Voorpagina Islam, Jouw Dagelijkse Dosis, Jouw Dagelijkse Dosis 2017/1438, Persoonlijk

De laatste halte – Juz’ 29

Deze JDD is voor de mensen die depressie of een andere vorm van psychologische stoornis hebben, of denken te hebben. Voor de mensen die weten dat er iets mis is maar het niet durven te uiten. Voor de mensen die het wel uiten en niet serieus worden genomen. Voor de mensen die worden afgeraden naar de dokter te stappen, omdat ze anders ‘voor gek worden verklaard’ of in een ‘dossier’ komen te staan. Voor de moslims die deze Ramadan (alweer) spiritueel niets voelen. En voor de moslims die teveel voelen. Voor de moslims die zich in de Ramadan een nog slechter mens zien in zichzelf. Voor de moslims wiens passieve houding naar het leven nog meer opvalt, omdat de moslimgemeenschap om hen heen zo (over)actief is. Voor de mensen die de Qur’an openslaan en er geen straal van licht door hun hart en ziel doorschemert. De mensen die overdag in het duister leven, en ’s nachts verblind worden door hun eigen pijn.

Ik weet hoe het voelt, omdat ik het heb meegemaakt. Het heeft lang geduurd tot ik er vrede mee had en ik ophield met het vechten tegen de depressieve emoties en gedachten. Hoe sterker ik ertegen vocht, hoe harder ze terug sloegen. Mijn band met mijn ouders verslechterde, ik raakte mijn beste vriendin kwijt en zat vast aan een studie waar maar geen einde aan kwam. Mij werd verteld te focussen op iets wat groter is dan mij: onze Rabb. Allah (swt)’s grootheid werd het anker van mijn wereld tijdens mijn meest turbulente dagen. Daarom zou ik graag aan jou, de lezer van deze reflectie, het pareltje uit Juz 29 mee willen geven, in de hoop dat het een anker mag worden voor jou, in moeilijke tijden. Het werkt voor mij als een zoom-out functie op Google Maps: je ziet jezelf klein worden op één locatie en ziet hoeveel er om je heen is. Dit doet wonderen voor visuele oriëntatie, omdat depressie je juist heel erg meeneemt naar binnen toe. Juz 29 opent met Surah al-Mulk, oftewel Het Koninkrijk.

Ik stel voor dat je dit vers leest met het idee van collocatie: een taalkundig verschijnsel waarin twee woorden vaker bij elkaar voorkomen dan je statistisch gezien zou verwachten. We zeggen bijvoorbeeld “zwart en wit” (niet “wit en zwart”), een konijn “huppelt” (niet rent), en “sterke thee” (niet “krachtige thee”). Het zijn woorden waarvan we aangeleerd hebben dat ze bij elkaar horen. Waarom? Onder andere door woorden bij elkaar toe te voegen de taal beter en efficiënter te leren. Nog zo een voorbeeld van zo een collocatie, met behulp van Google hits om het statistische aan te tonen, is: “het leven en de dood” (Google hits: ongeveer 17.900.000 resultaten) ten opzichte van “de dood en het leven” (Google hits: ongeveer 661.000 resultaten). We gebruiken de eerste combinatie statistisch gezien gewoon vaker, en het voelt haast onnatuurlijk om de woorden om te draaien. Lees nu de opening van Surah al-Mulk:

Gezegend zij hij in wiens hand het Koninkrijk is! want hij is almachtig;

Die den dood en het leven heeft geschapen, opdat hij u zou mogen bewijzen, wie uwer het rechtvaardigste in zijn daden is; en hij is machtig en vergevensgezind.
Hij, die zeven hemelen boven elkander heeft geschapen. Gij kunt in geen schepsel van den Barmhartigste eenige onvolmaaktheid of eenig gebrek vinden. Heft uwe oogen ten hemel op, en ziet of gij er eene enkele scheur ontdekt?

