Voorpagina Algemeen, Buitenland, Maatschappelijk, Media, Opinie, Politiek, Samenleving

1001 redenen om zaterdag lekker thuis te blijven

Als Marokkaan en trouwe Facebookfanaat zal het je deze week zonder twijfel niet ontgaan zijn; “Marokko staat op z’n kop”. Zo leek het tenminste gedurende de eerste twee dagen na de tragische dood van Mohcine Fikri.

Niemand verdient het om zo’n tragische manier aan zijn of haar eind te komen. Daar valt niets aan af te dingen. Ronduit tragisch en onverdedigbaar. Allahyrahmou. Nu rest de vraag die opkomt na het lezen van de titel van dit artikel: Waarom zou je niet naar een vreedzame demonstratie moeten gaan hier in Nederland? Al is het maar om je steun te betuigen aan de familie van het slachtoffer.

Dit betreft de geplande manifestatie in Amsterdam en de demonstratie voor de Marokkaanse ambassade in Den Haag. Er is namelijk een grote kans dat er van alle goede intenties die manifestanten mogelijk zouden hebben niets terecht komt. Het feit dat we hier te maken hebben met een ingewikkelde zaak die nog niet volledig onderzocht is, bevestigt een noodzaak voor de-escalatie waarbij demonstraties of manifestaties van de Marokkaanse diaspora duidelijk geen rol hebben.

Ten eerste is de gebeurtenis gekaapt op een manier die nooit ten goede komt aan de waarheidsvinding rondom de gebeurtenis en de toekomst van Marokko. De onvrede die zich naar aanleiding van dit incident over Marokko spreidde is begrijpelijk, maar over de naschokken van dit incident en de wijze waarop foutieve berichtgeving naar buiten is gebracht valt zeker te twisten.

Podia, luidsprekers en spandoeken werden in een fractie van een seconde uit de grond gestampt. De dood van Fikri werd gauw naar de achtergrond geschoven en loerende activisten op Marokkaanse bodem, in samenwerking met een groot aantal toetsenbordterroristen via socialemediakanalen, hebben de kwestie inmiddels ontdaan van haar oprechtheid.

Onwaarheden hebben zich als een malle over het internet verspreid en populistisch gebral over Sha3b en 7hogra wordt geslikt als zoete koek. Geduld voor een verkennend onderzoek was er allerminst en het voorval werd direct gebombardeerd tot een moord. De voorlopige uitkomsten van getuigenverhoren hebben echter op geen enkele manier een uitspraak als t7an mo naar voren gebracht.

De vertegenwoordiger van de Koning in Al-Hoceima heeft deze bevinding, samen met vele andere belangrijke aspecten van het verhaal, naar voren gebracht in een verklaring afgelopen woensdag.

Ten tweede begonnen discriminatoire discoursen, met als doel het creëren van verdeeldheid tussen de “pure Riffijnen” en de “onderdrukkende Arabieren”, al gauw voet aan wal te krijgen bij activisten op de socialemediakanalen en tussen de demonstrerende menigten. Filmpjes van protesten in Marokko, boodschappen van opiniemakers op YouTube en berichten op schimmige besloten Facebookpagina’s, bevestigen dit beeld.

Behalve de gore nasmaak die dit soort retoriek bij de nuchtere Marokkaan achterlaat, is het ook nog eens gebaseerd op gebakken lucht. Ongelijkheid in Marokko vindt voornamelijk plaats langs socio-economische lijnen en het moge duidelijk zijn dat dit ver af staat van de bovengenoemde etnische verdeeldheid.

Ten derde heeft de tumult van de laatste dagen te kampen met het gemis van één fundamenteel aspect: zelfkritiek. Als het gaat om corruptie of het naleven van wetten binnen de Marokkaanse samenleving, kan de vinger net zo hard in de richting van de bevolking worden gewezen. Of het nou gaat om massale fraude bij centrale staatsexamens of om het feit dat er op meer dan een derde van de Marokkaanse economie geen belasting wordt betaald, het zal zonder twijfel wel aan de corrupte overheid liggen.

Bovendien is het lastig om serieus gehoor te geven aan de schreeuwen voor democratisering, terwijl Marokkanen structureel uit het stemhokje blijven, met een opkomst van minder dan de helft van de stemgerechtigden tijdens de laatste twee verkiezingen. Niet alleen is je stem uitbrengen tijdens verkiezingen één van de sterkste signalen vóór democratisch bestuur, het is ook nog een middel om het zwakke Marokkaanse parlement steviger in zijn schoenen te laten staan. Zolang er geen populaire interesse is voor de democratische middelen die er momenteel zijn, zal democratisering buiten handbereik blijven. Zo zullen maatregelen tegen oneerlijke systemen, zoals het grima-systeem met zijn koninklijke vergunningen, altijd nog teruggefloten worden.

Geen vertrouwen in de huidige politiek? Dan stem je maar blanco. Alles beter dan de redenen voor je afwezigheid over te laten aan het inlevingsvermogen van de eerste beste activist.

Ik ben bang dat de overige 998 redenen maar bewaard moeten worden voor bij een kop mierzoete muntthee en een bord vol “stresskoekjes” (feqqas). Alle gekkigheid terzijde latend, is het duidelijk dat de discussies rondom de gebeurtenissen van afgelopen week snakken naar nuance en diepgang. Ik ben de beroerdste niet en zal dan ook niet ontkennen dat die twee aspecten misschien niet helemaal terug te vinden zijn in dit tekstje. Toch vind ik dit een enorme vooruitgang in vergelijking met de 30 seconden die menig correspondent aan dit probleem heeft “besteed” op de Nederlandse televisie. Om nog maar te zwijgen over de “briljante” bijdrages die in veelvoud voorbij zijn gekomen op het elektronische web. Nuance en historisch besef zijn twee ingrediënten die de discussies naar een acceptabel niveau kunnen tillen. Laat demonstraties en manifestaties nou net de plek zijn waar je die elementen sporadisch tegenkomt.

avatar

Een bemoeial van jewelste, maar altijd met de beste intenties. Een Hagenees die zich druk maakt om wat er allemaal in het Binnenhof wordt uitgespookt en zijn tijd het liefst besteedt aan kijken naar politieke drama's die zich her en der afspelen. In ieder geval is hij nooit te beroerd om, op een ietwat omslachtige en bombastische manier, zijn irritaties en beste wensen voor onze samenleving de vrije loop te laten.

Lees andere stukken van Sidi