Voorpagina Algemeen, Islamofobie, Maatschappelijk, Moslimhaat, Opmerkelijk, Poëzie, Politiek, Racisme, Samenleving

Politiemedewerker: “Geen Syriër, geen discriminatie!”

Woensdag 27 juli ging ik aangifte doen van een incident waarin mijn familie en ik  slachtoffers waren van een racistisch en islamofobe scheldpartij van een wildvreemde man in onze eigen stad, Hilversum. Waar ik geen rekening mee had gehouden, was dat ik uiteindelijk twee uur lang op het politiebureau zou zitten om de politiemedewerker ervan te overtuigen dat er sprake was van discriminatie. Je leest het goed. Laat me je het nader toelichten. 


Het leek alsof hij de aangifte niet wilde aannemen en alsof hij verschillende redenen zocht om de vooralsnog ongeopende zaak alvast te sluiten. Zijn eerste poging was om me erop te wijzen dat

“omdat [wij] op het terras van het ijssalon zaten, het aan de manager van de café had gemeld moeten worden. Want het waren zijn klanten die werden lastig gevallen. De manager zou dan de racist tot twee keer toe moeten waarschuwen. Als hij na twee waarschuwingen niet ophield of wegging, dan zou de manager wegens huisvredebreuk de politie kunnen vragen langs te komen om deze persoon met dwang mee te nemen.”

Dat is allemaal leuk en aardig, maar de racist, mijn familie en ikzelf zaten op de openbare bankjes pal naast het terras, dus de manager hoefde “wettelijk gezien” helemaal niet in te grijpen.  We bevonden ons in het publieke domein. “Maar dan nog, als je in de buurt van het terras zit moet de manager hem eerst waarschuwen”, gaf de politiemedewerker als antwoord. “Definieer ‘in de buurt’. 2 meter? 5 meter? Vanaf wanneer is het wettelijk ‘in de buurt?’ dan”, zei ik. Hij deed zijn armen omhoog en zei : “tsja naja ok…”.

Vervolgens zei hij: “deze uitlatingen zijn op zich niet discriminerend”, terwijl hij naar zijn notities keek. Hij leunde achterover: “Pas als de uitlatingen op grond van religie of bevolkingsgroep zijn gedaan bijvoorbeeld, kunnen we er echt wat mee” “Hij zei ‘Jullie Syriërs, jullie pakken alles van ons af. Ga terug naar je eigen land” “Ja dat zeg je nu pas” zegt de politiemedewerker, eerder geërgerd dan geschrokken. “Meneer ik heb helder en duidelijk beschreven dat hij meerdere dingen heeft gezegd en als u verdere details wilt, wil ik ze best geven, maar dan moet u er wel naar vragen!”‘ Hij krabbelde de uitspraken in zijn notitieblok. En toen kwam het:

“Bent u Syrisch?”
“Nee, meneer.”
“Maar dan kunt u niet gediscrimineerd zijn.”
“Wat? Weet u wel wat u zegt?”
“Ja, als je niet Syrisch bent, ben je niet gediscrimineerd. Als ik ergens zit en iemand zegt tegen mij ‘Hé, jij Duitser, ga terug naar je eigen land’, dan kan ik mij niet gediscrimineerd voelen omdat ik geen Duitser ben”
“Ook terwijl u wel dezelfde haat en oneerlijke behandeling over u heen krijgt die voor die ‘Duitser’ bedoeld was?”
“Ja, want ik ben geen Duitser!”
“Wat een onzin. Wat u nu zegt is dat ik nooit gediscrimineerd kan worden voor de rest van m’n leven omdat een racist pas na tientallen keren mijn etniciteit zou raden!”
“Niet voor de rest van je leven! Dat weet je niet, hé”
“Dat weet ik wel meneer. Ik ben 26 en ik ben de tel kwijt hoe vaak ik dit heb meegemaakt, dus ja: dat weet ik wel en ik ga het ongetwijfeld gedurende de rest van mijn leven vaker over me heen krijgen”
“Maar als je geen Syriër bent dan kan je je niet gediscrimineerd voelen”
“Dus mijn aangifte is net zoveel waard als die van een willekeurige terrasganger die daar zat omdat ik geen Syrier ben?”

“Nja zo blijven we discussiëren”, zei hij erachteraan. Hij leek door te hebben dat ik me er niet bij neer ging leggen.

De ironie van het feit dat een blanke man van gemiddelde leeftijd in een dergelijk functie mij kan vertellen dat ik niet gediscrimineerd zou zijn is ronduit absurd. Nooit van zijn leven zal hij ook maar een fractie meemaken van wat mensen zoals ik meemaken. En toch. En toch zat hij daar op zijn dooie akkertje mij een lesje te leren dat ik mij ‘niet gediscrimineerd kan voelen’ omdat de betreffende racist het verkeerde land noemde.

