappij waarin een flink staaltje etnocentrisme uit de kast wordt gehaald om bepaalde groepen in de samenleving hun ‘plek’ te wijzen wanneer zij graag (op legale wijze) hun stem willen laten horen. Een maatschappij waarin een in Nederland geboren en getogen staatsburger anders behandeld wordt, puur en alleen vanwege het feit dat hij/zij toevallig een kleurtje heeft of een hoofddoek draagt.

Omdat dit niet de samenleving is waarin ik wil wonen en ik het vertik om te emigreren, Nederland is namelijk mijn thuisland, heb ik mijzelf ten doel gesteld hier iets aan te veranderen. Het heeft geen zin om passief kritiek te uiten op wat er allemaal misgaat in ons land (en in de rest van de wereld), zonder zelf actief deel te nemen aan het politieke discours. Tuurlijk, gewoon een beetje klagen veilig thuis aan de keukentafel over dat de mainstream media zich schuldig maken aan selectieve berichtgeving, dat kan behoorlijk opluchten. Doe ik ook heel vaak, maar daar bereik je verder vrij weinig mee. Wat je wel zou kunnen doen is erover schrijven of erover spreken op die plaatsen waar er daadwerkelijk aandacht aan wordt besteed. Vanuit je luie stoel zul je nooit de loterij winnen. Je zult de deur uit moeten gaan, naar de winkel moeten lopen om vervolgens een lot te kopen. Alleen dan kun je kans maken op dat felbegeerde prijzengeld. De vergelijking ligt misschien niet voor de hand, maar dit is hoe ik mijn weg naar een betere samenleving zie.

Een samenleving waarin ik vol trots aan mijn toekomstige kinderen kan vertellen dat dit het land is waarin je alle kansen en faciliteiten krijgt om te studeren wat je maar wil en je te ontplooien zonder enige beperking. Een samenleving waarin je religie en/of etnische achtergrond niet bepalend zijn voor het niveau waarop jij wordt geschat en het werk waarvoor jij in aanmerking komt.

Het realiseren van deze idealen vormen de drive om mij er toe te zetten mijn studieboeken er maar weer eens bij te pakken. Ik denk dat ik de kernconcepten van economie nooit echt volledig zal snappen, daarvoor is het te droog en te abstract. Maar ik kan uiteraard wel mijn best blijven doen om in ieder geval de basis theorie enigszins onder de knie te krijgen. Want hoe je het ook wendt of keert, ik zal waarschijnlijk in mijn toekomstige werkveld nooit helemaal ontkomen aan financiën. Tenzij ik het aanleg met een super intelligente econoom die voor mij alle financiële zaken regelt. Geen omkijken meer naar. Klinkt goed toch? Hmm, nee toch maar niet.

Ik hang dan wel een eeuwenoude religie aan (die mijns inziens overigens tijdloos is), ongeëmancipeerd ben ik absoluut niet. Ik ga er dus voor zorgen dat ik mijn zaakjes zelf onder controle heb en niet afhankelijk hoef te zijn van een ander.

Goed, genoeg gezwijmeld over hoe ik mijn toekomst in ga richten. Nu maar eens weer mijn boek openslaan.

Bron afbeelding: Flickr.

avatar

Na een bachelor European Studies te hebben afgerond, volgt Yasmina nu een master Bestuurskunde aan de Erasmus Universiteit. Geboren en getogen in de mooie stad achter de duinen. Haar roots liggen echter ver weg hier vandaan. Als half Eritrese/half Indische noemt Yasmina zichzelf graag een wereldburger. Unity in Diversity, dat is hoe zij graag de wereld zou zien. Haar grootste passie is het schrijven van proza en poëzie. Het is meer dan slechts een hobby; het is haar uitlaatklep, haar uitingsvorm, haar middel om de gevoelens en ideeën die haar bezighouden te delen met iedereen die daar interesse voor heeft. Verder reist, leest en kookt Yasmina graag.

Lees andere stukken van Yasmina