Voorpagina Algemeen, Buitenland, Lifestyle, Maatschappelijk, Media, Opmerkelijk, Persoonlijk, Politiek, Psychologie, Racisme, Sport

Rio 2016: iedereen goud op het onderdeel ‘wegkijken’ op de korte baan

Maandagochtend is zo een ochtend dat iedereen het weekend, wat alweer lang geleden lijkt, navertelt. Ik zie een geliefde collega die, terecht, de horreur van een babyshower probeert te verwerken. Ik zie het kanariegele jurkje van mijn senior het zomerse zonlicht afdwingen op deze herfstachtige dag. Ik neem een slok van mijn koffie hopend ineens wakker te worden, maar ik vermoed dat een glas water meer cafeïne bevat dan dit goedje.

De heerlijke stilte wordt zoals altijd weer gewurgd door de luidruchtige dame die wederom het beste weekend heeft gehad van allemaal. Ze stelt de vraag die vandaag op menig kantoren nagalmt als een startschot: hebben jullie naar de Spelen gekeken? Ik ben bijna geneigd een Usain Bolt-tje naar de uitgang te trekken.

Tijdens de Olympische Spelen is de wereld ineens een utopische wereld van gelijkheid en eerlijke kansen. Dan is die arme Samir Aït Saïd  uiteraard een Fransman met een akelig gebroken been, zelfs een strijder voor het Franse team. Mocht hij ooit in aanraking komen met de politie dan is hij uiteraard ‘een Algerijn die geboren is in Frankrijk’.

Dan is de 18-jarige Yusra Mardini namens het Vluchtelingenteam een strijder voor het land dat een langzame dood sterft, maar ondertussen zijn er duizenden Yusra’s verdronken in de Mediterraanse Zee terwijl Italië en Griekenland de bootjes verdrijven van de kust en iedereen op het Europese continent landinwaarts kijkt.

Dan is Ibtihaj Muhammad een sterke Amerikaanse vrouw die stereotypes (opgelegd door het Westen) doorbreekt omdat ze als eerste hijab-dragende vrouw namens America schermt. Maar ondertussen kiest America straks sowieso een demagoog (m/v) als president, en doen menig wereldleiders geen ruk om aan hun burgers van islamitische achtergrond openlijk steun te betuigen in deze discriminerende tijden.

Los van de idealistische problemen, zijn er ook gewoon financiële klappen die worden uitgedeeld. De geplande kosten voor het organiseren van de Spelen worden geschat op zo’n 14.4 miljard Amerikaanse dollar. Fun fact: de Verenigde Naties schatten de kosten voor het oplossen van wereldhonger op 30 miljard Amerikaanse dollar per jaar.

Moet je nagaan: de spelen in Rio zijn slechts één event, en er kan 14.4 miljard Amerikaanse dollar voor opgehoest worden, wat bijna de helft is van het bedrag wat er nodig is om ondervoede wereldbevolking te voeden. Just let that sink in. Daarnaast is Brazilië, ondanks dat het een sterk opkomende afzetmarkt is, theoretisch gezien nog steeds een derdewereld land. En dan kan Brazilië als land nog zo mooi zijn, maar er kan een waslijst aan dingen opgenoemd worden waaraan het geld beter besteed kon worden dan deze deeltijd Botox behandeling die de Olympische Spelen heten.

De Spelen worden altijd weer gerechtvaardigd met een cliché sales pitch, waar eigenlijk slechts enkele van profiteren. Wie profiteert er dan van? Allereerst natuurlijk vooral de bedrijven die de extra infrastructuur mogen aanleggen; dan de bedrijven die specifieke diensten aanbieden tijdens de Spelen; maar ook de politici die hun land in de spotlights kunnen zetten op een nationaal en internationaal podium. En al die extra banen die ze beloven? Die komen allemaal letterlijk een dag na de spelen keihard te vervallen. Het is slechts een tijdelijke toename in werk. Zoals met alle wereldevenementen: entertainment voor de geprivilegieerden, voornamelijk ten koste van arme mensen. Soms zelfs letterlijk, zoals zichtbaar is na de ‘opruimdienst’ van de sterk gemilitariseerde politiedienst die sinds de toewijzing van de Spelen aan Rio al zo’n 2500 (!) mensen heeft gedood.

Ik weet dat het allemaal heel cynisch klinkt, maar ik zie gewoon niet wat er zo amuserend is aan de Olympische Spelen. Dus terwijl ik op het kantoor het enthousiasme van mijn collegae nergens kan plaatsen, is er maar een manier om het van de zonnige kant te bekijken. Ik denk dat iedereen die ‘lekker aan het genieten is’ van de Spelen winnaar is: goud voor iedereen als de Hardste Wegkijker van de Wereld.

avatar

Altijd gewapend met een Parker pen, 'chai ka cup', en sarcasme.

Lees andere stukken van Nazir Bibi