Voorpagina Ervaringen, Politiek

Misr Umm a-Dunya

Zaterdag 13-02-2011:

Het geluid van de vrijheid

Ik ging de straten op,
Belovend niet meer terug te keren,
Met mijn bloed schrijvend in elke straat,
Onze stemmen bereikten hen die ons niet konden horen,
We braken door alle barrières,
Onze wapens waren onze dromen,
Morgen zal inderdaad beter zijn dan hij nu lijkt te zijn,
Voor eeuwen hebben wij gewacht,
Zoekend naar ons thuis zonder het te vinden,

In elke straat van mijn land klinkt de roep van de vrijheid
In elke straat van mijn land klinkt de roep van de vrijheid
In elke straat van mijn land klinkt de roep van de vrijheid

We hieven onze hoofden op naar de hemel,
De honger deed ons niets meer,
Het meest belangrijkste nu zijn onze rechten,
Wij schrijven onze eigen geschiedenis met ons bloed,
Als je een van ons was zou je het begrijpen,|Dus vertel ons geen nonsens meer,
Om te vertrekken en onze droom te vergeten,
En stop met steeds het woord IK te zeggen!

n elke straat van mijn land klinkt de roep van de vrijheid
In elke straat van mijn land klinkt de roep van de vrijheid
In elke straat van mijn land klinkt de roep van de vrijheid

Met trillende vingers tik ik dit stukje. Zo overmand door blijdschap ben ik dat mijn hart om de  zoveel tijd verontrustende hartkloppingen begint te vertonen.  Ik zat met enkele vrienden in de Bagels & Beans (ze hebben daar internet verbinding) in afwachting van de komende aankondiging van de tiran en verrader.  Dus we waren op van de zenuwen. Sommigen van ons leden aan ernstig slaapgebrek vanwege het continu volgen van het nieuws de afgelopen weken. Elke keer als er weer een aankondiging werd gedaan op Al Jazeera haastten we ons het Arabisch te ontcijferen onder het beeld, omdat het geluid van de laptop niet boven het geroezemoes uitkwam.

Wat Al Jazeera betreft, verdenk ik die zender er  zondermeer van zowel in de Tunesische intifadah als in de Egyptische een rol te hebben gespeeld. Wie die zender continu heeft gevolgd de afgelopen weken moet wel opgemerkt hebben dat de hele crew van die zender de mensen in de Arabische wereld en met name Tunesië en Egypte aan het “ophitsen” was. Zodra er een moment van luwte kwam in de Egyptische opstand ging de zender in overdrive om maar de mensen te “pushen” vol te houden  door hen enthousiasmeren, te inspireren en alle misdaden groot en klein van Mubarak en de zijnen in detail te bespreken. Iedereen die enig geschil met het regime had, werd uitgebreid aan het woord gelaten. Er werden naar mijn idee zelfs door de mensen van Al Jazeera hints gegeven welke strategie te volgen, onder de rubriek “hoe nu verder”, aan de demonstranten. Voor alle duidelijkheid de volksopstand is niet aan Al Jazeera te danken, noch de uitkomst daarvan. De credits daarvoor gaan geheel naar de demonstranten, maar dat de zender daarbij meer dan een handje heeft geholpen, valt niet te ontkennen. Hulde en ere wie ere toekomt: Al Jazeera. De blik van de zender heeft zich al op Algerije gericht!

De spanning steeg tot grote hoogte in de Bagels & Beans, terwijl de vriendenkring aan ons tafeltje was gegroeid. Als je er over nadenkt, leven we in een vreemde en rare wereld. Met vrienden onder het genot van een kleine latte en blauwe bessen muffin live in een veredelde koffie en gebaktent de omverwerping van een regime enige duizenden kilometers verder te aanschouwen! Een Arabisch regime nog wel! Had iemand mij dat tien jaar geleden voorspeld, dan had ik hem voor gek verklaard. Maar hoe ongelofelijk ook, het is de realiteit van de tijd waarin we leven.

