Voorpagina Sport

Muhammad Ali: perfect in zijn imperfectie

Toen ik voor het slapen nog een laatste keer mijn Facebook feed afging, zag ik het nieuws dat Muhammad Ali nog ernstiger ziek was, dat hij in het ziekenhuis lag en dat zijn hele familie bijeen was gekomen voor hem. Ik deed du’a voor hem. Toen ik om 06u opstond voor werk had ik een nieuws notificatie ontvangen. Hij is overleden. En zo zal iedereen vandaag wakker worden in een wereld zonder Muhammad Ali.

Vandaag zul je weer overal zijn naam horen: zijn tijdlijn op jouw tijdlijn. Dit is echt een groot verlies voor de wereld. Als kind groei je op met helden om naar op te kijken. Je zoekt iemand om posters van op te hangen in je kamer als tiener. Je zoekt iemand die onbereikbaar is en grandioos maar met wie je toch iets gemeen hebt. Want misschien. Misschien wordt je ook zoals diegene. Als klein kind was de naam Muhammad Ali een van de eerste die ik hoorde. Mijn vader vertelde toen ik nog klein was dat Muhammad Ali een donkere moslim was, en dat hij de sterkste was. Dat waren de drie magische woorden: zijn kleur, zijn religie, zijn superkracht. Het was niet tot mijn tienerjaren dat ik mij verdiepte in het idool van miljoenen mensen.

Er is geen sport waarover zoveel is geschreven dan over boksen. En er is geen atleet over wie meer geschreven is dan over Muhammad Ali. Er zijn genoeg mensen die van zero to hero zijn gegaan, dat is zeker niet wat Muhammad Ali anders maakte dan zijn collega’s. Het was wat hij  buiten de ring deed, buiten zijn sport. En het was zijn charisma. Charisma kan je niet trainen als topsporter. Charisma heb je of niet. Dat is naar mijn idee hoe het werkt: God geeft enkelen van ons die ‘spark’, en als gevolg daarvan draaien mensen automatisch naar die persoon toe uit bewondering. Bekijk Muhammad Ali’s interviews: er is iets in hem dat hij weet over te brengen. Een man die sterk is, niet alleen van fysieke kracht, maar ook met intellectuele en verbale kracht.

Maar dat is niet waarom schrijvers boeken over hem schreven. Muhammad Ali was ook controversieel. Een man van veel contradicties. Iemand die fel was en hard. Hij was de perfecte bron van inspiratie, omdat hij op de perfecte manier imperfect was.

Ik heb er een hekel aan dat alle artikelen over hem in de afgelopen jaren benadrukte hoe hij “het gevecht met zijn ziekte aan het verliezen was”. Alsof een ziekte iets is wat je met genoeg wilskracht, training en determinatie knock-out kan slaan. Als dat het geval was zouden moeders nooit aan kanker overlijden, want zij willen als geen ander overleven en overwinnen voor hun kinderen.

Een ziekte als Parkinson “versla” je niet zomaar. Elke vergelijking maken dat een ziekte als een oorlog of gevecht is, is in de kern denigrerend. Onze helden zijn geen goden of demi-goden. Onze helden zijn mensen en je ondermijnt hun wilskracht om te helen, door ze in de ring te gooien met hun ziekte als tegenstander. Daarom: Muhammad Ali is niet “verslagen” door Parkinson.

Iemand schreef ooit: “Ali has lived the life of one hundred men”. Zijn inzet voor gerechtigheid en gelijkheid voor minderheden was een stem die niet makkelijk te onderdrukken was voor zijn tegenstanders. Waarom dit een zwarte dag voor de mensheid is, is omdat hij niet alleen ‘juist nu’, maar ‘nog steeds’ nodig is. Muhammad Ali was altijd relevant en zal dat altijd zijn. Voor miljoenen mensen. Het is nu tijd om hem te laten gaan, want zelfs helden verdienen rust. Moge Allah swt hem het allerhoogste paradijs schenken. Amen.

avatar

Altijd gewapend met een Parker pen, 'chai ka cup', en sarcasme.

Lees andere stukken van Nazir Bibi