Heft ze nog tweemalen op, en uwe blikken zullen zwaar en vermoeid tot u terugkeeren. [67:1-4]

Allah (swt) introduceert zichzelf als Schepper van “de dood en het leven”. Dat is opmerkelijk, omdat wij gewend zijn het andersom te zeggen. De volgorde in de ayah verbreekt de ‘flow’ die wij gewend zijn in onze spreekwijze. Maar nog belangrijker: het helpt de lezer, als gevolg van het verbreken van die taalkundige flow, stil te staan bij deze twee staten: de dood en het leven. Het is bijna alsof Allah (swt) ons doet beseffen dat er geen “flow” zit in het leven. Wij denken dat er eerst “leven” is en daarna “dood”, maar in werkelijkheid is er juist eerst de dood, en daarna leven.

Mensen die lijden aan depressie denken vaak aan de dood. Om het iets specifieker te zeggen: aan zelfmoord. Maar volgens de islam is zelfmoord geen uitweg, ook al lijkt dat pragmatisch gezien een prima uitweg. Het is geen gekke gedachte, wanneer het allemaal teveel wordt is de dood als een nooduitgang met een neon-bordje in een donkere kamer. Je kunt denken dat de nooduitgang beter is dan eenzaam en alleen in het donker te zitten. Je weet immers niet wanneer het licht aan zal gaan, of dingen ooit nog beter zullen worden, maar zo hoeft het niet te zijn. Je bent nóóit alleen in die donkere kamer:

Waarlijk, zij die hunnen Heer in het geheim vreezen, zullen vergiffenis en eene groote belooning verlangen.

Hetzij gij uw gesprek verbergt, of het openbaar maakt, hij kent de binnenste deelen uwer borsten.

Zou hij niet alles kennen, die alles geschapen heeft; hij de Wijze, de Alwetende?
Hij is het, die de aarde voor u geëffend heeft; wandelt dus door hare dreven, en eet van haar voorraad. Gij zult opgewekt worden om tot hem terug te keeren. [67:12-15]

Hij weet wat er in je omgaat en waar je mee speelt. Hij weet wat er in de donkerste hoeken van je ziel leeft, maar Allah (swt) herinnert ons er ook aan dat Hij de aarde heeft geschapen om bewandeld en bewonderd te worden. Maak je geen zorgen: je zult opgewekt worden wanneer het tijd is om tot Hem terug te keren. Dus geef niet op, en blijf wandelen, letterlijk en figuurlijk. Wanneer je eet, teer dan niet alleen op het eten door je maag te vullen, maar de smaak die het is gegeven voor jou om te proeven en te ervaren.

Als je het gevoel hebt dat je in de afgelopen weken niet veel hebt gedaan, en spiritueel niet bent gegroeid, vrees niet. Het is belangrijker dat je niet opgeeft en terugkeert voor inspiratie om een anker te vinden. Of dat nu is in een woord zoals ‘Sabr’, één ayah, of een hele Juz: blijf zoeken. Je verliest wanneer je opgeeft.

Ik zei het vorig jaar in mijn JDD reflectie, en zeg het dit jaar opnieuw: zie de moeite die je doet om beter te worden als een steenhouwer die zijn hamer en beitel moet slaan op natuursteen. Het kan zijn dat je lang geen resultaat ziet, maar uiteindelijk zal er een stuk steen afbrokkelen en meer vorm krijgen. De eindhalte van deze rit is niet de dood, maar juist het leven.

Dit is deel 29 van Jouw Dagelijkse Dosis. Iedere dag in de Ramadan schrijft, presenteert of declareert een team van gasten een reflectie over de juz’ die praktisch de hele oemmah die dag leest. Alle lezers worden uitgenodigd hetzelfde te doen, en hun eigen reflectie op de juz’ van de dag in de reacties te plaatsen.

Jouw Dagelijkse Dosis:

Jouw Dagelijkse Dosis 2017/1438:

avatar

Altijd gewapend met een Parker pen, 'chai ka cup', en sarcasme.

Lees andere stukken van Nazir Bibi