Voorpagina Charlie Hebdo, Ingezonden, Maatschappelijk, Media, Opmerkelijk, Persoonlijk, Politiek, Samenleving

Tussen Parijs en Ankara: selectieve compassie

Ingezonden door Najiha Ziani-Rahou.

Vorig jaar plaatste ik deze post n.a.v. de aanslagen in Parijs:

“Ja, één minuut stilte vandaag om 12:00 uur in heel Europa.
Ja, logisch…alle andere slachtoffers van terreur die al jarenlang vallen in andere landen en werelddelen..
Die levens zijn minder belangrijk zeker?
Zijn minder menselijk?
Die zijn één of meerdere minuten stilte niet waard?
Hun nabestaanden hebben niet hetzelfde verdriet?
Zij ervaren niet hetzelfde gemis van hun geliefden?
Zij ervaren niet dezelfde wanhoop en woede?
Nee.

F*** it…ik doe niet mee…Ik zwijg alleen voor vrede voor alle mensen in de hele wereld, waar dan ook, wie dan ook, welke afkomst of religie dan ook.

Ik ben klaar met de Europese hypocrisie. I’m just done.”

Ik wilde destijds niet meedoen met de 1 minuut stilte die om 12 uur in heel Europa werd gehouden. Ik kreeg te horen dat “men” daarvan schrok, dat het leek alsof ik terrorisme zou goedkeuren en akkoord was met wat er gebeurd was en dat dat eigenlijk niet door de beugel kon.

Niets is echter minder waar. Terrorisme in welke vorm en van welke aard dan ook verwerp ik ten stelligste. Er is geen enkele rechtvaardiging te bedenken voor het doden van onschuldige burgers, waar dan ook ter wereld.

Nog niet eens een half jaar later zijn er meerdere aanslagen gepleegd in verschillende landen. Ik merk daarentegen géén collectief medeleven dat massaal in sociale en andere media opduikt zoals bij Parijs. Sterker nog, ik merk er sowieso bijna niets van.

En dit is precies het punt dat ik vorig jaar wilde maken. Zolang men denkt dat ‘andere’ mensenlevens minder waard zijn, dan hebben we misschien een groter probleem dan terrorisme zelf en zal er wellicht nooit vrede bereikt worden. Zolang men selectief is in het bepalen voor wie men compassie moet hebben…tja, wat kan ik zeggen?

Selective compassion…not so human at all.

 

 

Afbeelding via pixabay.

avatar

Wij Blijven Hier werd in 2005 opgericht, omdat ze vonden dat ze er nog niet waren. Inmiddels zijn ze 3000 bijdragen rijker, die vrijwillig door beginnende én gearriveerde verhalenvertellers worden geschreven. Verschillend van columns, persoonlijke ervaringen tot verborgen nieuwsfeitjes. Ze kijken op hun eigen manier tegen de wereld aan, en vertellen zélf het verhaal. Wie zijn ze? Kijk om u heen. Want ze zijn hier. Zij Blijven Hier!

Lees andere stukken van de WBH Redactie