Voorpagina Algemeen, Maatschappelijk

Een weerwolf in voetbalkleren

Toen de rellen in Rome afgelopen donderdag uitbraken werd ik ‘opgegeten’ door de weerwolven van Wakkerdam. Dit is een kaartspel waarbij je speelt met twee groepen: burgers en weerwolven. De weerwolven doden ongezien één van de burgers, in dit geval mij, en de burgers moeten op hun beurt wraak nemen door een weerwolf te vinden en te doden. Daarbij doden ze vaak per vergissing een medeburger. Terwijl iedereen opging in het spel om wraak te nemen op degene die mij van kant had gemaakt, keek ik in mijn telefoon. Ik was toch al ‘dood’, dus daar kon ik net zo goed een deugd van maken.

Al gauw bereikte mij het nieuws over de rellen in Rome. Ogenblikkelijk moest ik denken aan één van mijn vrienden, een Feyenoord-supporter in hart en nieren. Zo één die wel van wat geplaag houdt en dus moedwillig iets van Feyenoord aandoet voordat hij naar Amsterdam vertrekt. Van geweld wil hij niets weten, want het gaat hem om de sport. Zo legde hij me eens uit wat echte liefde voor je club betekent: “Elke wedstrijd kijk je het verlies weer in de ogen en soms, heel soms, kijkt het verlies weg en zie je de schoonheid die erachter zit. En dat maakt het ’t allemaal waard.”

Twee jaar geleden was ik in het Italiaanse stadje Lido di Jesolo. Geheel tegen de verwachting in was het eten daar verschrikkelijk. Gelukkig bleek er op redelijk afstand een McDonald’s te zitten. Als ik toch troep moet eten dan eet ik liever lekkere troep. Terwijl ik erheen liep met een paar reisgenoten bespraken we onder andere voetbal en het geweld dat daar veelal bij komt kijken. Ik leerde tijdens deze wandeling het verschil kennen tussen voetbalvandalisme en hooliganisme. Kort gezegd: voetbalvandalisme is gewelddadig gedrag bij supporters naar aanleiding van een wedstrijd en hooliganisme is het hanteren van geweld in het kader van voetbalwedstrijden. Hooligans geven geen f*ck om een wedstrijd en gebruiken slechts geweld omwille van het geweld.

De parallellen met de rest van de maatschappij zijn duidelijk: verschillende groepen claimen hetzelfde belang na te streven, in dit geval clubliefde, maar geven er duidelijk allemaal een andere invulling aan. De één doet dit met zijn hart, alleen met zijn hart; de ander doet dit ook met zijn hart maar weet op één of andere manier zijn gedrag niet in de hand te houden als dingen niet gaan zoals hij zou willen; de laatste groep parasiteert vooral op de eerste twee groepen. Door zich, net als een weerwolf uit Wakkerdam, voor te doen als de rest van de groep kan hij zijn geweld opdringen zonder zijn dekmantel te verliezen.

Ironisch is dat het deze, kleine, groep is die het nieuws beheerst, net zoals het dat doet in al die andere delen van de maatschappij. Gelukkig weten we deze groepen in het voetbal wel op de juiste manier te scheiden en proberen we niet voetbal, maar het geweld wat er aan op wordt gehangen te verbieden. En je kunt in het openbaar gewoon zeggen dat je van voetbal houdt zonder dat mensen zich zorgen beginnen te maken of je hen ooit zult aanvallen. Hoe anders is dat bij andere onderwerpen, zoals bijvoorbeeld… Ach, vul zelf maar in.

Donderdag arriveren de supporters van AS Roma in Rotterdam voor een wedstrijd tegen Feyenoord en ook de “harde kern” reist mee. Vanochtend belde ik bovengenoemde trouwe Feyenoord-supporter op en, na wat alledaagse praat, vroeg ik hem: “Ben je niet bang dat hooligans de boel gaan slopen daar in Rotterdam?’’ Hij grinnikte even, vlak daarna zei hij: “Zolang we maar winnen van AS Roma, daarbij, in Rotterdam-West komen ze toch niet, hier is de boel toch al gesloopt.”

avatar

Sarah, ik dus. Even zwaaien, hoi! Een 18-jarige dame of meisje. Gek op de natuur. Wat ze later wilt worden bestaat volgens haar nog niet en moet nog worden uitgevonden. Iets met schrijven, tekenen, presenteren, eten en vreten. Tegelijk. Haar lievelingsgerecht is leesvoer. Heerlijk gerecht en volgens Sarah ook geschikt voor kinderen. Waar haar mening ophoudt begint haar gevoel voor poëzie. En wanneer de gemiddelde mens gaat slapen, begint bij haar de creativiteit op te komen.

Lees andere stukken van Sarah