Toen hij doorhad dat ik zijn absurde en verwerpelijke mening over wat ik wel en niet mag categoriseren als discriminatie en racisme, niet zou accepteren, besloot hij het voorval te gaan bespreken met een collega. Wat wilde hij bespreken? Of dit wel een aangifte waard is, want tsja ‘het is toch echt geen discriminatie’. “Doet u dat maar” zei ik. En toen hij terugkwam en ging zitten zei hij “Ja, ik had dus toch gelijk, het is geen discriminatie. Maar we gaan voor de zekerheid wel een aangifte opnemen”. Ik voelde zijn trots doorschemeren in ‘dat hij eigenlijk gelijk had’. Tijdens de aangifte raakte we nog 2-3 keer in discussie over of het discriminatie was of niet. En hij bleef zichzelf nog steeds met een arme Duitser vergelijken om mijn situatie te duiden. (Hoe bedoel je: maak je eigen Godwin…)

Terwijl hij de gebeurtenis aan het typen was glimlachte hij ineens: “We hebben laatst dus een training gehad, waarin we dus aan de hand van ongeveer twintig cases moesten raden of het discriminatie was of niet. En ik kan je zeggen: het was heel erg moeilijk. We dachten bij veel cases dat het wel discriminatie was, maar dat was het dus niet! Ik weet dus waar ik het over heb”. Ik rol bijna met m’n ogen. Je gaat toch denken dat er iets mis is met die training als zijn eerste reactie en instinct zeiden dat het wel discriminatie is. Klinkt meer als een training waar je leert hoe je systematisch racistisch geladen situaties mag ontkennen vanuit je ivoren toren zolang je maar met ‘de wet’ schermt.

Twee uur later ondertekende ik eindelijk twee kopietjes van het procesverbaal. Terwijl ik dit deed zei de politiemedewerker “Weet je wat eigenlijk gewoon het beste is voor zulke rotzakken? Gelijk een aantal flinke klappen verkopen. Leert ie er wat van”. Ik kijk hem bloedserieus aan. “Eigenlijk mag ik dat natuurlijk niet zeggen” zegt hij zachtjes. “Inderdaad, want dan zaten mijn familie en ik nu vast en waren we nog lang niet klaar”. Ik schudde zijn hand en liep het politiebureau uit. Met een aangifte. Een pyrrusoverwinning, noemen we dat geloof ik.

Afbeelding: pixabay.

Volg Wij Blijven Hier! ook op Twitter



 

5 Reacties op Politiemedewerker: “Geen Syriër, geen discriminatie!”

  1. avatar jhon edward says:

    Je moet met je broer ijsjes eten. Dan gebeurt dat niet. Beetje Badr Hari achtige broer.

  2. avatar Martin van de Wardt-Olde Riekerink says:

    Fijn dat je volhield

  3. Het is een droevig verhaal, een bewijs voor het diepe racisme dat heerst in Nederland. Maar de meeste (blanke) Nederlanders ervaren dit niet en zullen dus vaak ontkennen dat er spraken is van discriminatie en racisme. Het is triest dat veel minderheden slachtoffer worden van haat, terwijl de meerderheid glashard wil blijven geloven in de illusie dat dit land ”tolerant” is!

  4. avatar Alfred says:

    Logica (van die politieman) is idd ver te zoeken.

  5. avatar Tom says:

    De politieman heeft gelijk. Bovendien haal je drie dingen door elkaar.
    Discriminatie is uitsluiting op basis van uiterlijke kenmerken of overtuigingen. Dus als je ergens niet binnengelaten wordt omdat je een bril draagt is dat discriminatie.
    Racisme is onderscheid maken in mensenrassen en daarop je (re)actie of uitlating baseren. Syrië is een land en geen ras. Ook de Islam is geen ras.

    Je hebt wel gelijk wanneer je stelt dat een blanke man (oei, racist!) geen idee heeft van de rotzooi die over je uit wordt gestrooid als zijnde niet blanke. Ik kan me best voorstellen dat je op jaarbasis het een en ander te verduren krijgt. Helaas hoort dat bij een open samenleving. En je hoeft net te beweren dat het in andere landen niet gebeurt, want hufters heb je overal.
    Het advies dat de agent gaf (geef hem de volgende keer een rotschop) vind ik nog niet onaardig. Als je daar niet van gediend bent, dan scheld je hem op z’n Nederlands heerlijk verrot. Als je daar niet van gediend bent, dan negeer je het, meldt het bij de eigenaar (publieke ruimte of niet, aan fatsoen mag het nergens ontbreken en daar mag de ijsverkoper best op worden aangesproken. Je krijgt daar heus geen bekeuring voor). Of je loopt gewoon met opgeheven hoofd weg en je voelt je niet aangesproken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.