Voorpagina Lifestyle, Persoonlijk, Samenleving

Driewieler

 

Mijn moeder kijkt naar haar nieuwe fiets, vervolgens naar mij, en dan weer terug naar haar fiets. De velgen glimmen in het zonlicht, de ketting is nog mooi zilver van kleur, en het rubber van de banden gloedje nieuw. Niks is lelijk aan deze fiets. Maar toch is hij anders. Het is een driewieler, omdat mijn moeder nog niet kan fietsen.

“Waarom heb je een nieuwe gekocht, Bibi?”, zegt mij moeder.

“Het is je eerste fiets. Nu zal je er zuinig op zijn”, zeg ik.

“Maar als ik een oude had, dan had ik er eerst op kunnen leren fietsen”, protesteert mijn moeder.

“Dan had ik later weer een nieuwe moeten halen, was ik duurder uit geweest. Zoals je zelf zegt: mehnga roye ek baar, sasta roye baar baar (vertaling: Om een dure aankoop huil je één keer, om een goedkope aankoop huil je keer op keer).”

Ik plaats de zware fiets midden op straat en wacht tot mijn moeder er, ietwat onzeker, naast gaat staan. Wanneer ze er uiteindelijk op zit, beseft ze dat ze echt niet zal omvallen. Ze is duidelijk opgelucht. Ze begint te trappen, en heeft even nodig voordat ze doorkrijgt dat ze ook het stuur en de remmen niet moet vergeten te gebruiken. En uiteraard proberen niet de in de straat geparkeerd auto’s te raken.

Overweldigend zeker, zo’n je eerste fietservaring op je 49ste. Maar ik loop gelukkig naast haar, terwijl ik, met mijn hand aan het stuur, haar fiets langzaam de bocht in stuur. Vanaf het tweede rondje heb ik de fiets niet meer vast en ren ik naast haar. Ze glimlacht en fietst en stuurt vol trots als een pro. Toch netjes voor iemand die koud een kwartier geleden voor het eerst de weg op ging met een fiets.

Terwijl ik naast haar hol op de stoep word ik overvallen door emotie en beginnen, zonder dat ik daar wat aan kan doen, mijn ogen te tranen. Deze vrouw heeft mij leren fietsen terwijl ze het zelf niet kon. De ironie van deze constatering dring tot me door. Het besef dat je niet per se zelf ergens goed in hoeft te zijn om het een ander te (helpen) een nieuwe vaardigheid te leren, lijkt ongewoon in deze tijd.

“Morgen weer oefenen”, zegt ze terwijl ze lachend het zweet van haar voorhoofd veegt. Ik weet niet of het ligt aan de korte workout van net of aan de 32 graden, maar ze ziet er stoer uit met die fiets aan haar zij.

Wat mijn moeder ervan weerhield om te leren fietsen is haar angst om te vallen tijdens het fietsen. Het is toch wel merkwaardig dat we zoiets onszelf kunnen aanleren: balanceren op een fiets. In evenwicht zijn. Het lijkt alsof we bij alle overige zaken in het leven veel meer moeite hebben ons evenwicht te vinden. In ons werk, in ons leven, in de liefde. Al die yoga, mindfullness en smoothie-dieet dingen. Al die politieke debatten. Dat rechtse en linkse. Balans is ver te zoeken. Maar op de fiets? Op de fiets gaat het vanzelf. Het is voor de meeste mensen een tweede natuur, fietsen, dat we vergeten dat dat ooit anders is geweest.

De wereld lijkt haar balans allang kwijt te zijn geraakt. De wereld kan niet meer voort op een normale fiets. Wat deze wereld nodig heeft, is een driewieler.

Foto via Pixabay

avatar

Altijd gewapend met een Parker pen, 'chai ka cup', en sarcasme.

Lees andere stukken van Nazir Bibi