Voorpagina Persoonlijk

Leef in angst, of ontketen jezelf

Het is even over twaalven wanneer ik naar huis loop, een enkele keer word ik licht verblind door de koplampen van een naderende auto. Verder zijn de straten verlaten en lijkt iedereen al te slapen. Ooit waren dit de momenten waarop ik mijn pas vertraagde.

Mijn pas vertraagde, ondanks de kou die uit de bodem via mijn voeten doordrong tot in het diepste van mijn botten. Om te luisteren naar het geluid van mijn eigen kiezen en kaken die op elkaar klapperden. Om de koele buitenlucht via mijn neus te inhaleren en gebiologeerd te staren naar hoe de adem die ik uitblies haar weg naar boven vond, om vervolgens te verdwijnen in de duistere lucht van de nacht.

Ooit waren dit de momenten van bezinning en de momenten waarop ik de meest oprechte gesprekken met mezelf voerde. Misschien verwerkte ik in de nacht wat mijn hart in het daglicht nog niet verdragen kon. Ik hield van de nacht, ze inspireerde me en daagde me uit tot nadenken. Uitgedaagd tot het formuleren van antwoorden op levensvragen of het toeroepen van een halt naar de maatschappij en haar falen. Om mijn gevoelens en gedachten te ventileren en ze later van me af te schrijven.

Het is al enige tijd geleden dat ik gevoelens en gedachten vereeuwigde op papier. Tegenwoordig loop ik gewoon door. Ik heb al lang niet meer geschreven. Geremd door de angst om mijn eigen verwachtingen niet waar te kunnen maken en anderzijds door opgelegd zwijgen. De doodslag op alle vormen van inspiratie en creativiteit. Althans, dat realiseer ik me nu. De laatste stukken die ik heb geschreven eindigde onafgemaakt in de virtuele prullenbak van mijn laptop. Niemand die ze ooit zal lezen.

Zonder moeite kan ik oorzaken en schuldigen aanwijzen waarom ik niet meer durf te schrijven, maar in dit geval moet ik simpelweg erkennen dat ik mijn eigen belemmeringen op leg. Ik realiseer me dat als ik deze barrières nu zelf niet doorbreek, er een kans bestaat dat ik in de toekomst nooit meer schrijf.

Misschien is dat wel de moraal van het verhaal; ontketen jezelf, tenzij je wil leven als een gevangene van je eigen angsten. Veel te vaak zie ik dat we ons laten beperken door externe en daarmee irrelevante factoren. Daar waar we zenden, ambities en dromen uitspreken, zullen we altijd weerstand vinden op onze paden. Ondanks dat ik het voornemen had om niet te vervallen in uitgekauwde en nog eens herkauwde clichés, sluit ik daar toch mee af. Niet het vallen is falen, maar het ontbreken aan wilskracht om op te staan.

Foto: Natasha Elfrink

avatar

Natasha is in 1992 geboren en getogen in Arnhem. Al op jonge leeftijd werd haar interesse gegrepen door vraagstukken over de maatschappij en haar tekortkomingen. Haar fascinatie voor het Midden Oosten en de Arabische wereld bracht haar naar de Nijmeegse Radboud Universiteit, al was dat niet voor lang. Maar niemand weet wat de toekomst brengt. In het dagelijks leven schoolt ze jongeren op het gebied van politieke inhoud en vaardigheden.

Lees andere stukken van Natasha