Toen op Al Jazeera bekend werd gemaakt dat het presidium over enkele ogenblikken een aankondiging ging doen, wisten we al dat het voor Mubarak einde oefening was. Want het was voor het eerst dat men niet meer sprak over de president van Egypte maar het presidium van Egypte.  Maar iets op voorhand zelf wete,n is toch niet hetzelfde als het feit met eigen oren horen of, in ons geval, met eigen ogen lezen. De spanning was bijna niet meer te houden toen daar eindelijk de verlossende aankondiging kwam: Mubarak afgetreden en de macht overgedragen aan de hoge raad van het leger. Het uur daaropvolgend was één en al euforie, felicitaties, sms’jes heen en weer, telefoongesprekken om het heuglijke nieuws rond te vertellen en een en al gelach van opluchting en vreugde.

Het valt haast niet te geloven maar toch is het zo. Het volk heeft een tiran op vreedzame wijze door pure wilskracht en uithoudingsvermogen al demonstrerend ten val gebracht. Kijkend naar hoe goed georganiseerd en gedisciplineerd de demonstranten zich hielden aan de opdracht vreedzaamheid, eenheid, wilskracht en saamhorigheid uit te stralen en zich niet te laten provoceren door het regime dat alle vuile streken die het maar kon verzinnen aanwendde om de eenheid tussen de demonstranten en  de legitimiteit van hun eisen in diskrediet te brengen. De Egyptenaren hebben de wereld laten zien wat een kracht er schuilt in de wil van gewone mensen wanneer die wil massaal doch op vreedzame wijze met wilskracht, eenheid en organisatietalent tot uitdrukking wordt gebracht.

Maar Egyptenaren zouden geen Egyptenaren zijn als ze daarnaast die determinatie om het regime ten val te brengen ook niet zouden voorzien van humor en muziek. Soms leken de demonstraties meer op festivals dat men haast zou vergeten wat er werkelijk gaande was een grimmige confrontatie tussen de demonstranten en het regime. Mijn eigen ervaringen met Egypte,  het chauvinisme van de gemiddelde Egyptenaar, voeg daarbij  het verraad van het regime ten aanzien van de Islamitische en Arabische zaak en mijn beeld over Egypte was allesbehalve positief om het zacht uit te drukken. Dat gevoel is de afgelopen weken als sneeuw voor de zon verdwenen en tot mijn grote schaamte en schande ontkracht. Hierbij dus mijn welgemeende excuses aan het Egyptische volk.

Jullie slogans hebben mij aan te lachen gemaakt tot de tranen mij over de wangen liepen , jullie met honderdduizenden vuisten in de lucht geheven roepend: irhal, irhal, irhal, (vertrek, vertrek, vertrek) hebben mij rillingen van ontzag langs mijn ruggengraat doen voelen, jullie liedjes hebben mij vreugde geschonken. De foto’s en beelden die ik van jullie zag hebben mij tot tranen geroerd. Jullie eenheid, moed, kracht, discipline, organisatietalent  en uithoudingsvermogen hebben mij met bewondering en trots vervuld. Mijn dankbaarheid, mijn dankbaarheid, mijn eeuwige dankbaarheid aan jullie is niet in woorden uit te drukken.

Jullie hebben de zelf gekozen benaming van jullie land: Misr Umm a-Dunya ( Egypte (Cairo), moeder van de wereld) vanaf heden verdiend! Lang leve Egypte, lang leve het Egyptische volk!

avatar

Mohammed is: Een Man (althans als men dat woord slechts als geslacht opvat), een Moslim (in hart en nieren totaal, echter in daad maar mondjes maat), een Maliki (maar tot zijn schande moet hij bekennen al-Muwatta nog nooit gelezen te hebben), een Afrikaan, een Noord-Afrikaan, een Maghrebijn, een Berber/Amazigh, een Riffijn, een Ayzenay, een Aqarou3, een Arabier (in culturele zin), een Westerling, een Europeaan, een Nederlander, een Hollander, een Zuid-Hollander, een Leidenaar, een Voorschotenaar, een Vlietwijker.

Lees andere stukken van