Voorpagina Daesh, Ervaringen, Persoonlijk

Met Twee Maten: een dialoog van monologen

Op 4 februari nam ik deel aan de vierde bijeenkomst in de reeks van Met Twee Maten waar de Deep Democracy-methode wordt gehanteerd tijdens een dialoog om nieuwe inzichten te verkrijgen. Het onderwerp waar ik eigenlijk voor naar Felix Meritis in Amsterdam was gereisd was: ‘Media over de Arabische wereld, wordt er gemeten met twee maten?’ Helaas kwam dit onderwerp de hele avond niet aan bod. Dat was jammer genoeg niet het enige wat me dwars zat de rest van de avond. Als lichtelijk apatisch persoon is zo een bijeenkomst waar je geduld, verbeeldingsvermogen en inlevingsvermogen constant op de proef worden gesteld niet ideaal. Hopend op wat serieuze, objectieve en sterke argumenten bleef ik  toch scherp en vol goede moed staan in het veld.

Van A(rabische wereld) naar D(aesh)
In een tijd waarin we overal en altijd een mening over iets moeten hebben, kies ik er soms bewust voor om bepaalde onderwerpen te vermijden. Ik doe dan een poging om mentale rust en balans te bewaren in deze gestoorde wereld. Een van die onderwerpen is ISIS/IS/Daesh/Oorlog in Syrië. Ik weet iets: ik weet niks. En ja, ik zie de artikelen met verhalen, cijfers, statistieken, foto’s, en video’s voorbij komen. Lees ze soms wel, soms niet, en kom dan tot de conclusie waar de gemiddelde mens wel over uit is: de situatie is f*cked up. Het voelde daarom alsof ik bestraft werd voor mijn vermijdend gedrag over dit onderwerp: de hele avond ging de discussie over Daesh, en niet over ‘Media over de Arabische wereld’. De bijeenkomst had ineens als onderwerp of ‘we’ (?) wel of niet in dialoog moeten met Daesh. Joepie.

De hosts en deelnemers
De host (Naima Azough) bleek ziek te zijn, dus moesten de mensen van Deep Democracy zichzelf voorstellen. Het werd een avondje freestylen voor de hosts: zichzelf voorstellen en de spelregels uitleggen. Ze noemde een aantal punten over hoe de rest van de avond zal verlopen maar ‘het zal later allemaal duidelijk worden’. Deze frase werd uiteindelijk een beetje de copy+paste frase van de avond en werd constant herhaald. Er waren ongeveer 50-55 deelnemers aanwezig. Na in groepjes van 6-7 mensen een voorstelrondje te hebben gedaan en de diversiteit van de groep naar voren kwam (student, journalist, bezorgde burger, zakenvrouw, ambtenaar) had ik weer een beetje hoop, want: hey, zoveel verschillende mensen, daar kan wat nuttigs van komen. Keyword: kan.

Dialoog versus monoloog
Mijn collega Noureddine’s term ‘verbaal trefbal’ is toch wel een heerlijke omschrijving van wat er verder plaats vond. Blijkbaar zette de eerste persoon die een hypotetische stelling deelde de toon voor de rest van de avond (arme man wist dat zelf geen eens). “Ik vind dat we in dialoog moeten gaan met ISIS.” Daarna volgde een welles-nietus discussie met een aantal verrek slechte en een aantal waardevolle argumenten. Ik zal in dit stuk niet ingaan op de argumenten die naar voren kwamen, omdat ik er geen een noemenswaardig acht. Er was slechts een persoon die toch aardig in de buurt kwam van iets wat we allemaal lijken te vergeten: de ‘mevrouw van de VN’ die in Afghanistan had gezeten en betrokken was bij onderhandelingen met de Taliban, en daarom wel het een en ander wist van complicaties, lagen en lagen van problemen, en het aantal groeperingen die vergeten worden mee te nemen in de verhouding. Kortom: het zit zo ingewikkeld in elkaar, dat de gemiddelde persoon die zijn/haar info van een Facebook feed, gesubsideerde rapportages, en televisie aflebbert nog steeds geen reet afweet van de situatie.

Helaas is daarom zo een debat/dialoog avond voor mij dan haar doel voorbij geraasd, want het gaat alweer om wat juist het probleem is: we praten allemaal alsof we weten wat er aan de hand is en wat de oplossing is, terwijl niemand van ons ook maar enig idee heeft wat er gebeurt. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe tenenkrommend het is om te luisteren naar mensen die een monoloog voeren over ‘hoe het immekaar zit’, en gewoon niet eens horen wat de andere deelnemers proberen te zeggen. Tijdens de bijeenkomst herinnerde ik me weer waarom ik altijd weg blijf van debat en dialoog avonden, en alles wat erop moet lijken.

Afgehaakte deelnemers
Toen de deelnemers aan het eind van de avond de hosts lieten weten dat we het jammer vonden dat het onderwerp waar we voor kwamen niet ter sprake kwam, zei de organisatie simpelweg dat wij (de deelnemers) het onderwerp die kant hadden kunnen sturen. Waarop de deelnemers collectief een moment van ‘ja, had dat dan eerder gezegd’ hadden. Daarnaast had het feit dat enkele mensen de discussie domineerden met hun ellenlange monologen gevolgen: mensen haakten halverwege af en gingen aan de kant zitten. (Hey, net alsof ze afgegooid zijn met trefbal!)

De versterkers
Een van de grootste irritaties van de avond moet toch echt de functie van ‘de versterker’ zijn geweest. Wanneer je dus aan de beurt was om jouw argument te delen, ging de versterker pal naast je staan en herhaalde alles wat je zojuist had gezegd in een soort van theatericale performace, ‘in andere woorden’ je bijdrage. Iedereen vroeg zich opeens af: waarom? Er werd ook constant gezegd ‘dus wat je eigenlijk zegt is x en y. Verbeter me als ik ernaast zit.’ Op een gegeven moment vroeg een jongeman letterlijk dat hij niet snapt waarom alles een tweede keer herhaald wordt door de versterker terwijl diegene die aan de beurt is in perfect verstaanbaar Nederlands zijn/haar punt maakt. Waarop de versterker, geloof het of niet, alles wat deze jongeman zei opnieuwe herhaalde!

Conclusie
Het sterkste punt van Met Twee Maten? De grote diversiteit onder de deelnemers. Mensen van allerlei verschillende achtergronden waren bijeen om hun passie voor dialoog (en monoloog) te delen met anderen. Aan het enthousiasme van de hosts en facilitaters kan ook niet getwijfeld worden. Wellicht is het feit dat ze zo hard proberen om de deelnemers enthousiast te maken over wat er gaat gebeuren een van de tekortkomingen van de bijeenkomsten. Er moeten nog teveel dingen gebeuren: een voorzitter die de spelregels haarfijn uitlegt, de dominante stoorzenders in toom houden, de spelregels vlotter uitleggen en dialoog gewoon sneller laten beginnen, er geen tijd verspillen aan ellenlange uitleg en herhaling van wat het ‘doel’ is van hetgene wat we zojuist gaan doen, en vooral aan het onderwerp houden waar de mensen voor kwamen. Jammer. Teveel ballen in het spel, teveel mensen tegelijkertijd afgegooid.

 

 

avatar

Altijd gewapend met een Parker pen, 'chai ka cup', en sarcasme.

Lees andere stukken van Nazir Bibi