Voorpagina Ervaringen, Persoonlijk, Samenleving

Gastdocente X

Denk je er ook weleens aan om je shit op een rijtje te zetten en je weekend in te plannen met ambitieuze dingen? Ik wel. Zo meldde ik me bijvoorbeeld een keer aan voor een training voor gastdocenten bij Amnesty International op mijn vrije zaterdag. Google Maps navigeert mij naar het aan de Keizersgracht gelegen pand van Amnesty waar ik uitgenodigd ben om deze training bij te wonen. De deur staat open, ik loop naar binnen en zie dat ik mij bevind in een nogal uitgestorven gebouw. Het is zaterdagochtend.

Rechts van mij zit een mevrouw achter de receptie ongeïnteresseerd naar haar computerscherm te staren. Ze kijkt niet op. Mijn aandacht gaat naar het geluid van de naderende voetstappen. Ik kijk recht voor me en zie een mevrouw met een stapel papieren mijn kant op lopen. Onderweg naar de receptie zeker. Ik doe ook een stap in haar richting, “Mag ik u misschien wat vragen?”, zeg ik. “Weet u waar de training voor…” Nog voordat ik mijn zin kan afmaken zegt deze mevrouw glimlachend “U komt zeker voor de schoonmakers training. Die wordt in dat lokaal gegeven”, terwijl ze wijst naar een kamer verder op de gang. Mijn statische glimlach, enthousiasme voor de training en respect voor deze onbekende vrouw hebben het gebouw verlaten. Are you kidding me?

“Waarom denkt u dat ik hier voor de schoonmakers training kom?”, vraag ik haar doodserieus. Ze glimlacht en kijkt me vragend aan. “Ik hoef mijn vraag niet te herhalen, toch?” Een voor haar oncomfortabele stilte volgt. Haar verwarde stem probeert er een logisch antwoord aan te koppelen, “Omdat dat de cursus is die nu gegeven wordt! Dus ik was onder de veronderstelling dat…”

“Ik denk het niet, mevrouw. U dacht dat ik wel thuishoor in die groep om verschillende redenen. Is het omdat ik een vrouw ben, niet blank ben of moslim ben?”

“Nee, nee. U begrijpt mij verkeerd”. Ze blijft glimlachen.

“De ironie dat wij staan in het hoofdkwartier van Amnesty International Nederland maakt uw kleingeestige aanname desalniettemin nog grappiger. Ik hoef zeker niet uit te leggen waarom, want ik zal even aannemen dat u wel weet waar ik op doel.”

Ik wist niet dat het nog stiller kon in dit lege gebouw. De paniek in haar ogen doen mijn stem dalen naar nog meer kalmte.

“Ik ben hier voor de training voor gastdocenten. Als u niet op de hoogte bent van deze training, dan is dat geen misdaad. Maar de volgende keer dat u iemand aanspreekt die er anders uitziet dan uzelf eis ik dat u twee keer nadenkt over dit soort aannames. We leven niet meer in het koloniale tijdperk. Mensen van kleur doen ook andere dingen dan uw troep opruimen.”

Het computerscherm van de vrouw achter de receptie is ineens niet meer zo interessant als het was. De receptioniste luistert mee. Ik loop naar haar toe en nog voor ik haar kan vragen om de exacte locatie van de training vertelt ze me gelijk waar ik moet zijn. Wanneer ik het lokaal binnenloop zitten alle deelnemers in een kring midden in een voorstelronde. Iedereen kijkt mijn kant op. “U komt voor de gastdocenten training?”, vraagt de gastheer. Ik kijk naar de deelnemers en zie geen een persoon van kleur. Het doet me realiseren waarom ik hier ben. You’re damn right I am.

avatar

Altijd gewapend met een Parker pen, 'chai ka cup', en sarcasme.

Lees andere stukken van Nazir Bibi